Τώρα Είμαι Πολυάσχολος Κάνοντας Καλύτερο Όνομα

Όπως το αφηγήθηκε ο Ινδιάνος αρχηγός Γουίλιαμ Τζέφρυ

Το Μουσείο της Βόρειας Βρετανικής Κολομβίας δημοσίευσε το 1982 το εγχειρίδιο Στύλοι Τοτέμ του Πρινς Ρούπερτ. Από τους 22 στύλους τοτέμ που εμφανίζονταν στο εγχειρίδιο, οι 15 λαξεύτηκαν από εμένα. Το Πρινς Ρούπερτ περιέχει μια από τις μεγαλύτερες συλλογές των στύλων που υπάρχουν, από 10 ως 20 μέτρα (30 ως 70 πόδια) ύψος, και περισσότεροι από 20 είναι δικά μου έργα.

Ωστόσο δεν άρχισα να λαξεύω στύλους ολοχρόνια μέχρις ότου πήρα σύνταξη το 1960, και τότε κυρίως λάξευσα στύλους για να αντικαταστήσουν τους αρχικούς οι οποίοι είχαν σαπίσει. Λάξευσα στύλους για μουσεία σε όλο τον κόσμο και για ιδιαίτερες εκθέσεις όπως εκείνη του Πρινς Ρούπερτ. Ενώ πολλοί στύλοι θα μπορούσαν να αγοραστούν για χίλια δολάρια, οι δικοί μου πουλιούνταν για 12.000 δολάρια και περισσότερα εξαιτίας της ποιότητας τους. Από τις πολλές συμμετοχές που υπήρχαν, ένας από τους δικούς μου στύλους επιλέχτηκε για να είναι ο στύλος της εκατονταετηρίδας για την Εκατονταετηρίδα της Βρετανικής Κολομβίας 1871-1971. Λάξευσα έναν άλλο στύλο που είχε ύψος 22 ίντσες σ’ ένα κομμάτι από νεφρίτη. Μου πήρε εννιά μήνες για να τον λαξεύσω, η αξία του είναι 75.000 δολάρια και τώρα βρίσκεται σε μια έκθεση στο Μπερκς του Βανκούβερ.

Έτσι ήδη έχω κάνει ένα όνομα για τον εαυτό μου σαν αριστοτέχνης λαξευτής των στύλων τοτέμ. Αλλά τώρα είμαι πολυάσχολος κάνοντας ένα καλύτερο όνομα.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή—μια αρχή που καθ’ εαυτή δεν ήταν κανονική. Γεννήθηκα το 1899, ακριβώς στα βόρεια του χωριού Πορτ Σίμσον της Βρετανικής Κολομβίας. Οι γονείς μου όχι μόνο ήταν Ινδιάνοι του έθνους Τσίμσιαν αλλά επίσης ήταν της οικογένειας των αρχηγών. Αυτό με έκανε κληρονομικό μεγάλο αρχηγό.

Ανατράφηκα από τους παππούδες μου—ο πατέρας μου είχε πεθάνει σε μια πτώση από ένα βράχο καθώς κυνηγούσε. Θυμάμαι ότι όταν ήμουν ακόμη μικρός ο παππούς μου μού έδωσε ένα λαξευτικό εργαλείο στο χέρι και ένα κομμάτι ξύλου και άρχιζα να λαξεύω. Μου έδωσε μερικές οδηγίες στο πώς να λαξεύω στύλους τοτέμ. Έδειξα μια επιδεξιότητα γι’ αυτό, αλλά για το σοβαρό λαξευτικό έργο που ανέφερα παραπάνω έπρεπε να περιμένω επί πολλά χρόνια.

Αφού πέθαναν οι παππούδες μου, παρακολούθησα ένα σχολείο για ορφανά και αργότερα ένα Ινδιάνικο σχολείο από το 1914-17. Ήθελα να πάω στο πανεπιστήμιο και να γίνω νομικός σύμβουλος, αλλά αν οι Ινδιάνοι πήγαιναν στο πανεπιστήμιο ήταν υποχρεωμένοι να γίνουν κήρυκες. Βλέπετε, μέχρι τότε οι Ινδιάνοι είχαν τοποθετηθεί μέσα σε καταυλισμούς, και οι καταυλισμοί αυτοί μοιράζονταν σαν τραπουλόχαρτα προς τις διάφορες εκκλησίες—ένας στους Μεθοδιστές, ένας άλλος στην Ενωμένη Εκκλησία, ένας άλλος στο Στρατό της Σωτηρίας, ένας άλλος στους Καθολικούς και πάει λέγοντας. Ο δικός μου καταυλισμός δόθηκε στους Μεθοδιστές. Κάθε καταυλισμός είχε το δικό του ενοριακό σχολείο. Οι δάσκαλοι δεν είχαν τα απαιτούμενα προσόντα και η διδασκαλία ήταν φτωχής ποιότητας και κατά καιρούς οι Ινδιάνοι δεν επιτρεπόταν να παρακολουθήσουν τα δημοτικά σχολεία.

