Οι Πανελλήνιοι Αγώνες και η Επιρροή τους στα Έθνη

Περίπου τον καιρό που ο Ησαΐας άρχισε να προφητεύει στον Ιούδα, όταν βασίλευε ο Άχαζ, οι αρχαίοι Έλληνες άρχισαν να κάνουν τους φημισμένους Ολυμπιακούς αγώνες προς τιμή του Δία, το έτος 776 π.Χ.

Τα «Ολύμπια» γιορτάζονταν κάθε τέσσερα χρόνια (Αύγουστο ή Σεπτέμβριο) στην Ολυμπία και είχαν βαθιά θρησκευτική σημασία. Η εγκαινίασή τους, σύμφωνα με τη μυθολογία, έγινε από τον Ηρακλή. Τα κύρια χαρακτηριστικά της γιορτής ήταν θρησκευτικές θυσίες και η λατρεία της Ολυμπιακής φλόγας. Το 776 π.Χ. καταγράφηκαν για πρώτη φορά ονόματα νικητών στους Ολυμπιακούς αγώνες (πρώτη Ολυμπιάδα) και το έτος αυτό αποτέλεσε και την απαρχή της κοινής χρονολογίας των αρχαίων Ελλήνων. Στίβος των αγώνων ήταν η περιοχή της Άλτεως, όπου βρισκόταν βωμός και ναός του Δία. Τα πλήθη συνέρρεαν για να παρακολουθήσουν τους αγώνες, που διαρκούσαν πέντε μέρες. Στη διάρκεια των αγώνων κηρυσσόταν «εκεχειρία,» δηλαδή καταπαύονταν οι πόλεμοι και οι εμφύλιες έριδες. Οι νικητές τιμούνταν με κάθε τρόπο στις πατρίδες τους. Ο Ελληνισμός της διασποράς επέστρεφε στην πατρίδα του και παραβρισκόταν στους Ολυμπιακούς αγώνες.

Ενώ οι αγώνες στην Ολυμπία παρέμεναν οι πιο φημισμένοι, άλλες τρεις Ελληνικές πόλεις έγιναν σημαντικά κέντρα πανελλήνιων αγώνων.

Στον Ισθμό, κοντά στην Κόρινθο, γίνονταν τα «Ίσθμια» προς τιμή του Ποσειδώνα. Εκεί γίνονταν μουσικοί, ιππικοί και γυμναστικοί αγώνες.

Στους Δελφούς τελούνταν τα «Πύθια» το τρίτο έτος κάθε Ολυμπιάδας προς τιμή του Απόλλωνα. Οι αγώνες αυτοί χαρακτηρίζονταν από την υπεροχή του μουσικού στοιχείου και διοργανώθηκαν επίσημα μετά το τέλος του Α΄ Ιερού Πόλεμου (585 π.Χ.).

Εξάλλου τα «Νέμεα», προς τιμή επίσης του Δία, γίνονταν στη Νεμέα κοντά στο Άργος και περιλάμβαναν ότι και τα Ίσθμια. Σήμερα σώζονται τα ερείπια του σταδίου και του ναού του Δία.

Το βασικό πρόγραμμα σε όλους τους αγώνες περιλάμβανε τρέξιμο, πάλη, πυγμαχία, δισκοβολία και βολή ακοντίου, αρματοδρομία, και άλλα. Αυτοί που έπαιρναν μέρος έκαναν ιερό όρκο να τηρήσουν το αυστηρό δεκάμηνο πρόγραμμα προπόνησης, το οποίο αποσπούσε όλο το χρόνο τους. Η τήρηση του προγράμματος προπόνησης επιβλεπόταν αυστηρά από τους κριτές που ζούσαν μαζί με τους αθλητές. Οι εκπαιδευόμενοι συχνά αθλούνταν κάτω από συνθήκες δυσκολότερες απ’ ότι στους ίδιους τους αγώνες, οι δρομείς προπονούνταν με βάρη δεμένα στα πόδια τους και οι πυγμάχοι φορώντας βαριές φόρμες. Συχνά δαπανούνταν χρόνια ολόκληρα για την ανάπτυξη των απαιτούμενων ιδιοτήτων ώστε να ανακηρυχτεί κανείς νικητής στους αγώνες. Το βραβείο δεν ήταν παρά ένα απλό στεφάνι από άνθη ή φύλλα. Στους Ολυμπιακούς αγώνες το στεφάνι ήταν από άγρια ελιά. Στα Ίσθμια από πεύκο, στα Πύθια από δάφνη και στα Νέμεα από μαϊντανό. Το βραβείο συνήθως ήταν αναρτημένο στη γραμμή του τέρματος δίπλα στον αγωνοδίκη (διαιτητή), κάνοντας τους αθλητές του αγώνα δρόμου να βάζουν όλα τους τα δυνατά καθώς κρατούσαν τη ματιά τους προσηλωμένη στο βραβείο. Αν, όμως, δεν τηρούσαν τους κανόνες, τότε αποκλείονταν από τους αγώνες. Οι αγώνες ήταν το γενικό θέμα συζήτησης πριν, στη διάρκεια και μετά την τέλεση τους. Οι νικητές εγκωμιάζονταν και ειδωλοποιούνταν, τους παρέχονταν άφθονα δώρα και τιμούνταν με γιορτές. Η Κόρινθος παρείχε στους νικητές αθλητές επίδομα εφ’ όρου ζωής.

Οι Αγώνες Εισάγονται στην Παλαιστίνη

Όταν βασίλευε ο Αντίοχος ο Επιφανής τον δεύτερο αιώνα π.Χ., οι εξελληνισμένοι Ιουδαίοι εισήγαγαν τα Ελληνικά ήθη και έθιμα και τους αθλητικούς αγώνες στον Ισραήλ και ιδρύθηκε ένα γυμναστήριο στην Ιερουσαλήμ, σύμφωνα με το πρώτο κεφάλαιο του απόκρυφου βιβλίου Α΄ Μακκαβαίων. Στο Β΄ Μακκαβαίων 4:12-15 αναφέρεται ότι ακόμη και οι ιερείς παραμελούσαν τα καθήκοντα τους για να πάρουν μέρος στους αγώνες. Άλλοι, όμως, εναντιώνονταν σφοδρά στην υιοθέτηση των εθίμων αυτών επειδή τα θεωρούσαν ειδωλολατρικά.

Τον πρώτο αιώνα π.Χ., ο Ηρώδης ο Μεγάλος έχτισε ένα θέατρο στην Ιερουσαλήμ και ένα αμφιθέατρο στην πεδιάδα, επίσης ένα θέατρο και αμφιθέατρο στην Καισάρεια, και εισήγαγε γιορτή με αγώνες κάθε πέντε χρόνια προς τιμή του Καίσαρα. Εκτός από πάλη, αρματοδρομίες και άλλους αγώνες, εισήγαγε χαρακτηριστικά των Ρωμαϊκών αγώνων, μάχες ανάμεσα σε άγρια θηρία ή σε ανθρώπους καταδικασμένους σε θάνατο και στα θηρία αυτά. Σύμφωνα με τον Ιώσηπο, όλα αυτά κατέληξαν σε αποτυχημένη συνωμοσία των αγανακτισμένων Ιουδαίων να δολοφονήσουν τον Ηρώδη.—«Αρχαιότητες των Ιουδαίων», Βιβλίο XV, κεφ. VIII, παρ. 14· κεφ. IX, παρ. 6.