Άλλαν Καρντέκ—Σκαπανέας του Πνευματισμού

Από τον ανταποκριτή του Ξύπνα! στη Βραζιλία

«ΕΙΜΑΙ Καρντεκιστής». Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στη Βραζιλία ακούν συχνά αυτά τα λόγια καθώς επισκέπτονται τους ανθρώπους από πόρτα σε πόρτα. Μ’ ένα φιλικό τρόπο, πολλοί λένε στους Μάρτυρες: «Διαβάζω το ευαγγέλιο σύμφωνα με τον πνευματισμό. Ξέρετε—εννοώ τον Άλλαν Καρντέκ!» Σχεδόν πάντα ακολουθεί μια φιλική και ζωηρή συζήτηση.

Αλλά ποιος είναι ο Άλλαν Καρντέκ; Στις περισσότερες αγγλικές εγκυκλοπαίδειες δεν υπάρχει καταχώρηση σχετική μ’ αυτό το όνομα, ωστόσο για αναρίθμητες εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους αυτός αποτελεί ένα σκαπανέα του πνευματισμού, εκείνον που έδωσε στον πνευματισμό τη σημερινή συστηματική του μορφή. Τα συγγράμματά του θεωρούνται εκφράσεις υπερφυσικών δυνάμεων—ειδικά στη Βραζιλία, όπου τα βιβλία του απολαμβάνουν ευρεία κυκλοφορία.

Η Grande Enciclopédia Delta Larousse και η Enciclopédia Mirador Internacional, δύο πολύ γνωστές εγκυκλοπαίδειες στην πορτογαλική, μας πληροφορούν ότι Άλλαν Καρντέκ είναι το ψευδώνυμο του Γάλλου συγγραφέα Ιπολίτ Λεόν Ντενιζάρ Ριβέιλ, ο οποίος έζησε από το 1804 ως το 1869. Γεννήθηκε στη Λυών· σε ηλικία δέκα χρονών τον έστειλαν να σπουδάσει στην Ελβετία όπου έγινε μαθητής του εκπαιδευτικού μεταρρυθμιστή Πεσταλότσι. Το έτος 1824 βρέθηκε στο Παρίσι όπου αφιερώθηκε στο να διδάσκει και, με τον καιρό, έγινε μέλος της Γαλλικής Βασιλικής Ακαδημίας Φυσικών Επιστημών.

Το έτος 1854, ο Ριβέιλ γνώρισε από κοντά ένα παιχνίδι που ήταν δημοφιλές στα μέσα του 19ου αιώνα: Τις προσπάθειες επικοινωνίας με άυλα πνεύματα. Τον επόμενο χρόνο, παρακολούθησε πνευματιστικά φαινόμενα με περιστρεφόμενους πίνακες και αυτόματη πνευματιστική γραφή. Πείστηκε για την ύπαρξη ενός πνευματικού βασιλείου που κατοικείται από τις αθάνατες ψυχές των νεκρών ανθρώπων και για τη δυνατότητα επικοινωνίας μαζί τους. Οι αόρατες πνευματικές δυνάμεις δεν άργησαν να τον χρησιμοποιήσουν ως όργανό τους.

Το πνεύμα με το οποίο είχε στενή επαφή τον πληροφόρησε ότι σε μια προηγούμενη ζωή, την εποχή των Δρυϊδών, αυτός είχε ζήσει στη Γαλατία, και ότι το όνομά του τότε ήταν Άλλαν Καρντέκ. Ακόμα, τα πνεύματα γνωστοποίησαν μέσω των μέντιουμ ότι «είχαν φτάσει οι καιροί, που ήταν προσδιορισμένοι από την Θεία Πρόνοια, για μια παγκόσμια αποκάλυψη και ότι, σαν πρέσβεις του Θεού και αντιπρόσωποι του θελήματός του, [ήταν] καθήκον τους να καθοδηγήσουν και να διαφωτίσουν τους ανθρώπους, εγκαινιάζοντας μια νέα εποχή στην αναμόρφωση της Ανθρωπότητας».

Βαθιά εντυπωσιασμένος απ’ όλα αυτά, ο Ριβέιλ καταπιάστηκε με την ταξινόμηση μιας τεράστιας σειράς από κείμενα γραμμένα με υπαγόρευση των πνευμάτων που του τα προμήθευαν οι πνευματιστές φίλοι του. Άρχισε να παρακολουθεί πνευματιστικές συγκεντρώσεις τακτικά, έχοντας κάθε φορά ετοιμάσει μια σειρά από ερωτήσεις, στις οποίες οι απαντήσεις που του δίνονταν μέσω των μέντιουμ ήταν διατυπωμένες με «ακριβή, βαθυστόχαστο και λογικό τρόπο». Όλη αυτή η ύλη, αφού «ελέγχθηκε» κατάλληλα από το «Πνεύμα της αλήθειας», που ενεργούσε μέσω ενός μέντιουμ, δημοσιεύτηκε το 1857, στο πρώτο του βιβλίο με τίτλο O Livro dos Espíritos (Το Βιβλίο των Πνευμάτων), το οποίο υπόγραψε σαν Άλλαν Καρντέκ.