Ήθελα να δω αυτούς τους περιορισμούς να εξαλείφονται. Με αυτά υπόψη, το 1930 τρεις άλλοι Ινδιάνοι και εγώ δημιουργήσαμε την Ινδιάνικη Εθνική Αδελφότητα της Βρετανικής Κολομβίας. Σαν εκπρόσωπος αυτής της αδελφότητας άρχισα να διαπραγματεύομαι τα προβλήματα των Ινδιάνων στο κοινοβούλιο της Οττάβα. Προτού πάω, συγκέντρωσα τα γεγονότα σχετικά με την κατάσταση των Ινδιάνων στη Βρετανική Κολομβία—γεγονότα σχετικά με τους Ινδιάνους στα νοσοκομεία, τις συνθήκες στα σχολεία, αυτά που έκαναν γι’ αυτούς οι εκκλησίες, την εργασία που υπήρχε γι’ αυτούς, την ανάγκη για κατάλληλες συντάξεις για τους γέρους, τα κληρονομικά δικαιώματα γης των Ινδιάνων, ακόμη και τη διάκριση ενάντια στους Ινδιάνους στην εξασφάλιση αδειών για κυνήγι και ψάρεμα.

Ο Εντιμότατος Κρέραρ ήταν Υπουργός των Ινδιάνικων Υποθέσεων το 1940 όταν εμφανίστηκα στη Βουλή των Κοινοτήτων. Τα θρησκευτικά δόγματα στον Καναδά είχαν υποβάλει μια έκθεση που αξίωναν ότι οι Ινδιάνοι δεν μπορούσαν να μάθουν.

Έδωσα παραδείγματα Ινδιάνων που είχαν πετύχει πρωτοκαθεδρία μέσω των επιτευγμάτων τους σε πολλούς τομείς και συνέχισα: «Χωρίς να αφιερώσετε καμία σκέψη σε μας, μας αφαιρέσατε τη γη μας και μας βάλατε μέσα σε καταυλισμούς. Μας δώσατε θρησκεία και οι κληρικοί της έκαψαν τους στύλους των τοτέμ μας, λέγοντας ότι τα λατρεύουμε. Αυτό δεν είναι αληθινό, γιατί τα τοτέμ μας είναι αναμνηστικά και είναι και τα όρια των γαιών μας. Εσείς τα εξαλείψατε και μας κλέψατε τη γη μας. Μας δώσατε τη Βίβλο—δεν υπάρχει τίποτα εσφαλμένο με τη Βίβλο—αλλά τη χρησιμοποιήσατε εσφαλμένα και δεν την ακολουθήσατε οι ίδιοι».

Σύντομα τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Τα παιδιά των Ινδιάνων σε όλο τον Καναδά επιτράπηκε να πηγαίνουν στο δημοτικό σχολείο και να συνεχίζουν να πηγαίνουν στα πανεπιστήμια. Ακολούθησαν και άλλα δικαιώματα για τους Ινδιάνους—άδειες για κυνήγι και ψάρεμα, η εξουσία να διαπραγματεύονται τις τιμές για την ψαριά τους, καλύτερες εργατικές συνθήκες στα κονσερβοποιεία, προγράμματα εκπαίδευσης εργασίας, και άλλα.

Οι τελευταίες μου διαπραγματεύσεις ήταν σχετικά με τη γη, μια συμφωνία για τους Ινδιάνους που τους είχε αποστερήσει από τη γη τους και τους είχε φυλακίσει όλους σε καταυλισμούς. Μέχρι σήμερα, καμιά συγκεκριμένη συμφωνία πάνω σ’ αυτό το θέμα δεν έχει επιτευχθεί ανάμεσα στην Οττάβα και στους ντόπιους Ινδιάνους.

Τα τελευταία λίγα χρόνια άκουγα για μια άλλη κυβέρνηση που θα έφερνε ειρήνη και δικαιοσύνη στους ανθρώπους όλων των φυλών, των εθνικοτήτων, των πίστεων και των χρωμάτων.

