Η Ελληνική Φιλοσοφία και οι Γραφές
Η ΚΑΤΑ γράμμα σημασία της ελληνικής λέξης φιλοσοφία είναι, «αγάπη της σοφίας». Η σημερινή χρήση του όρου συνδέεται με τις προσπάθειες των ανθρώπων να κατανοήσουν και να εξηγήσουν μέσω της λογικής και της σκέψης, όλες τις ανθρώπινες εμπειρίες, τα βαθύτερα αίτια και τις αρχές που διέπουν τα γεγονότα.
Οι ελληνικές λέξεις «φιλοσοφία» και «φιλόσοφος» εμφανίζονται μια φορά η καθεμιά στις Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές. (Κολοσσαείς 2:8· Πράξεις 17:18) Προφανώς, όταν ο Παύλος έγραψε στην εκκλησία των Κολοσσών στη Μικρά Ασία, μερικοί βρίσκονταν σε κίνδυνο να επηρεαστούν από τη ‘φιλοσοφία και μάταια απάτη, κατά την παράδοση των ανθρώπων’. Τότε ήταν πολύ δημοφιλείς οι ελληνικές φιλοσοφίες. Αλλά τα συμφραζόμενα του εδαφίου Κολοσσαείς 2:8 δείχνουν ότι αυτό για το οποίο ανησυχούσε ο Παύλος ήταν οι Ιουδαΐζοντες οι οποίοι προσπαθούσαν να επαναφέρουν στους χριστιανούς την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου με την υποχρεωτική περιτομή, τις εορτάσιμες ημέρες και την αποχή από ορισμένες τροφές. (Κολοσσαείς 2:11, 16, 17) Ο Παύλος δεν ήταν ενάντιος της γνώσης, για την οποία είχε μάλιστα προσευχηθεί ώστε οι χριστιανοί να αυξηθούν σ’ αυτή. Αλλά όπως αυτός έδειξε, θα πρέπει κάποιος να εκτιμήσει το ρόλο του Ιησού Χριστού στην επεξεργασία του σκοπού του Θεού για να αποκτήσει πραγματική σοφία και ακριβή γνώση. (Κολοσσαείς 1:9, 10· 2:2, 3) Οι Κολοσσαείς έπρεπε να αγρυπνούν από φόβο μήπως κάποιος με πειστικά επιχειρήματα καταφέρει να τους εξαπατήσει με τον ανθρώπινο τρόπο σκέψης ή αντίληψης. Αυτή η φιλοσοφία ήταν μέρος «των στοιχείων του κόσμου», δηλαδή των αρχών ή βασικών συστατικών και των παραγόντων που υποκινούν τον κόσμο και όχι «κατά Χριστόν».—Κολοσσαείς 2:4, 8.
Όταν βρισκόταν στην Αθήνα ο Παύλος συνάντησε δυσκολίες με τους ‘επικούριους και στωικούς φιλοσόφους’. (Πράξεις 17:18) Χαρακτήρισαν τον απόστολο με την ελληνική λέξη «σπερμολόγος», η οποία κυριολεκτικά εφαρμόζεται σε ένα κοράκι που μαζεύει σπόρους. Η λέξη μεταφέρει επίσης και την έννοια κάποιου που μαζεύει ασυνάρτητες γνώσεις και τις επαναλαμβάνει χωρίς τάξη και σύστημα. Εκείνοι οι φιλόσοφοι περιφρόνησαν τον Παύλο και το άγγελμά του. Βασικά η φιλοσοφία των Επικούριων ήταν ότι η επιδίωξη της ηδονής, ιδιαίτερα της πνευματικής ηδονής, αποτελούσε το μέγιστο αγαθό της ζωής (1 Κορινθίους 15:32)· παρ’ όλο που δεχόταν ότι υπάρχουν θεοί, εξηγούσε ότι αυτοί βρίσκονταν πέρα από τις ανθρώπινες εμπειρίες και ενδιαφέροντα. Η φιλοσοφία των Στωικών τόνιζε τη σημασία της μοίρας ή του φυσικού πεπρωμένου· ο άνθρωπος πρέπει να είναι υψηλής ηθικής, αλλά θα πρέπει να αγωνίζεται να είναι αδιάφορος στον πόνο ή στην ευχαρίστηση. Ούτε οι Επικούριοι ούτε οι Στωικοί πίστευαν στην ανάσταση. Στην ομιλία που απεύθυνε σ’ εκείνους τους άντρες ο Παύλος τόνισε τη σχέση και την ευθύνη ενός ατόμου προς τον Δημιουργό και μαζί μ’ αυτό συνέδεσε την ανάσταση του Ιησού και την «εγγύηση» που προμήθευσε αυτή στους ανθρώπους. Σύμφωνα με τους Έλληνες οι οποίοι αναζητούσαν την «σοφίαν» το άγγελμα σχετικά με τον Χριστό ήταν ‘μωρία’ (1 Κορινθίους 1:22, 23), και όταν ο Παύλος ανάφερε την ανάσταση, πολλοί από τους ακροατές του άρχισαν να περιγελούν, αλλά μερικοί πίστεψαν.—Πράξεις 17:22-33.
Στις θεόπνευστες επιστολές του ο Παύλος τόνισε αρκετές φορές ότι η σοφία και η ψεύτικη γνώση του κόσμου είναι ανοησία για τον Θεό και ότι θα πρέπει να αποφεύγεται από τους χριστιανούς.—1 Κορινθίους 1:18-31· 2:6-8, 13· 3:18-20· 1 Τιμόθεο 6:20.