Κύριος ή Ιεχωβά;

Η λέξη Κύριος υποδηλώνει την κατοχή δύναμης (κύρους) ή εξουσίας. Εμφανίζεται σε κάθε βιβλίο των Χριστιανικών Ελληνικών Γραφών, εκτός από την επιστολή προς Τίτον και τις επιστολές του Ιωάννη. Ο όρος αντιστοιχεί στην εβραϊκή λέξη Αδόν. Ως ο δημιουργημένος Γιος και Υπηρέτης του Θεού, ο Ιησούς Χριστός αποκαλεί κατάλληλα ‘Κύριο’ (Αδονάι) τον Πατέρα και Θεό του (Ιωάννης 20:17), Αυτόν που έχει ανώτερη δύναμη και εξουσία, την Κεφαλή του. (Ματθαίος 11:25· 1 Κορινθίους 11:3) Αφού εξυψώθηκε στα δεξιά του Πατέρα του, ο Ιησούς είναι ο «Κύριος των κυρίων» σε σχέση με όλους τους άλλους, εκτός από τον Πατέρα του, τον Παντοδύναμο Θεό.—Αποκάλυψις 17:14· 19:15, 16· παράβαλε 1 Κορινθίους 15:27, 28.

Στη διάρκεια του δεύτερου ή του τρίτου αιώνα της Κοινής Χρονολογίας, οι γραμματείς αντικατέστησαν το θείο όνομα, Ιεχωβά, με τις λέξεις Κύριος και Θεός, στα αντίγραφα της ελληνικής Μετάφρασης των Εβδομήκοντα των Εβραϊκών Γραφών. Άλλες μεταφράσεις, όπως η λατινική Βουλγάτα, η Μετάφραση Ντουαί (που βασίζεται στη Βουλγάτα), η Μετάφραση Βασιλέως Ιακώβου, η Νεοελληνική Μετάφραση, καθώς και πολλές σύγχρονες μεταφράσεις ακολούθησαν παρόμοια τακτική. Το θείο όνομα αντικαταστάθηκε από τους όρους «Θεός» και «Κύριος», που κατά κανόνα εμφανίζονταν γραμμένοι με κεφαλαία γράμματα για να δείχνουν την αντικατάσταση του Τετραγράμματου, δηλαδή του θείου ονόματος.

Σε μια εξέταση σχετικά με την «Αποκατάσταση του Θείου Ονόματος», η Επιτροπή της Μετάφρασης Νέου Κόσμου της Αγίας Γραφής δηλώνει: «Για να ξέρουμε σε ποια σημεία το θείο όνομα αντικαταστάθηκε από τις λέξεις Κύριος και Θεός, προσδιορίσαμε πού παρέθεταν οι θεόπνευστοι Χριστιανοί συγγραφείς εδάφια, αποσπάσματα και εκφράσεις από τις Εβραϊκές Γραφές και μετά ανατρέξαμε πίσω στο εβραϊκό κείμενο για να εξακριβώσουμε αν το θείο όνομα εμφανίζεται εκεί. Μ’ αυτόν τον τρόπο, καθορίσαμε ποια απόδοση να χρησιμοποιούμε για τις λέξεις Κύριος και Θεός και με ποια προσωπικότητα να τις ταυτίσουμε». Δίνοντας περισσότερες εξηγήσεις, η Επιτροπή είπε: «Για να αποφύγουμε να ξεπεράσουμε τα όρια της μετάφρασης και να μπούμε στον τομέα της εξήγησης, ήμασταν πάρα πολύ επιφυλακτικοί σχετικά με την απόδοση του θείου ονόματος στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές, εξετάζοντας πάντοτε με προσοχή τις Εβραϊκές Γραφές, για περισσότερες πληροφορίες. Για να επιβεβαιώσουμε την απόδοση που χρησιμοποιήσαμε, ψάξαμε να βρούμε αν συμφωνούν και οι εβραϊκές μεταφράσεις». Τέτοια συμφωνία από τις εβραϊκές μεταφράσεις υπάρχει και στα 237 σημεία όπου η Επιτροπή της Μετάφρασης Νέου Κόσμου της Αγίας Γραφής έχει χρησιμοποιήσει το θείο όνομα στο κείμενο της μετάφρασής της.—Μετάφραση Νέου Κόσμου Με Παραπομπές, παράρτημα, σελ. 1564-1566, στην αγγλική.