Η Αναζήτηση μου για την Πραγματική Ευτυχία
ΗΤΑΝ καλοκαίρι του 1970, και βρισκόμουν σ’ ένα δάσος κοντά στο Ρέβελστοκ, της Βρετανικής Κολομβίας. Ξαφνικά έπεσα στα γόνατα μου και άρχισα να προσεύχομαι θερμά. Το δάσος γύρω μου ήταν πολύ ωραίο και ενέπνεε δέος και αίσθημα ευγνωμοσύνης, αλλά αυτός δεν ήταν ο λόγος που με παρακίνησε να προσευχηθώ. Στην πραγματικότητα, είχα τρομοκρατηθεί. Ένιωθα την ουροδόχο κύστη μου σαν ένα φουσκωμένο μπαλόνι έτοιμο να σπάσει. Ήμουν βέβαιος ότι θα πέθαινα. Ήταν ο τρόμος που μ’ έκανε να πέσω στα γόνατα μου. Είχα πάθει παροξυσμό από υπερβολική δόση LSD και παρακαλούσα το Θεό να μη μ’ αφήσει να πεθάνω. Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω πώς ήρθα σ’ αυτή την τρομερή κατάσταση.
Ως τα μέσα της δεκαετίας του 1960, συνέβαιναν αλλαγές στη μικρή πόλη της Καλιφόρνιας όπου ζούσα. Ήμουν έφηβος εκείνο τον καιρό και υιοθέτησα τον τρόπο που φαινόταν να υπόσχεται πραγματική ευτυχία.
Τα Σαββατοκύριακα μας έβρισκαν να πίνουμε μισό κιλό τζιν για να αρχίσουμε τις νυχτερινές μας δραστηριότητες. Σύντομα το αλκοόλ μας οδήγησε στα ναρκωτικά. Μεγάλο μέρος του χρόνου μας στο σχολείο τον σπαταλούσαμε στο LSD, στο χασίς και στη μαριχουάνα. Αν και υπήρχαν μερικοί αφοσιωμένοι δάσκαλοι, τους κάναμε τη δουλειά τους πρακτικά αδύνατη.
Μου άρεσε να συμμετέχω στα σπορ και προόδευα πολύ, κερδίζοντας ακόμη και το μετάλλιο της δεύτερης θέσης σ’ ένα τουρνουά πάλης στο Βόρειο Μπέη Ληγκ. Μετά αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε αμφεταμίνες πριν από τις αθλητικές δραστηριότητες ώστε να έχουμε μεγαλύτερη δύναμη και αντοχή στο παιχνίδι. Αλλά σύντομα έχασα το ενδιαφέρον μου για όλα τα σπορ, όπως έκαναν και πολλοί από τους φίλους μου. Η χρήση ναρκωτικών, το υπερβολικό αλκοόλ, η σεξουαλική ανηθικότητα και οι υλικές επιδιώξεις—αυτά ήταν τα πράγματα που νομίζαμε ότι θα έφερναν πραγματική ευτυχία.
