Μια Φωνή στη Σιωπή

ΠΡΙΝ από πενήντα χρόνια σφάχτηκε ένα τέρας. Όταν τελικά ο κόσμος τράβηξε την κουρτίνα για να κοιτάξει το ηττημένο Τρίτο Ράιχ, το αποτρόπαιο θέαμα ήταν ασύλληπτα εφιαλτικό. Το μόνο που μπορούσαν να κάνουν οι στρατιώτες και οι πολίτες ήταν να κοιτάνε αποσβολωμένοι και έντρομοι τα αποκρουστικά απομεινάρια μιας τερατώδους δολοφονικής μηχανής.

Στις αρχές αυτού του χρόνου, χιλιάδες άνθρωποι γιόρτασαν την 50ή επέτειο της απελευθέρωσης των στρατοπέδων συγκέντρωσης διασχίζοντας σιωπηλά και με βαριά βήματα τον εγκαταλειμμένο χώρο των στρατοπέδων. Προσπαθούσαν να συλλάβουν το μέγεθος του εγκλήματος. Περίπου 1.500.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν στο στρατόπεδο θανάτου του Άουσβιτς και μόνο! Ήταν καιρός για σιωπή, καιρός για να συλλογιστούν την απανθρωπιά του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Βασανιστικά ερωτήματα αντηχούσαν μέσα στους κρύους φούρνους, στα άδεια παραπήγματα και στους απείραχτους σωρούς των κλεμμένων παπουτσιών.

Σήμερα υπάρχει φρίκη· υπάρχει θυμός. Το Ολοκαύτωμα, στη διάρκεια του οποίου αρκετά εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν συστηματικά, αποκαλύπτει τι τερατώδες κακό ήταν ο ναζισμός. Αλλά τι συνέβη τότε; Ποιοι ύψωσαν τη φωνή τους; Ποιοι δεν το έκαναν αυτό;

Πολλά άτομα άκουσαν πρώτη φορά για τις μαζικές δολοφονίες μόνο στο τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Το βιβλίο Πριν από Πενήντα Χρόνια—Επανάσταση στο Σκοτάδι (Fifty Years Ago—Revolt Amid the Darkness) εξηγεί: «Οι φωτογραφίες και οι μικρές ειδησεογραφικές ταινίες σχετικά με τα κέντρα θανάτου και τα στρατόπεδα εξόντωσης, τα οποία απελευθερώθηκαν από τους Συμμάχους το 1944 και το 1945, έδειξαν για πρώτη φορά τη συγκλονιστική πραγματικότητα στο ευρύ κοινό, ειδικά στη Δύση».

Εντούτοις, προτού ακόμα δημιουργηθούν τα στρατόπεδα θανάτου, μια φωνή αποκάλυπτε τους κινδύνους του ναζισμού μέσω του Ξύπνα!, του περιοδικού που κρατάτε στα χέρια σας. Αυτό ήταν αρχικά γνωστό ως Ο Χρυσούς Αιών και μετονομάστηκε σε Παρηγορία το 1937. Ξεκινώντας από το 1929, αυτά τα περιοδικά, που εκδίδονταν από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, προειδοποιούσαν θαρραλέα για την απειλή του ναζισμού, ενεργώντας σε αρμονία με τη διακήρυξη του εξωφύλλου, «Περιοδικόν Αληθείας Ελπίδος και Θάρρους».

«Πώς μπορεί κάποιος να παραμείνει σιωπηλός», ρωτούσε το περιοδικό Παρηγορία το 1939, «σχετικά με τις φρικαλεότητες που συμβαίνουν σε μια χώρα, όπως η Γερμανία, όπου συνελήφθησαν συγχρόνως 40.000 αθώοι· όπου 70 από αυτούς εκτελέστηκαν μέσα σε μία νύχτα σε κάποια φυλακή· . . . όπου έχουν καταστραφεί όλα τα σπίτια, τα ιδρύματα και τα νοσοκομεία για τους ηλικιωμένους, τους φτωχούς και τους αβοήθητους, καθώς επίσης όλα τα ορφανοτροφεία για τα παιδιά;»

Πράγματι, πώς μπορούσε κάποιος να παραμείνει σιωπηλός; Ενώ ο κόσμος γενικά δεν γνώριζε ή αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό τις φρικιαστικές εκθέσεις που διέρρεαν από τη Γερμανία και τις κατεχόμενες χώρες, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν μπορούσαν να μην τις δημοσιοποιήσουν. Ήξεραν από πρώτο χέρι τις ωμότητες του ναζιστικού καθεστώτος και δεν φοβήθηκαν να υψώσουν τη φωνή τους.

[Ευχαριστία για την προσφορά της εικόνας στη σελίδα 3]

U.S. National Archives photo