Πρωτοεισάχθηκα σ’ αυτό το άγγελμα το 1930. Ζούσα στο Κίσπιοξ και μόλις έφευγα από το σπίτι μου, με τη βαλίτσα στο χέρι, στο δρόμο μου για να εκπροσωπήσω την Αδελφότητα και να δώσω τη μάχη μου για τα δικαιώματα των Ινδιάνων. Ο Φρανκ Φράνσκε με συνάντησε και μου είπε: «Θέλεις να γνωρίσεις την αλήθεια που θα σε ελευθερώσει;» Άρχισε να μου δίνει μαρτυρία. Ήταν ένας περιοδεύων εκπρόσωπος των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Δέκα χρόνια αργότερα ζούσα στο Πορτ Έντουαρντ, και ένας Μάρτυρας που ονομαζόταν Λέοναρντ Σήμαν έκανε εβδομαδιαία Γραφική μελέτη με την οικογένεια μου. Ήταν υποχρεωμένος να έρχεται με τα πόδια 19 χιλιόμετρα (12 μίλια), κάνοντας συνολικά ταξίδι 38 χιλιομέτρων (24 μιλίων), αλλά ποτέ δεν έλειψε καμία εβδομάδα! Τελικά η γυναίκα μου έγινε Μάρτυρας, και αρκετοί από τους γιους μου και τις θυγατέρες μου το ίδιο. Εγώ εφοδίαζα με βάρκες και τρόφιμα τους περιοδεύοντες επισκόπους για να δίνουν μαρτυρία πάνω και κάτω στην ακτή.

Επί 30 χρόνια τώρα έκανα κάθε είδους δουλειά—κυνήγι, ψάρεμα, στήσιμο παγίδων, ορυχείο, υλοτομεία, εργασία σε πριονιστήριο, εργολάβος οικοδομών και άλλες δουλειές—για να στηρίξω οικονομικά την οικογένεια μου, δηλαδή τη σύζυγο μου, έξι γιους και τέσσερις θυγατέρες. Αυτά, μαζί με την εργασία μου για την Αδελφότητα, είχαν απορροφήσει όλο μου το χρόνο. Αλλά τώρα, τελικά, το 1953, βαφτίστηκα. Το έτος εκείνο παρακολούθησα μια διεθνή συνέλευση των Μαρτύρων του Ιεχωβά στο στάδιο Γιάνκη της Νέας Υόρκης. Για πρώτη φορά είδα την αληθινή αδελφότητα—όλες τις φυλές να συναθροίζονται ειρηνικά, χωρίς καμιά προκατάληψη εξαιτίας του χρώματος του δέρματος, μια αληθινή ενότητα.

Από τότε και μετά, έβαλα όλα μου τα δυνατά. Κήρυττα σε όλους που άκουγαν, ιδιαίτερα στους ομοεθνείς μου. Με τη βάρκα πήρα την οικογένεια μου σε απομονωμένα Ινδιάνικα χωριά στο μήκος της ακτής του Πρινς Ρούπερτ, κηρύττοντας τα καλά νέα για τη Βασιλεία του Θεού. Τα επόμενα λίγα χρόνια δεν ήταν χωρίς προβλήματα. Σ’ ένα χωριό η σύζυγος μου, η Έλση, είχε μια καρδιακή προσβολή, και την πήρα με αεροπλάνο στο νοσοκομείο του Πρινς Ρούπερτ. Ενώ έδινα μαρτυρία στο Βόρειο Βανκούβερ, μου έκανε επίθεση ένα Ντόμπερμαν και τυφλώθηκα στο αριστερό μου μάτι. Σ’ ένα δυστύχημα αυτοκινήτου, ο γιος μου Τζωρτζ με τράβηξε από το αυτοκίνητο λίγο προτού εκραγεί—και τα δυο μου πόδια και το κλειδοκόκαλό μου ήταν σπασμένα. Οι βλάβες αυτές περιόρισαν τη μαρτυρία μου από σπίτι σε σπίτι.

Αφού πέθανε η Έλση, παντρεύτηκα την τωρινή μου σύζυγο, τη Χουάνα. Τώρα κάνουμε μαρτυρία δρόμου κάθε πρωί. Τα απογεύματα γράφω επιστολές και ταχυδρομώ 192 περιοδικά κάθε μήνα. Η δραστηριότητα αυτή, μαζί με τη μαρτυρία από πόρτα σε πόρτα που μπορώ να κάνω, συνοψίζεται σε 60 ως 100 ώρες το μήνα.

