Η Βιβλική Αλήθεια σε Αντίθεση με Ελληνικές—Ιουδαϊκές Φιλοσοφίες

ΜΕΡΟΣ 2

Η ΣΟΦΙΑ τόσο των Ιουδαίων γραμματέων όσο και των Ελλήνων φιλόσοφων τους τύφλωσε ως προς τη σοφία του Θεού, του ‘Χριστού σταυρωμένου’. Ο Παύλος έγραψε: «Επειδή εν τη σοφία του Θεού ο κόσμος δεν εγνώρισε τον Θεόν δια της σοφίας, ηυδόκησεν ο Θεός δια της μωρίας του κηρύγματος να σώση τους πιστεύοντας». Αυτό το κήρυγμα ήταν μωρία για τους Ιουδαίους. Η σοφία τους τούς δίδαξε ότι θα σώζονταν με τα έργα του Νόμου, δίνοντας ελεημοσύνες, και με την αξία των προγόνων τους, ιδιαίτερα του Αβραάμ. Επιπλέον, δεν ήθελαν έναν αδύνατο Μεσσία που με τη θέληση του καρφώθηκε σ’ ένα ξύλο! Το κήρυγμα ήταν μωρία επίσης και στους Έλληνες. Δεν είχαν ανάγκη από κανέναν Ιουδαίο που να πεθαίνει σαν ένας καταφρονημένος εγκληματίας για να τους σώσει—αυτοί είχαν αθάνατες ψυχές που δεν επρόκειτο ποτέ να πεθάνουν!—1 Κορινθίους 1:21.

Ο Παύλος, λοιπόν, έγραψε την προειδοποίηση του στη Χριστιανική εκκλησία της Κορίνθου. Η ανθρώπινη σοφία, είτε εκείνη των Ιουδαίων γραμματέων με τις νομικές της περιπλοκότητες της προφορικής παράδοσης, είτε εκείνη των Ελλήνων φιλόσοφων με τι εύγλωττες συζητήσεις και σοφιστίες της, ματαίωναν το ξύλο του μαρτυρίου του Χριστού γι’ αυτούς, αν πείθονταν απ’ αυτή τη σοφία. Ο Παύλος δεν ήθελε να νοθεύσει το Λόγο του Θεού και να τον καταστήσει πιο εύγευστο στους Ιουδαίους ή Έλληνες Χριστιανούς που ήθελαν να εισαγάγουν τις προγενέστερες πεποιθήσεις τους. Δεν ήθελε να διανθίσει το Λόγο του Θεού με τέτοιες ακαθαρσίες, για να τον καταστήσει πιο παραδεκτό σ’ έναν κόσμο του οποίου η σοφία ήταν μωρία για τον Θεό. (2 Κορινθίους 2:17· 4:2· 11:13) Οι απόστολοι Παύλος και Πέτρος προέβλεπαν την έλευση του καιρού κατά τον οποίο οι ψευδείς διδασκαλίες που προέρχονταν από Ιουδαϊκές και Εθνικές πηγές θα μόλυναν την αλήθεια του Χριστού σταυρωμένου, και διασάλπισαν προειδοποιήσεις:

Πράξεις 20:29, 30: «Εγώ εξεύρω τούτο, ότι μετά την αναχώρησίν μου θέλουσιν εισέλθει εις εσάς λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών θέλουσι σηκωθή άνθρωποι λαλούντες διεστραμμένα, δια ν’ αποσπώσι τους μαθητάς οπίσω αυτών».

2 Τιμόθεον 4:3, 4: «Θέλει ελθεί καιρός ότε δεν θέλουσιν υποφέρει την υγιαίνουσαν διδασκαλίαν, αλλά θέλουσι επισωρεύσει εις εαυτούς διδασκάλους κατά τας ιδίας αυτών επιθυμίας, γαργαλιζόμενοι την ακοήν, και από μεν της αληθείας θέλουσιν αποστρέψει την ακοήν αυτών, εις δε τους μύθους θέλουσιν εκτραπή».

2 Πέτρου 2:1: «Υπήρξαν όμως και ψευδοπροφήται μεταξύ του λαού, καθώς και μεταξύ σας θέλουσιν είσθαι ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες θέλουσι παρεισάξει αιρέσεις απώλειας, αρνούμενοι και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην, επισύροντες εις εαυτούς ταχείαν απώλειαν».