Θυμάμαι κάποτε όταν μερικοί φίλοι μου κι εγώ δεν είχαμε κοιμηθεί επί δύο μέρες γιατί είχαμε πάρει αμφεταμίνες και LSD. Έτσι αποφασίσαμε να καπνίσουμε λίγο χασίς και να πιούμε κρασί ώστε να μας κάνουν να μπορέσουμε να κοιμηθούμε. Περίπου εκείνο τον καιρό, κάποιος που δεν μου άρεσε ήρθε στο σπίτι μου για να αγοράσει λίγη μαριχουάνα από μας. Σκέφτηκα ότι δεν θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Πήγα και πήρα από τη ντουλάπα μου το κυνηγετικό μου τόξο. Έβαλα ένα βέλος στο τόξο, το τέντωσα και άφησα το βέλος να φύγει. Το βέλος καρφώθηκε μόνο λίγους πόντους μακριά από το κεφάλι του! Ο νέος αυτός άντρας έφυγε τρέχοντας! Αλλά ούτε οι φίλοι μου που μέναμε μαζί ούτε εγώ καταλάβαμε πλήρως τι είχε συμβεί. Τι θα συνέβαινε αν τον είχα σκοτώσει; Στην πραγματικότητα δεν ήμουν βίαιο άτομο, έτσι γιατί να κάνω κάτι τέτοιο;
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 ο ξάδελφος μου Λάρρυ άρχισε να μου μιλάει για τη Γραφή. Αυτά που μου έλεγε ήταν ενδιαφέροντα. Είχα ακούσει κάτι για το άγγελμα της Γραφής από τον πατέρα του, το θείο μου. Το 1966 είχα παρακολουθήσει επίσης μερικές συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Όταν ο Λάρρυ μου είπε ότι το παρόν σύστημα πραγμάτων θα έρθει στο τέλος του, νόμιζα ότι «τρελάθηκε». «Θα ήθελα να μελετήσω τη Γραφή μαζί του;» Δέχτηκα από περιέργεια. Μελετήσαμε πολλές φορές και παρακολούθησα μερικές συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας, αλλά το βρήκα ευκολότερο να παραμείνω σ’ αυτό το σύστημα. Έτσι σταμάτησα τη μελέτη.
Μερικοί φίλοι κι εγώ αποφασίσαμε να πάμε με ωτο-στόπ από τον παραλιακό δρόμο της Καλιφόρνιας προς το Μεντοσίνο. Κι ενώ περιμέναμε να μας πάρει κάποιος σε κάποιο σημείο του δρόμου, ένας από τους φίλους μου με τον οποίο ταξίδευα βρήκε ένα περιοδικό Ξύπνα! δίπλα στο χαντάκι στο πλάι του δρόμου. Επειδή γνώριζε ότι είχα μελετήσει με τους Μάρτυρες, μου το έδωσε. Το περιοδικό είχε έναν αξιοπρόσεκτο τίτλο, «Μήπως είναι Πιο Αργά Απ’ Όσο Νομίζετε;» Το κοίταξα για λίγα λεπτά σκεπτόμενος αυτά που μου είχε πει ο ξάδελφος μου, και μετά το έβαλα στο σάκο μου. Όταν επιστρέψαμε στο σπίτι έβαλα το περιοδικό στη ντουλάπα μου, αλλά παράπεσε και το ξέχασα.
Λίγο καιρό αργότερα, αγοράσαμε ένα κιλό μαριχουάνα και για να γιορτάσουμε αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα κέικ—με μαριχουάνα σαν το κύριο συστατικό. Το πρωί φάγαμε τόσο πολύ κέικ ώστε όλοι μας αρρωστήσαμε. Αργότερα αποφασίσαμε να καθαρίσουμε το σπίτι. Κι ενώ σκούπιζα, μετακίνησα τη ντουλάπα μου και πίσω απ’ αυτή βρήκα εκείνο το Ξύπνα! Όταν είδα εκείνο τον τίτλο και πάλι με έκανε να τρανταχτώ! Συνέπεσε να είναι Κυριακή, έτσι αποφάσισα να πάω στην Αίθουσα Βασιλείας και να παρακολουθήσω τη συνάθροιση. Για μερικές εβδομάδες μετά από αυτό συνέχισα να παρακολουθώ τις συναθροίσεις κι ένας από τους Μάρτυρες μελέτησε μαζί μου.
Ωστόσο, οι κακοί φίλοι μου σύντομα έκαναν να ψυχρανθεί το ανανεωμένο ενδιαφέρον μου. Για άλλη μια φορά σταμάτησα να μελετώ. Κάθε φορά που άκουγα για το έργο των Μαρτύρων του Ιεχωβά ή έβλεπα κάποιον που γνώριζα ότι ήταν Μάρτυρας, δεν αισθανόμουν καθόλου καλά. Απλώς δεν ήθελα να ξανακούσω για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά!