Κατά καιρούς πηγαίνω σε καταυλισμούς σε όλη τη νότια, την κεντρική και τη βόρεια Βρετανική Κολομβία, δίνοντας μαρτυρία σε Ινδιάνους και αφήνοντας εκατοντάδες βιβλία και περιοδικά που μιλάνε για τη Βασιλεία του Θεού σαν τη μόνη ελπίδα για δικαιοσύνη και αιώνια ζωή στην παραδεισένια γη. Γενικά, οι Μάρτυρες του Ιεχωβά δεν μπορούν να μπουν σ’ αυτούς τους καταυλισμούς για να κηρύξουν. Οι εκκλησίες στις οποίες έχουν ανατεθεί οι καταυλισμοί αυτοί τους αρνούνται να μπουν μέσα. Αλλά εμένα δεν μπορούν να με κρατήσουν απ’ έξω. Όχι μόνο γιατί είμαι ντόπιος Ινδιάνος αλλά επίσης είμαι και αρχηγός. Το 1982 η κόρη μου κι εγώ καλύψαμε 3.200 χιλιόμετρα (2.000 μίλια) δίνοντας μαρτυρία στους καταυλισμούς. Το 1983, και το 1984, πήγα, παίρνοντας μαζί μου τρία μέλη της οικογένειας μου.

Στο παρελθόν έκανα ένα όνομα λαξεύοντας στύλους τοτέμ. Τώρα προσπαθώ να κάνω ένα όνομα απέναντι στον Ιεχωβά Θεό, ένα καλό όνομα που θα το θυμηθεί, ένα όνομα που θα φέρει μαζί του την αμοιβή της αιώνιας ζωής σε μια παραδεισένια γη όπου εκατομμύρια από ‘όλα τα έθνη και τις φυλές και τους λαούς και τις γλώσσες’ θα ενωθούν αινώντας τον Ιεχωβά Θεό και το Χριστό Ιησού για πάντα.—Αποκάλυψις 7:9, 10· Εκκλησιαστής 7:1.

Το να κάνεις ένα όνομα μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο έχει μικρή αξία. Το να κάνεις ένα καλό όνομα απέναντι στο Θεό είναι ζωοσωτήριο.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 25]

Μας δώσατε θρησκεία, και οι κληρικοί της έκαψαν τους στύλους των τοτέμ μας, λέγοντας ότι τους λατρεύουμε. Αυτό δε συμβαίνει!

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 26]

Το να κάνεις ένα όνομα μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο έχει μικρή αξία. Το να κάνεις ένα καλό όνομα απέναντι στο θεό είναι ζωοσωτήριο

[Πλαίσιο στη σελίδα 24]

Πολλές μορφές τοτεμισμού υπάρχουν σ’ όλο τον κόσμο, ποικίλλοντας από τα απλά φυλετικά εμβλήματα μέχρι τη λατρεία ζώων τοτέμ.—«Τοτεμισμός», στη Δε Νιου Ενσαϊκλοπήντια Μπριτάνικα Μαϊκροπήντια, 1976, τόμος 18, σελίδες 529-33.

Αλλά σχετικά με τους στύλους τοτέμ των Ινδιάνων της Βορειοδυτικής Ακτής, η Δε Νιου Ενσαϊκλοπήντια Μπριτάνικα Μαϊκροπήντια, 1976, λέει: «Η λέξη τοτέμ είναι μια ακατάλληλη ονομασία, γιατί ούτε ο στύλος ούτε τα ζώα που απεικονίζονται σ’ αυτόν λατρεύονται».—Τόμος Χ, σελίδα 62. Βλέπε επίσης σελίδα 27 αυτής της ιστορίας.

[Πλαίσιο στη σελίδα 27]

Η Σημασία των Στύλων Τοτέμ της Βρετανικής Κολομβίας

«Το περιεχόμενο του τοτεμισμού και η λειτουργία του διαφέρουν πολύ σ’ όλον τον κόσμο . . . Ένα από τα εξέχοντα χαρακτηριστικά αυτής της περιοχής [ακτή της Βρετανικής Κολομβίας] είναι η αφθονία των λαξευμένων στύλων, που ονομάζονται στύλοι τοτέμ . . . και που απεικονίζουν οικόσημα πάτριας ή συγγενικής σειράς. Τα οικόσημα αυτά συχνά ενσωματώνουν την οικογένεια της ιστορίας».—Ενσαϊκλοπήντια Αμερικάνα, 1977, τόμος 26, σελίδα 872.

