Αθανασία της Ψυχής: Διδασκαλία των Ελλήνων Φιλοσόφων

Όταν ο Παύλος έδωσε μαρτυρία στην Αθήνα για τον αληθινό Θεό και ανέφερε πώς ο Ιεχωβά ανέστησε τον Ιησού από τους νεκρούς, οι περισσότεροι από τους ακροατές του «ακούσαντες . . . ανάστασιν νεκρών, . . . εχλεύαζον» και είπαν: «Περί τούτου θέλομεν σε ακούσει πάλιν». «Τινές δε άνδρες προσεκολλήθησαν εις αυτόν και επίστευσαν». (Πράξεις 17) Γιατί το άκουσμα και μόνο της ανάστασης τους έκανε να χλευάσουν; Μήπως ερχόταν σε σύγκρουση με τη φιλοσοφία τους, κι έτσι έβλεπαν την ιδέα της ανάστασης σαν ανοησία; Η ανάσταση όμως έχει Γραφική βάση. Αν, όπως λέει η Βίβλος, ο άνθρωπος πεθαίνει, όπως ακριβώς το ζώο αφανίζεται, αν δεν έχει συνειδητότητα, επιστρέφει στο χώμα, είναι νεκρή ψυχή, τότε η μόνη ελπίδα για να ξαναζήσει είναι η ανάσταση.—Ψαλμός 146:4· Εκκλησιαστής 3:18-20· 9:5, 10· Ιεζεκιήλ 18:4.

Αλλά η ανάσταση δεν είχε διόλου νόημα γι’ αυτούς τους Έλληνες φιλόσοφους! Ήταν ανοησία! Πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι δίδασκαν ότι ο άνθρωπος έχει αθάνατη ψυχή, και γι’ αυτό δε χρειαζόταν την ανάσταση. Οι Στωικοί ανάμεσα στο ακροατήριο του Παύλου, πίστευαν ότι η ψυχή ζούσε μετά το θάνατο του σώματος. Πολλούς αιώνες πριν, ο Έλληνας φιλόσοφος Θαλής (7ος αιώνας π.Χ.) δίδασκε ότι υπήρχε αθάνατη ψυχή στα μέταλλα, στα φυτά, στα ζώα και στους ανθρώπους. Η δύναμη της ζωής, έλεγε, αλλάζει μορφή, αλλά δεν πεθαίνει ποτέ. (Will Durant, Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, Τόμος Β’ σ.151 κ.ε.) Τον 6ο αιώνα π.Χ., ο φημισμένος μαθηματικός Πυθαγόρας είπε ότι, μετά το θάνατο, η ψυχή πηγαίνει στον Άδη για κάθαρση, κατόπιν επιστρέφει και μπαίνει σε καινούργιο σώμα, και συνεχίζει την αλυσίδα αυτή της μετεμψύχωσης μέχρις ότου φτάσει στο ανώτατο σημείο της απόλυτα ενάρετης ζωής. (Στο ίδιο, σ. 174 κ.ε.) «Φαίνεται ξεκάθαρα ότι η ψυχή είναι αθάνατη». Ο Πλάτωνας στο Φαίδωνα παραθέτει πολλές φορές τα λόγια αυτά του Σωκράτη (5ος αιώνας π.Χ.). Ο Ορφέας, η πηγή της μυστικιστικής λατρείας του 7ου αιώνα π.Χ., δημιούργησε την Ορφική θεολογία, η οποία δίδασκε ότι, μετά το θάνατο, η ψυχή πηγαίνει στον Άδη για να κριθεί. Η περιγραφή του Will Durant, στον Β΄ Τόμο του βιβλίου Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, σ. 202, συνεχίζει ως εξής:

«Εάν η απόφασις ήτο καταδικαστική, η τιμωρία ήτο αυστηρά. Μία μορφή του δόγματος εθεώρει την τιμωρίαν αυτήν ως αιωνίαν και μετεβίβασεν εις την μεταγενεστέραν θεολογίαν την αντίληψιν της Κολάσεως. Άλλη μορφή του δόγματος εδέχετο την ιδέα της μετεμψυχώσεως: η ψυχή ανεγεννάτο επανειλημμένως και έζη ζωήν ευτυχεστέραν ή πικροτέραν από πριν, αναλόγως της αγνότητος ή της μικρότητος της προηγούμενης υπάρξεως. Και αυτός ο τροχός της αναγεννήσεως θα εστρέφετο μέχρις ότου επιτευχθεί πλήρης εξαγνισμός και η ψυχή γίνει δεκτή εις την Νήσον των Μακάρων. Ετέρα παραλλαγή προσέφερε την ελπίδα ότι η τιμωρία εις τον Άδην θα ημπορούσε να τερματισθή διά προκαταβολικής μεταμελείας του ατόμου ή κανόνων τελουμένων μετά θάνατον υπό των φίλων του. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εδημιουργήθη καθαρτήριον δόγμα και καθεστώς συγχωροχαρτίων».

Αληθινά πόσο μεγάλη απελευθέρωση διάνοιας θα απόλαυσαν οι «τινές» εκείνοι που πίστεψαν στο άγγελμα του Παύλου, έχοντας υπόψη τα λόγια που απευθύνει ο Ιησούς στους μαθητές του: «Και θέλετε γνωρίσει την αλήθειαν. Και η αλήθεια θέλει σας ελευθερώσει».—Ιωάννης 8:32.