Ο Ριβέιλ ξεκαθάρισε από την αρχή «ότι αφού τα Πνεύματα είναι απλώς ανθρώπινες ψυχές, δεν έχουν ούτε υπέρτατη γνώση, ούτε υπέρτατη σοφία· ότι η ευφυΐα τους εξαρτάται από την πρόοδο που έχουν κάνει και ότι η άποψή τους είναι προσωπική άποψη και τίποτα περισσότερο». Μέσα στα προερχόμενα από μέντιουμ συγγράμματά του, αναφέρεται σε πνεύματα, ανώτερα και κατώτερα σε καλά και κακά, σε ασήμαντα, σε μοχθηρά και στασιαστικά, σε πλανημένα, σε χυδαία και σε πνεύματα ψεύτες. Αυτά παρουσιάζονται στα μέντιουμ με διάσημα ονόματα όπως Σωκράτης, Ιούλιος Καίσαρ, Αυγουστίνος, Καρλομάγνος, Γεώργιος Ουάσινγκτον, Μότσαρτ, Ναπολέων και άλλα παρόμοια. Στο βιβλίο του What Spiritism Is (Τι Είναι Πνευματισμός), ο Ριβέιλ παραδέχεται επίσης ότι μερικά πνεύματα είναι «ανέντιμα, δόλια, υποκριτικά, διεφθαρμένα και εκδικητικά», και ικανά να χρησιμοποιήσουν ακατανόμαστη γλώσσα.

Τότε λοιπόν, για ποιο λόγο θα έπρεπε οι άνθρωποι να ενδιαφέρονται να μελετήσουν τον πνευματισμό; Ο Ριβέιλ απαντάει: «Για να αποδειχτεί, χωρίς αμφιβολία, η ύπαρξη του κόσμου των πνευμάτων». Αλλά αυτό δεν ήταν καθόλου απαραίτητο. Χιλιάδες χρόνια πριν από τον Ριβέιλ, οι άνθρωποι που πίστευαν στην Αγία Γραφή ήταν ενημερωμένοι για την ύπαρξη ενός τέτοιου πνευματικού βασιλείου.

Ο Θεός τον οποίο λατρεύουν οι χριστιανοί είναι το Ύψιστο Πνεύμα. Ο ίδιος ο Ιησούς είπε: «Ο Θεός είναι Πνεύμα και εκείνοι που τον λατρεύουν πρέπει να τον λατρεύουν πνευματικά και αληθινά». (Ιωάννης 4:24, Καινή Διαθήκη, «των Τεσσάρων Καθηγητών») Οι χριστιανοί που υπηρετούν αυτόν τον Θεό ολοκάρδια, δοκιμάζουν την επιρροή του στη ζωή τους και δεν έχουν καμιά αμφιβολία για την ύπαρξή του. Οι χριστιανοί γνωρίζουν επίσης και για την ύπαρξη άλλων πνευμάτων—του Ιησού Χριστού και των αγίων αγγέλων του, αγγέλων που κάνουν το θέλημα του Θεού.

Σύμφωνα με τους εκδότες μιας πορτογαλικής έκδοσης του βιβλίου του Ριβέιλ, «ο ρόλος που παίζει Το Βιβλίο των Πνευμάτων είναι ότι βοηθάει όλες τις άλλες θρησκείες να εδραιώσουν την πίστη στην αθανασία της ψυχής».

Αλλά αυτός ο ισχυρισμός δεν είναι δυνατόν να είναι σωστός. Η Αγία Γραφή δηλώνει πως η ανθρώπινη ψυχή δεν είναι αθάνατη. «Οι ζώντες γνωρίζουσιν ότι θέλουσιν αποθάνει· αλλ’ οι νεκροί δεν γνωρίζουσιν ουδέν». (Εκκλησιαστής 9:5) Η Αγία Γραφή περιέχει επίσης την αυστηρή προειδοποίηση: «Η ψυχή η αμαρτήσασα, αυτή θέλει αποθάνει».—Ιεζεκιήλ 18:4.

Ποια ήταν τότε τα πνεύματα, με τα οποία επικοινώνησε ο Ριβέιλ; Υπάρχει μόνο μια δυνατή εξήγηση: Αυτά τα πνεύματα ανήκουν σ’ ένα άλλο μέρος του πνευματικού βασιλείου—στους δαίμονες. Να πώς περιγράφει ο μαθητής Ιούδας τους δαίμονες: «Αγγέλους που δεν έμειναν πιστοί στο αξίωμά τους, αλλά εγκατέλειψαν την ουράνια κατοικία τους». (Ιούδας 6, Νεοελληνική Δημοτική Μετάφραση) Ναι, αυτοί είναι άγγελοι που στασίασαν ενάντια στον Θεό.

Κατά συνέπεια, στο νόμο που έδωσε στο λαό Ισραήλ, ο Θεός απαγόρευε αυστηρά στους Ισραηλίτες να έχουν οποιαδήποτε επικοινωνία με μέντιουμ, επικοινωνία σαν κι εκείνες που είχε ο Ριβέιλ. (Λευιτικόν 19:31) Το γεγονός ότι η γλώσσα τους μπορεί μερικές φορές να είναι ωραία και να εκφράζει ευγενικές ιδέες, δεν αλλάζει τίποτα. Ο απόστολος Παύλος προειδοποιεί: «Ο ίδιος ο σατανάς μεταμφιέζεται σε άγγελο φωτός».—2 Κορινθίους 11:14 (Νεοελληνική Δημοτική Μετάφραση).

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 27]

Μερικά πνεύματα είναι «ανέντιμα, δόλια, υποκριτικά, διεφθαρμένα και εκδικητικά», και ικανά να χρησιμοποιήσουν ακατανόμαστη γλώσσα

[Εικόνα στη σελίδα 26]

Ο Άλλαν Καρντέκ, που χρησιμοποιήθηκε από αόρατες πνευματικές δυνάμεις