«Ένα από τα Αριστουργήματα της Φύσης»
ΕΤΣΙ περιγράφει ένας επιστήμονας από τη Νότια Αφρική την προβοσκίδα του ελέφαντα. Αυτή η μυώδης προέκταση, που δεν έχει καθόλου οστά, δίνει στον ελέφαντα τη δυνατότητα να ρουφάει 4 λίτρα νερό κι έπειτα να το εκτινάζει στο εσωτερικό του στόματός του. Αν αυτό το τεράστιο ζώο δεν είχε τη δυνατότητα αυτή, θα έπρεπε να γονατίζει κάθε φορά που θα ήθελε να πιει, πράγμα άβολο. Η προβοσκίδα τού δίνει επίσης τη δυνατότητα να τρώει κάθε μέρα 230 και πλέον κιλά φυτική τροφή. Ο ελέφαντας λοιπόν διατρέχει κίνδυνο να λιμοκτονήσει σε περίπτωση που τραυματιστεί σοβαρά αυτό το ζωτικό όργανο.
Ο ελέφαντας χρησιμοποιεί την προβοσκίδα του και με πολλούς άλλους τρόπους, λόγου χάρη για να δίνει σήμα κινδύνου, για να χαϊδεύει το ελεφαντάκι ή για να το χτυπάει σε περίπτωση που είναι άτακτο. Συχνά τη χρησιμοποιεί για να περιλούζει τον εαυτό του με νερό ή λάσπη. Γιατί με λάσπη; Πιθανώς για να προστατεύει το δέρμα του από τη ζέστη και τα έντομα. Γιατί μερικές φορές ο ελέφαντας σηκώνει την προβοσκίδα του στον αέρα σαν περισκόπιο; Για να καταλάβει προς τα πού φυσάει ο άνεμος και για να εντοπίσει την οσμή κάποιου εισβολέα. Μάλιστα, αυτό το εύχρηστο όργανο, εκτός από ευαίσθητο όργανο αφής, αποτελεί και προέκταση της μύτης. Ο εκλιπών Τζιμ Γουίλιαμς, στο βιβλίο του Elephant Bill (Το Ρύγχος του Ελέφαντα), αναφέρει ορισμένους ενδιαφέροντες τρόπους με τους οποίους χρησιμοποιούν οι ελέφαντες τις προβοσκίδες τους:
«Αν δεν μπορεί να φτάσει με την προβοσκίδα του κάποιο μέρος του σώματός του που τον τρώει, δεν τρίβεται πάντα σε κάποιο δέντρο· αντί γι’ αυτό, μερικές φορές πιάνει ένα μακρύ κλωνάρι και ξύνεται μ’ αυτό. Αν το κλωνάρι δεν είναι αρκετά μακρύ, ψάχνει να βρει άλλο που να του κάνει.
»Αν τραβήξει από τη γη κάποιο χορταρικό κι αυτό βγει μαζί με ρίζες και χώμα, το χτυπάει στο πόδι του μέχρι να πέσει κάτω όλο το χώμα ή, αν υπάρχει νερό εκεί κοντά, το πλένει και το καθαρίζει πριν το βάλει στο στόμα του».
Για 20 και πλέον χρόνια, ο Γουίλιαμς περιποιόταν ως γιατρός ελέφαντες που ήταν εκπαιδευμένοι να κάνουν μεταφορές ξύλων στα δάση της Βιρμανίας, που αποτελούνται από δέντρα τικ. Μερικές φορές όμως, δεν κατάφερνε να κρύψει το φάρμακο στο φαγητό ενός άρρωστου ελέφαντα. Με την προβοσκίδα του, εξηγεί ο Γουίλιαμς, «αυτός έβγαζε το χάπι (που είχε το μέγεθος της ασπιρίνης) από τον καρπό του οξυφοίνικα, μέσα στον οποίο του το βάζαμε και ο οποίος ήταν σε μέγεθος σαν μπάλα του κρίκετ, μ’ έναν τρόπο σαν να έλεγε: ‘Δεν με ξεγελάς εμένα’».
«Οι ελέφαντες», συνεχίζει ο ίδιος, «μπορούν επίσης να ξεκολλήσουν ένα αναρριχητικό φυτό, λόγου χάρη έναν κισσό, που έχει αγκαλιάσει ένα δέντρο, με μεγαλύτερη επιδεξιότητα από έναν άνθρωπο που προσπαθεί να κάνει το ίδιο χρησιμοποιώντας και τα δυο του χέρια. Αυτό οφείλεται στο ότι η αφή τους είναι πιο ευαίσθητη».
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε έναν ελέφαντα σε κάποιο πάρκο διατήρησης άγριων ζώων ή σε κάποιο ζωολογικό κήπο, γιατί να μην κάνετε αυτό που προτείνει ο Δρ Τζέρι ντε Γκραφ στο περιοδικό Custos, που είναι αφιερωμένο στην άγρια φύση της Αφρικής: «Παρατηρήστε το ζώο με το δέος και το σεβασμό που του αρμόζει και καθήστε λίγη ώρα για να κάνετε σκέψεις και να δείτε ένα από τα αριστουργήματα της φύσης σε δράση—την προβοσκίδα του ελέφαντα». Έπειτα ρωτήστε τον εαυτό σας: ‘Σε ποιον θα πρέπει να αποδοθεί η κατασκευή αυτού του εύχρηστου οργάνου;’ Η απάντηση που δίνει η Αγία Γραφή στο ερώτημα αυτό είναι ότι ο Ιεχωβά Θεός έκανε «τα ζώα της γης κατά το είδος αυτών» και ότι «είδεν . . . πάντα όσα εποίησε· και ιδού, ήσαν καλά λίαν».—Γένεσις 1:25, 31.