Η μεταγενέστερη ιστορία επιβεβαιώνει το γεγονός ότι οι προειδοποιήσεις των αποστόλων ήταν βάσιμες. Η Βρετανική Εγκυκλοπαίδεια (έκδοση 1976) λέει: «Από τα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ., οι Χριστιανοί που είχαν κάποια εκπαίδευση από την Ελληνική φιλοσοφία άρχισαν να αισθάνονται την ανάγκη να εκφράζουν την πίστη τους με τους όρους της φιλοσοφίας, και για τη δική τους διανοητική ικανοποίηση και για να μεταστρέψουν τους εκπαιδευμένους εθνικούς». Επίσης, η Νέα Εγκυκλοπαίδεια Θρησκευτικής Γνώσης του Σαφ-Χέρτζογκ τονίζει τα εξής: «Πολλοί από τους πρώτους Χριστιανούς, με τη σειρά τους, βρήκαν παράξενα ελκυστικές τις διδασκαλίες του Πλάτωνα, και τις χρησιμοποιούσαν σαν όπλα για την άμυνα και την επέκταση της Χριστιανοσύνης, ή για να διαμορφώσουν τις αλήθειες της Χριστιανοσύνης μ’ έναν Πλατωνικό τύπο».

Λίγα πράγματα άλλαξαν ως τις μέρες μας. Η μεγάλη πλειονότητα των εκκλησιών του Χριστιανικού κόσμου διδάσκουν ακόμη τέτοιες δοξασίες, όπως είναι η αθανασία της ψυχής, η Τριάδα και άλλες, που διοχετεύθηκαν μέσα στην αποστάτιδα Χριστιανοσύνη από το δεύτερο αιώνα μ.Χ. από την Ελληνική φιλοσοφία. Οι Έλληνες, με τη σειρά τους, τις απόκτησαν από αρχαιότερους πολιτισμούς, γιατί ανάγονται ως τις Αιγυπτιακές και Βαβυλωνιακές θρησκείες. Πολλές θρησκείες διδάσκουν επίσης ότι ο Θεός δημιούργησε μέσω εξέλιξης, με σκοπό να εκσυγχρονίσουν τις δοξασίες τους, ενώ πραγματικά ασπάζονται την πλάνη της Ελληνικής φιλοσοφίας. Αφήνουν κατά μέρος τη Βιβλική αλήθεια ότι ο Ιεχωβά Θεός δημιούργησε τη ζωή πάνω στη γη, ότι η ζωή αναπαράγεται ‘κατά το είδος της’, ότι ο Ιεχωβά είναι από αιώνων και παντοδύναμος, και ο Χριστός Ιησούς είναι ο Γιος του που είχε αρχή και υπόκειται σ’ αυτόν. Μερικοί μάλιστα, όπως οι Ιουδαίοι του πρώτου αιώνα, δεν θεωρούν πια τον Ιησού σαν αντίλυτρο, μέσω του οποίου οι ευπειθείς άνθρωποι μπορούν ν’ αποκτήσουν αιώνια ζωή.

Ευτυχώς, για εκατομμύρια ανθρώπους στη γη σήμερα, αυτή η θρησκευτική και φιλοσοφική σοφία που θεωρεί τον ‘Χριστό σταυρωμένο’ σαν μωρία και αδυναμία, είναι στην πραγματικότητα κενή μωρία. Οι άνθρωποι αυτοί ανταποκρίνονται στη δήλωση του Παύλου προς τη Χριστιανική εκκλησία της Κορίνθου, δηλαδή: «Χριστόν Θεού δύναμιν και σοφίαν διότι το μωρόν του Θεού είναι σοφώτερον των ανθρώπων, και το ασθενές του Θεού είναι ισχυρότερον των ανθρώπων». Κράζουν σ’ όλη τη γη για όλους όσοι ζητούν τη σοφία που δίνει ζωή: ‘ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ, ΘΕΟΥ ΔΥΝΑΜΗ! ΧΡΙΣΤΟ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ, ΘΕΟΥ ΣΟΦΙΑ’!—1 Κορινθίους 1:24,25.