Προγράμματα του Ο.Η.Ε. για τους Νέους—Πόση Επιτυχία Έχουν;

ΠΡΙΝ από 15 χρόνια περίπου, ο Ο.Η.Ε. ανακήρυξε το έτος 1985 Διεθνές Έτος των Νέων. Επιπλέον, πριν από τέσσερα χρόνια περίπου, ο Ο.Η.Ε. ανέλαβε το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Δράσης για τους Νέους ως το 2000 και Έπειτα. Υπήρχε η ελπίδα ότι αυτές οι πρωτοβουλίες θα συνέβαλλαν στη μείωση των προβλημάτων και στην αύξηση των ευκαιριών για τα ένα δισεκατομμύριο και πλέον νεαρά άτομα του κόσμου. Μήπως αυτά τα προγράμματα βελτίωσαν την κατάσταση των νέων;

Αναμφίβολα σε μερικούς τομείς τη βελτίωσαν. Το περιοδικό Επιλογές (Choices), που εκδίδει το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη, δίνει μερικά παραδείγματα: Στην Ταϋλάνδη περισσότερα από τα μισά παιδιά προσχολικής ηλικίας υποσιτίζονταν το 1982. Λιγότερο από δέκα χρόνια αργότερα, ωστόσο, δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου παιδιά που να υποσιτίζονταν σε μέτριο ή σε μεγάλο βαθμό. Στο Ομάν, υπήρχαν μόνο τρία σχολεία το 1970 στα οποία πήγαιναν μόνο 900 αγόρια. Αλλά το 1994, σχεδόν 500.000 παιδιά σε εκείνη τη χώρα πήγαν στο σχολείο και το 49 τοις εκατό από αυτά ήταν κορίτσια. Χωρίς αμφιβολία, αυτά ήταν επιτυχή αποτελέσματα.

Ωστόσο, το έντυπο του Ο.Η.Ε. Δράση των Ηνωμένων Εθνών για τους Νέους (United Nations Action for Youth) παρατηρεί ότι, ιδιαίτερα στον αναπτυσσόμενο κόσμο, η πρόοδος επισκιάζεται από τα επίμονα προβλήματα που συνδέονται με την εκπαίδευση, την εργασία και τη φτώχεια—και αυτοί είναι μόνο λίγοι από τους τομείς τους οποίους το Παγκόσμιο Πρόγραμμα έχει ως στόχο να βελτιώσει.

Πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, για παράδειγμα, δεν θα εκπληρώσουν το στόχο της στοιχειώδους εκπαίδευσης για όλα τα παιδιά μέχρι το έτος 2000. Οι γονείς σε αυτές τις χώρες πολλές φορές δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμα σχολεία ή δεν είναι προσιτά από οικονομική άποψη. Ως συνέπεια, παρατηρεί το έντυπο Δράση των Ηνωμένων Εθνών για τους Νέους, «ο αριθμός των αναλφάβητων ανθρώπων θα συνεχίσει να αυξάνεται». Ο αναλφαβητισμός, με τη σειρά του, συμβάλλει στην ανεργία και η ανεργία οδηγεί σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών δεινών, όπως «η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η περιθωριοποίηση», τα ανεκμετάλλευτα ταλέντα των νέων και η υπερβολική φτώχεια. Και μολονότι η φτώχεια επηρεάζει τόσο τους νέους όσο και τους ηλικιωμένους, οι νεαροί είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι. Η ίδια πηγή του Ο.Η.Ε. καταλήγει ότι, παρ’ όλες τις προσπάθειες, «η πείνα και ο υποσιτισμός παραμένουν ανάμεσα στις πιο σοβαρές και δυσεπίλυτες απειλές για την ανθρωπότητα».

Αν και καλοπροαίρετα προγράμματα και φιλόπονοι επαγγελματίες βελτιώνουν κάπως τα πράγματα, δεν μπορούν να εξαλείψουν τις αιτίες των δεινών που υπάρχουν στην κοινωνία. Χρειάζεται κάτι περισσότερο για να επιτευχθεί αυτό. Όπως δηλώνει το βιβλίο Ανθρώπινα Δικαιώματα και Ανάγκη για Παγκόσμια Διακυβέρνηση (Mensenrechten en de noodzaak van wereldbestuur), τα παγκόσμια προβλήματα θα λυθούν μόνο “αν έρθει σε ύπαρξη μια παγκόσμια κυβέρνηση που να είναι σε θέση να λάβει πραγματοποιήσιμα μέτρα”. Δεν είναι παράξενο, λοιπόν, το ότι οι Χριστιανοί—τόσο οι νέοι όσο και οι ηλικιωμένοι—αποβλέπουν στην ερχόμενη Βασιλεία του Θεού, την παγκόσμια κυβέρνηση για την οποία ο Ιησούς είπε στους ακολούθους του να προσεύχονται. (Δανιήλ 2:44· Ματθαίος 6:9, 10) Αυτή η κυβέρνηση θα φέρει ουσιαστική βελτίωση!

[Εικόνα στη σελίδα 31]

Η εκπαίδευση αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα και ανάγκη όλων των παιδιών

[Ευχαριστίες]

Φωτογραφία FAO/F. Mattioli

[Ευχαριστίες για την προσφορά των εικόνων στη σελίδα 31]

Φωτογραφία WHO από J. Mohr

Λογότυπο: Φωτογραφία UN