Ένας φίλος κι εγώ αποφασίσαμε να πάμε στον Καναδά. Κι ενώ αγοράζαμε μερικά πράγματα για το ταξίδι, συνάντησα μια ηλικιωμένη κυρία που ψώνιζε. Με ρώτησε αν ήξερα πού βρισκόταν ένα ορισμένο προϊόν. Συνήθως, οι πιο ηλικιωμένοι άνθρωποι δεν μου μιλούσαν εύκολα λόγω της εμφάνισης μου. Ωστόσο αυτή μου μίλησε και μάλιστα ευγενικά. Αλλά όταν μου είπε ότι τα πράγματα που αγόραζε προορίζονταν για μια Αίθουσα Βασιλείας—αυτό τερμάτισε τη συζήτηση μας. Εκείνα τα λόγια μ’ έκαναν να αισθάνομαι ένοχος. Σύντομα βρισκόμαστε στο δρόμο για τον Καναδά. Περάσαμε από μια πόλη όπου γνωρίζαμε μερικούς και σταματήσαμε για λίγες μέρες. Στη διάρκεια της παρέας μας εκεί, μιλούσα μ’ ένα κορίτσι όταν απότομα άρχισε να μου μιλάει για την αδελφή της που ζούσε σε μια άλλη πόλη λέγοντας μου ότι αυτή ήταν Μάρτυρας του Ιεχωβά! Λίγες μέρες αργότερα πήραμε δύο κορίτσια τα οποία ζητούσαν μεταφορικό μέσο. Καθώς ταξιδεύαμε, ένα από αυτά άρχισε ξαφνικά να μας μιλάει για μερικούς από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά που μόλις είχαν περάσει μ’ ένα λεωφορείο! ‘Γιατί όλοι μιλάνε για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά;’ αναρωτιόμουν με απογοήτευση.
Τελικά, στήσαμε τη σκηνή μας κοντά στο Ρέβελστοκ, της Βρετανικής Κολομβίας, και αποφασίσαμε να τα «πιούμε», δηλαδή λίγο LSD. Δεν πέρασε πολύ ώρα και κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Είχα πάρει υπερβολική δόση και άρχισα να σκέφτομαι ότι η ουροδόχος κύστη μου θα έσπαζε και ότι θα πέθαινα από δηλητηρίαση των ούρων. Είχα την πεποίθηση ότι ο Θεός το είχε κάνει γιατί είχα σταματήσει να μελετάω τη Βίβλο.
Εκείνη ήταν η στιγμή που γονάτισα και ζήτησα από το Θεό να μη με θανατώσει και ότι αν με άφηνε να ζήσω θα τον υπηρετούσα. Περιπλανιόμουν σ’ αυτή την κατάσταση μέχρι που ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου και κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο να πεθάνω. Ωστόσο, την άλλη μέρα πήγα προς την Καλιφόρνια, αποφασισμένος να ξαναρχίσω τη μελέτη της Γραφής με τους Μάρτυρες. Ήταν μια πραγματική έκπληξη για την οικογένεια μου όταν μπήκα στο μαγαζί του πατέρα μου ξυρισμένος και φορώντας κοστούμι, λέγοντας ότι επρόκειτο να γίνω ένας Μάρτυρας του Ιεχωβά. Είχα αποφασίσει να σταματήσω τον προηγούμενο τρόπο της ζωής μου αρχίζοντας από την 1η Σεπτεμβρίου 1970.
Οι πρώτες λίγες εβδομάδες ήταν πολύ δύσκολες. Σε μια περίπτωση, ήμουν τόσο καταθλιμμένος που πραγματικά άρχισα να σκέφτομαι να επιστρέψω στις παλιές μου συνήθειες και στο παλιό μου περιβάλλον. Πραγματικά ένα απόγευμα κόντεψα να τα παρατήσω όταν σταμάτησα σ’ ένα βενζινάδικο για να βάλω βενζίνη. Εκεί πρόσεξα ότι ένας από τους υπαλλήλους στο βενζινάδικο ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος σφυρίζοντας και χαμογελώντας καθώς έβαζε βενζίνη στα αυτοκίνητα. Σκέφτηκα ότι αυτός ο άνθρωπος δεν θα είχε προβλήματα. Όταν ήρθε στο αυτοκίνητο μου, πρόσεξε ότι είχα στο κάθισμα ένα από τα Βιβλικά βοηθήματα και με ρώτησε γι’ αυτό. Του είπα ότι ο ξάδελφος μου ήταν Μάρτυρας και ότι διάβαζα αυτά τα έντυπα. Τότε έβαλε το χέρι του μέσα από το παράθυρο και με συνεχάρη καθώς μου είπε ότι κι αυτός ήταν ένας Μάρτυρας από μια τοπική εκκλησία.
