Παγκόσμια Πείνα—Περιλαμβάνονται Περισσότερα Εκτός από τα Τρόφιμα
«35 εκατομμύρια λιμοκτονούν στην Αφρική που υποφέρει από ξηρασία»
«Η πείνα και η γραφειοκρατία κάνουν μια ήπειρο να λιμοκτονεί»
«Ξηρασία, θάνατος και απόγνωση»
ΠΙΘΑΝΟΝ να έχετε δει πολλούς τίτλους στις εφημερίδες σαν κι αυτούς τα πρόσφατα χρόνια. Μαζί μ’ αυτούς, συνήθως υπάρχουν φωτογραφίες από παιδιά που λιμοκτονούν με αποσβολωμένα μάτια και πρησμένες κοιλιές, άθλια στρατόπεδα προσφύγων συνωστισμένα με ανθρώπους που έχουν καταντήσει πια πετσί και κόκαλο, ξεραμένες εκτάσεις γεμάτες με πτώματα ζώων—όλες αλησμόνητες εικόνες που δεν θέλουν να φύγουν από το νου.
Οι ειδήσεις είναι εξίσου συνταρακτικές. Ένα ειδικό τεύχος του περιοδικού Κούριερ, μιας επίσημης έκδοσης του ΟΗΕ, τονίζει με λύπη ότι πολλοί άνθρωποι ήταν αισιόδοξοι πριν από δέκα χρόνια και προσθέτει: «Σήμερα, ωστόσο, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η πληγή των απόρων του κόσμου χειροτερεύει σταθερά. Σχεδόν 500 εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις, πλήττονται από φτώχεια, βρίσκονται κάτω από την καθημερινή απειλή της πείνας». Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Τροφίμων του ΟΗΕ υπολογίζει ότι «κάθε χρόνο στις αναπτυσσόμενες χώρες, 15 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από υποσιτισμό», πράγμα που μεταφράζεται με ρυθμό θανάτου των βρεφών 30 φορές υψηλότερο απ’ όσο στις αναπτυγμένες χώρες. Και σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, 200 εκατομμύρια Αφρικανοί—περισσότερο από το 60 τοις εκατό του πληθυσμού της ηπείρου—υποσιτίζονται.
Από την άλλη, ίσως να έχετε διαβάσει επίσης τις αισιόδοξες ειδήσεις που χαιρετίζουν τις νέες εξελίξεις στη γενετική τεχνική που υπόσχεται νέα είδη από σοδειές που θα έχουν αυξημένη παραγωγή και θα ανθίστανται στις αρρώστιες και στις ξηρασίες. Οι νέες και επαναστατικές μέθοδοι αγροκαλλιέργειας αναπτύσσονται για να αυξήσουν την παραγωγικότητα. Οι κυβερνήσεις και οι διάφορες υπηρεσίες σ’ όλον τον κόσμο εξαγγέλλουν προγράμματα βοήθειας του ενός ή του άλλου είδους. Ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ υπολογίζει ότι αν θα κατανέμονταν κανονικά όλα τα τρόφιμα που παράγει ο κόσμος, κάθε άτομο πάνω στη γη θα λάβαινε το ισοδύναμο με 3.000 θερμίδες την ημέρα, περισσότερο απ’ όσο χρειάζονται στην πραγματικότητα οι περισσότεροι άνθρωποι. Πράγματι, σε μερικές χώρες, οι κυβερνήσεις πληρώνουν ακόμη τους αγρότες για να μειώσουν την παραγωγή τους, έτσι ώστε να κρατούν σε χαμηλά επίπεδα τη συσσώρευση των πλεοναζόντων τροφίμων και να σταθεροποιούν τις τιμές. Όλα αυτά φαίνεται να δείχνουν ότι η πείνα πρόκειται να εξαλειφθεί.
Καθώς εξετάζουμε τα γεγονότα, ένα πράγμα γίνεται σαφές. Το πρόβλημα της τροφοδότησης των πεινασμένων στον κόσμο δεν είναι αυτό που φαίνεται ότι είναι. Οι επιστήμονες και οι αγρότες μπορεί να έχουν τις τεχνολογικές γνώσεις για να παράγουν περισσότερα τρόφιμα. Οι κυβερνήσεις και οι παγκόσμιες υπηρεσίες μπορεί να έχουν πειστικές προτάσεις και προγράμματα για να επιλύσουν το ένα ή το άλλο πρόβλημα. Ωστόσο, φαίνεται ότι υπάρχουν μερικοί συγκαλυπτόμενοι παράγοντες που εμποδίζουν οποιαδήποτε πραγματική επιτυχία, και η μάχη ενάντια στην πείνα χάνει έδαφος. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ποιοι είναι μερικοί από αυτούς τους συγκαλυπτόμενους παράγοντες; Και, μπορούν πραγματικά να τραφούν οι πεινασμένοι;
[Πλαίσιο στη σελίδα 3]
Λιμοκτονία
«ΑΝ Σ’ ΕΝΑ γενικά υγιές ενήλικο άτομο, δίνεται μόνο νερό αλλά όχι τροφή, θα πεθάνει σε 50 ως 70 μέρες. Ωστόσο αν το άτομο είναι εξασθενημένο από την κακή διατροφή, το θύμα υποκύπτει σχεδόν πάντοτε σε άλλου είδους ασθένειες. Ο θάνατος έρχεται αφού κατά κανόνα το σώμα τού ατόμου που λιμοκτονεί έχει ουσιαστικά καταναλώσει τον εαυτό του. Το σώμα εναποθηκεύει το πολύ τα εφόδια μιας μέρας από την κύρια πηγή του ενέργειας, τη γλυκόζη, και από τη στιγμή που θα εξαντληθεί το εφόδιο αυτό αρχίζει να αποσπά ενέργεια από την οξείδωση του λίπους, είτε με τη μορφή οξέων λίπους είτε με τα σώματα της κετόνης. Από τη στιγμή που θα φύγει το λίπος του σώματος, τότε θα αρχίσει να καταρρέει η πρωτεΐνη στους μυς και στους άλλους ζωτικούς ιστούς, εφόσον το σώμα προοδευτικά θα καταστρέφει την καρδιά, τα νεφρά, τη σπλήνα και τα άλλα όργανα. Η κοιλιά συχνά γίνεται οιδηματική, ή φουσκωμένη και διογκωμένη, εξαιτίας της αφύσικης συσσώρευσης υγρών. Καθώς η σάρκα κατατρώγεται, το δέρμα γίνεται ξερό, τα οστά γίνονται πιο εύθραυστα και τα μαλλιά πέφτουν. Η πίεση του αίματος πέφτει. Στα παιδιά, ο εγκέφαλος σταματάει να αναπτύσσεται. Το σύστημα ανοσοποίησης αρχίζει να υποχωρεί, συνήθως οδηγώντας σε μοιραίες μολύνσεις. Τα έντερα ατροφούν. Η όραση, η ακοή και η ομιλία σταματούν να λειτουργούν. Καθώς το σώμα προσπαθεί να μειώσει τις ενεργειακές ανάγκες του, η θερμοκρασία του σώματος πέφτει και συχνά παρουσιάζεται υποθερμία. Τελικά, ο οργανισμός καταρρέει και ο θάνατος επέρχεται από την εκτεταμένη έλλειψη λειτουργίας των οργάνων».—Επιστημονικό Τμήμα, Δε Νιου Γιορκ Τάιμς, 1 Ιανουαρίου 1985.