«Καλές Βροχές» στην Αρχαία Ελλάδα
Χοροί και προσευχές για βροχή με τη μια ή με την άλλη μορφή βρίσκονταν ουσιαστικά σε όλους τους αρχαίους λαούς, και οι Έλληνες δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Από τις πολλές τους τελετουργίες, μία που ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής ανάμεσα στους αγρότες ήταν η περπερούνα, μια αίτηση στους θεούς για «καλές βροχές».
Η περπερούνα είναι απλώς η κόκκινη παπαρούνα η οποία φυτρώνει σε όλη την ύπαιθρο στην Ελλάδα την άνοιξη. Αλλά η άνοιξη είναι επίσης και ο καιρός για να πέσουν οι βροχές έτσι ώστε να υπάρχει άφθονη σοδειά το φθινόπωρο. Εάν δεν πέσει βροχή, αυτό μπορεί να σημάνει καταστροφή για τους αγρότες. Για να ικετεύσουν τους θεούς για την εύνοιά τους και για την ευλογία τους—και για το δώρο της βροχής—οι αγρότες στα χωριά έκαναν την τελετουργία της περπερούνας.
Στη γιορτή τα νεαρά κορίτσια του χωριού συγκεντρώνονταν στην τοπική πλατεία. Ένα από αυτά διαλεγόταν και ντυνόταν σαν περπερούνα. Σαν έκκληση για το έλεος των θεών, συνήθως διάλεγαν κάποιο ορφανό κορίτσι. Κατόπιν της έβαζαν ένα παλιό ένδυμα και τη στόλιζαν με κλαδάκια ψάθας, φύλλα, λουλούδια, και πράσινα χόρτα μέχρις ότου ήταν κυριολεκτικά καλυμμένη από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Το κάλυμμα ήταν τόσο πυκνό ώστε μόλις που μπορούσε να δει μέσα απ’ αυτό. Πράγματι, η περπερούνα οδηγούνταν στο χωριό μοιάζοντας με φυτό που περπατούσε.
Σύμφωνα με την παράδοση, η περπερούνα ήταν το σύμβολο της ανθισμένης γης. Για να ικανοποιηθεί η δίψα της έτσι ώστε να δώσει σοδειά, οι αγρότες την οδηγούσαν από σπίτι σε σπίτι, μαζί με τα άλλα κορίτσια ακολουθώντας, τραγουδώντας δυνατά καθώς πήγαιναν το εξής τραγούδι:
Βερβερίτσα περπατεί
το Θεό παρακαλεί
Θεέ μου, βρέξε μια βροχή
μια βροχή βασιλική
για να γίνουν τα σπαρτά
και πολλά χορταρικά.
Όταν η πομπή έφτανε σε ένα σπίτι, η σπιτονοικοκυρά χαιρετούσε την περπερούνα χύνοντας νερό πάνω της ενώ φώναζε: «Καλές βροχές! Καλές βροχές!» Μετά από ένα καλό βρέξιμο, η περπερούνα ανταποκρινόταν κουνώντας το σώμα της βίαια, έτσι ώστε το νερό που είχε πιαστεί πάνω στα φύλλα και στο χορτάρι ραντιζόταν γύρω και έπεφτε σαν βροχή.
Τελικά, αφού έκανε το γύρο του χωριού, οι χωριάτες οδηγούσαν την περπερούνα σε ένα ποταμάκι. Εκεί την έριχναν μέσα στο νερό τρεις φορές, φωνάζοντας όλοι: «Καλές βροχές! Καλές βροχές!»
Μέχρι περίπου τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, το έθιμο της περπερούνας ασκούνταν πλατιά σε όλη την Ελλάδα. Παρατηρήθηκε σε διάφορες περιοχές κάτω από μια ποικιλία παρόμοιων ονομάτων, όπως είναι παπαρούνα, περπερίτσα, βερβερίτσα. Αν και το έθιμο αυτό λέγεται τώρα ότι έχει εκλείψει αν εξαιρέσει κανείς απομακρυσμένα χωριά, σε πολλές περιοχές απλώς αντικαταστάθηκε από λειτουργίες επιδοκιμασμένες από την εκκλησία για τον ίδιο σκοπό. Η ανάμιξη της μαγείας, της δεισιδαιμονίας, και της θρησκείας είναι βαθιά ριζωμένη στη ζωή των ανθρώπων ακόμη και στις λεγόμενες Χριστιανικές χώρες.