Εκείνη η συζήτηση ήταν αυτό που χρειαζόμουν! Βρήκα τον ξάδελφο μου και του είπα ότι ήθελα να μελετήσουμε πάλι. Δείχνοντας Χριστιανική καλοσύνη αυτός και η οικογένεια του με προσκάλεσαν να μείνουμε μαζί και να μελετούμε. Τελικά, στις 21 Νοεμβρίου 1970, βαφτίστηκα συμβολίζοντας την αφιέρωση μου για να υπηρετώ τον Ιεχωβά. Ένα χρόνο αργότερα, το Νοέμβριο, άρχισα να υπηρετώ σαν τακτικός σκαπανέας (ολοχρόνιος ευαγγελιζόμενος). Το Μάιο του 1972 δέχτηκα μια πρόσκληση να υπηρετήσω στα κεντρικά γραφεία της Εταιρίας Σκοπιά. Τέσσερα χρόνια περίπου απόλαυσα το προνόμιο να εργάζομαι στο αγρόκτημα της Εταιρίας έξω από τη Νέα Υόρκη.
Μετά άκουσα ότι υπήρχε μεγάλη ανάγκη για διαγγελείς της Βασιλείας σε άλλες χώρες. Έτσι έκανα αίτηση για να παρακολουθήσω τη Βιβλική Σχολή της Σκοπιάς τη Γαλαάδ, μια σχολή που έχει ιδρυθεί για να εκπαιδεύει ιεραποστόλους για να αποστέλλονται σε ξένες χώρες. Παρακολούθησα αυτή τη σχολή, και αποφοίτησα στις 10 Απριλίου 1977. Στις 21 Απριλίου, έφτασα στην Ονδούρα έτοιμος να βοηθήσω άλλους να βρουν το δρόμο που φέρνει πραγματική ευτυχία. Αυτό τον καιρό έχω το προνόμιο να υπηρετώ σαν περιοδεύων επίσκοπος, επισκεπτόμενος μερικές εκκλησίες, προσπαθώντας να υπηρετήσω εκείνους οι οποίοι ενδιαφέρονται για τη Γραφή και για τις υποσχέσεις του Ιεχωβά σχετικά με το μέλλον.
Κοιτάζοντας προς τα πίσω τη ζωή μου, μπορώ να πω αληθινά ότι το να υπηρετώ τον Ιεχωβά Θεό, και όχι το να επιδιώκω μια ζωή ηδονών, μου έφερε ευτυχία, πραγματική ευτυχία. Είναι ακριβώς όπως είπε ο προφήτης Ησαΐας: «Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, ο διδάσκων σε δια την ωφέλειάν σου, ο οδηγών σε δια της οδού δι’ ης έπρεπε να υπάγης». (Ησαΐας 48:17)—Όπως την αφηγήθηκε ο Ρ. Βάγκνερ.
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 25]
Η χρήση ναρκωτικών, η κατάχρηση τον αλκοόλ, η σεξουαλική ανηθικότητα, οι υλικές επιδιώξεις—αυτά τα πράγματα νομίζαμε ότι θα φέρουν πραγματική ευτυχία
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 25]
Πήγα και πήρα από τη ντουλάπα μου το κυνηγετικό μου τόξο, έβαλα ένα βέλος στο τόξο, το τέντωσα και άφησα το βέλος να φύγει. Το βέλος καρφώθηκε μόνο λίγους πόντους μακριά από το κεφάλι του!
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 26]
Είχα πάθει παροξυσμό από υπερβολική δόση LSD και παρακαλούσα το θεό να μη με αφήσει να πεθάνω
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 26]
«Θα ήθελα να μελετήσω τη Γραφή μαζί του;» Δέχτηκα από περιέργεια