«Μια φιγούρα τοτέμ θα την καταλάβετε καλύτερα εάν την κοιτάξετε σαν το ισοδύναμο του Ευρωπαϊκού οικόσημου^· χαίρει σεβασμού αλλά ποτέ δεν το λατρεύουν, έχοντας, σαν ένα έμβλημα οικοσημολογίας, σημασία αλλά όχι θρησκευτική».—Χάιντα Τοτέμς ινΓουντ εντ Άργκιλιτ, 1967, από τον Σ. Ου. Α. Γκαν, σελίδα 5.

«Οι στύλοι αυτοί σήμαιναν την προς τα πάνω άνοδο ενός ατόμου σε βαθμό, το χτίσιμο ενός σπιτιού, το θάνατο ενός προεξέχοντος ατόμου ή σε σπάνιες περιπτώσεις την απομνημόνευση πάρα πολύ σημαντικών γεγονότων. Οι ιστάμενοι στύλοι επίσης εξυπηρετούσαν για να εξηγήσουν το βαθμό και την κοινωνική θέση εκείνων που ζούσαν στο χωριό στους ξένους, δείχνοντας ποια σπίτια ανήκαν στα μέλη της πάτριας ή της φατρίας του ή της».—Τοτέμ Πόουλς οβ Πρινς Ρούπερτ, 1982, από το Ντον Χάσσετ και Φ. Ου. Μ. Ντρου, σελίδα 6.

«Ειδικά θα πρέπει να θυμόμαστε ότι τα σύμβολα πάνω στους στύλους των τοτέμ ήταν τα πρωτόγονα υποκατάστατα του τυπωμένου λόγου. Οι στύλοι τοτέμ ήταν μια στήλη με σημάδια, το γενεαλογικό αρχείο, η απομνημόνευση, και η τυποποιημένη διαφήμιση της περιοχής. Ήταν η εκστρατεία δημοσιότητας ενός ανθρώπου που είχε διάκριση και, μέσω του ατομικού οικόσημου, τον ταύτιζε αυτόν και την οικογένεια του, την πατριά του, και κατά καιρούς τη φυλή του, και μιλούσε για σημαντικά γεγονότα από το πραγματικό και το μυθολογικό παρελθόν».—Δε Τοτέμ Πόουλ Ίντιανς, 1964, από τον Τζόσεφ Χ. Γουίρυ, σελίδα 90.

Σχετικά με τους Ινδιάνους του Βορειοδυτικού Ειρηνικού, η Ενσαϊκλοπήντια Μπριτάνικα Μαϊκροπήντια, 1976, τόμος 10, σελίδα 62, λέει: «Η λέξη τοτέμ είναι μια ακατάλληλη ονομασία, γιατί ούτε ο στύλος ούτε τα ζώα που απεικονίζονταν πάνω του λατρεύονταν. Η σημασία του πραγματικού ή του μυθολογικού ζώου που ήταν λαξευμένο πάνω στο στύλο του τοτέμ είναι η ταυτοποίηση του με τη συγγενική σειρά της κεφαλής του σπιτικού. Το ζώο απεικονίζεται σαν ένα είδος οικογενειακού οικόσημου, ακριβώς όπως ένας Εγγλέζος θα μπορούσε να έχει στο οικόσημό του ένα λιοντάρι ή ένας ράντσερ θα μπορούσε να έχει για σήμα του έναν ταύρο».

Παρ’ όλ’ αυτά οι πρώτοι ιεραπόστολοι του λεγόμενου Χριστιανικού κόσμου κινήθηκαν να σώσουν τους «άγριους» και προχώρησαν στην εσφαλμένη αυτή υπόθεση: «Πολλοί ιεραπόστολοι υπέθεσαν ότι οι στύλοι ήταν λαξευτές εικόνες ή είδωλα. Μέρος της προσπάθειας να προσηλυτίσουν τους Ινδιάνους περιλάμβανε τη διάλυση και το κάψιμο των στύλων τοτέμ. Πολλοί στύλοι πράγματι κάηκαν, πολλοί επίσης καταγκρεμίστηκαν, αποκόπηκαν, ή μετακινήθηκαν με άλλους τρόπους».—Τοτέμ Πόουλς οβ Πρινς Ρούπερτ, σελίδα 12.

[Εικόνα του Γουίλιαμ Τζέφρυ στη σελίδα 24]

[Εικόνα στη σελίδα 27]

Λαξεύτηκε από τον Γουίλιαμ Τζέφρυ