«Και Λέγαμε ότι Ξέραμε από Συνεργασία»
Πρόσφατα οι Μάρτυρες του Ιεχωβά του Τίβερτον στο Ρόουντ Άιλαντ, έκτισαν μια ταχείας ανοικοδόμησης Αίθουσα Βασιλείας. Με θέμα αυτό που αναφέρεται παραπάνω, ένας κληρικός ανέφερε για την επίσκεψή του στο χώρο ανοικοδόμησης. Ακολουθεί το περιεχόμενο του θέματος.
‘ΑΡΚΕΤΕΣ παράξενες διαδόσεις έφτασαν στ’ αυτιά μου για μια εκκλησία που χτιζόταν στο Φις Ρόουντ. Έλεγαν πως 500 άτομα χτίζουν μια εκκλησία σε δυο μέρες. Πήγα λοιπόν στο Φις Ρόουντ για να εξακριβώσω αυτήν την ιστορία. Υπήρχαν εκεί περίπου 1.500 άνθρωποι που εργάζονταν—ξυλουργοί, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, επενδυτές τοίχων, τζαμάδες, κηπουροί, σοβατζήδες, θερμαστές, χτίστες, μπετατζήδες, και εκατοντάδες εργάτες και βοηθοί.
Σ’ όλο το οικόπεδο που συνολικά ήταν δώδεκα στρέμματα [3 έηκερς] υπήρχαν ανοιχτά φορτηγάκια. Μια επιγραφή έλεγε «Απολεσθέντα». Αν κάποιος έχανε ένα εργαλείο, θα μπορούσε να πάει σ’ αυτό το φορτηγάκι και να του επιστραφεί εφόσον είχε βρεθεί. Αν κάποιος ερχόταν με καθαρά ρούχα και ήθελε να δουλέψει, υπήρχε ένα φορτηγάκι με ρούχα εργασίας και σκληρά καπέλα που ήταν διαθέσιμα. Αν κάποιος χτυπούσε ή χρειαζόταν ιατρική περίθαλψη υπήρχε ένα φορτηγάκι πρώτων βοηθειών.
Έξω στο πίσω μέρος είχαν εγκαταστήσει μια στρογγυλή σκηνή όπου άντρες και γυναίκες κατόρθωναν να προμηθεύσουν φαγητό για 1.500 άτομα σε 15 λεπτά. Έβλεπα γυναίκες που πήγαιναν γύρω-γύρω κρατώντας κουβάδες με νερό και κατάβρεχαν το χώρο για να κατακάθεται η σκόνη, και το έκαναν αυτό όλη τη μέρα. Μόλις κάρφωναν τις σανίδες στη θέση τους, οι μπογιατζήδες κρατούσαν τη μπογιά στο χέρι και τις έβαφαν. Ήταν ένα θέαμα που λίγοι από εμάς έχουν δει ποτέ στη ζωή τους.
Οι εργολάβοι οικοδομών στην περιοχή έλεγαν ότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει. Αλλά έγινε, και πήγα εκεί και το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι; Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, και η εκκλησία ήταν μια Αίθουσα Βασιλείας. Τα θεμέλια είχαν ετοιμαστεί από προηγουμένως, αλλά το υπόλοιπο κτίριο χτίστηκε σε δυο μέρες! Δεν άκουσα ούτε μια υβριστική λέξη. Καμιά λογομαχία. Πραγματικά, πολύ παράξενη ομάδα όταν τους παρατηρείς. Πολύ ήσυχα κοίταζαν τη δουλειά τους. Τα έργα τους ήταν περισσότερα από τα λόγια τους!
Ξέρετε, ένα πράγμα για το οποίο ανησυχούμε, εμείς οι Ουνιτάριοι-Ουνιβερσαλιστές είναι το γιατί δεν προσελκύουμε στο περιβάλλον μας περισσότερους μαύρους και περισσότερες διαφυλετικές και εθνικές ομάδες. Εδώ είδα ένα σωρό μαύρους και ομάδες από διαφορετικές φυλές που συνεργάζονταν όλοι σαν οικογένεια. Αυτοί εδώ οι άνθρωποι είχαν έρθει απ’ όλη τη Νέα Αγγλία και από πιο μακριά ακόμη. Μια ομάδα από διαφορετικές φυλές που οι περισσότεροι είναι νέοι και έχουν πολύ ενθουσιασμό.
Ποτέ δεν έμαθα πολλά γι’ αυτούς τους ανθρώπους λόγω της ανεπαρκούς δημοσιότητας και προφορικής πληροφόρησης, αλλά αυτά που είδα ήταν όλα καλά. Ποτέ δεν ενδιαφέρθηκα γι’ αυτούς τους ανθρώπους όταν έρχονταν και χτυπούσαν την πόρτα μου όλα αυτά τα χρόνια, αλλά να είστε βέβαιοι ότι θα τους χαιρετώ με πολύ περισσότερο σεβασμό και θαυμασμό.
Σκέφτηκα ότι πολλοί από εμάς λόγω άγνοιας και προκατάληψης κλείνουμε τη διάνοιά μας σε ιδέες και νέες απόψεις. Νομίζω πως όλοι μας χρειάζεται να βελτιωθούμε όταν βλέπουμε ότι οι άλλοι μας προσπερνούν στον αγώνα. Η άγνοια και ο φόβος μάς έχουν ήδη επηρεάσει πριν ακόμη δώσουμε προσοχή. Και ιδιαίτερα όταν αυτοί τα καταφέρνουν τόσο καλά να παρουσιάζουν αύξηση και να ενσταλάζουν τόσο πολύ ενθουσιασμό.
Αν αυτό το κτίριο το έδιναν εργολαβία—το κελάρι και όλα—θα στοίχιζε από 500.000 δολάρια ή και περισσότερα. Αναρωτιέμαι αν εμείς οι Ουνιτάριοι-Ουνιβερσαλιστές με τις τυπικότητές μας της Νέας Αγγλίας θα δοκιμάζαμε ποτέ να κάνουμε κάτι σαν κι αυτό. Σκεφθείτε το αυτό, ειδικά εκείνοι από εσάς που αγαπάτε τις συνεδριάσεις και την κουβέντα. Ναι! Ξανασκεφθείτε το!’