Αλέξανδρος ο Μέγας—Ιστορία Γραμμένη από Πριν
Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ήταν γιος του Βασιλιά Φίλιππου Β΄ της Μακεδονίας, ο οποίος επέβαλε την εξουσία του πάνω σ’ όλη την Ελλάδα μέχρι το νότο και κατήργησε το διοικητικό σύστημα της πόλης-κράτους στην Ελλάδα. Ο Αλέξανδρος έφερε σε πέρας τις φιλοδοξίες του πατέρα του και προχώρησε στην κατάκτηση της Περσικής Αυτοκρατορίας προς την ανατολή, στην Ασία. Αυτός, λοιπόν, ο Αλέξανδρος ο Μέγας ήταν εκείνος για τον οποίο μιλούσε από τα πριν η προφητεία του Δανιήλ. Κέρδιζε τη μια νίκη μετά την άλλη πάνω στον Πέρση βασιλιά, τον Δαρείο Γ΄, και, το 331 π.Χ., κατέλαβε απ’ αυτόν την πόλη της Βαβυλώνας και τον κατατρόπωσε στη Μάχη στα Γαυγάμηλα. Με τη μάχη αυτή κατέρρευσε η Περσική παγκόσμια δύναμη, και ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας έγινε παγκόσμιος άρχοντας, εγκαθιδρύοντας την πέμπτη παγκόσμια δύναμη της Βιβλικής ιστορίας. Το 327 π.Χ. επεξέτεινε τις κατακτήσεις του μέχρι τα δυτικά μέρη της Ινδίας. Η αυτοκρατορία του ήταν μεγαλύτερη από εκείνη που υπήρχε πριν απ’ αυτόν. Από αυτήν την άποψη η μπρούντζινη αυτή ή χάλκινη βασιλεία ήταν εκείνη «ήτις θέλει κυριεύσει επί πάσης της γης.»—Δανιήλ 2:32, 35, 39, 45.
Σαν παγκόσμιος άρχοντας, ο Αλέξανδρος ο Μέγας έζησε μόνο οχτώ χρόνια και πέθανε στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ. Στη διάρκεια των στρατιωτικών εκστρατειών του αναπτύχθηκε η κοινή, όπως ονομάζεται, Ελληνική γλώσσα, στην οποία γράφτηκαν οι Χριστιανικές Ελληνικές Γραφές της Βίβλου. Επειδή η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου και οι Ελληνικές αποικίες που ίδρυσε είχαν μεγάλη έκταση η κοινή Ελληνική έγινε η διεθνής γλώσσα. Γιαυτό ήταν και το κατάλληλο γλωσσικό μέσον για την εξάπλωση των καλών νέων της βασιλείας του Θεού κάτω από τον Χριστό σ’ όλα τα μέρη του τότε γνωστού κόσμου στις μέρες των αποστόλων του Χριστού.
Όταν πέθανε ο Αλέξανδρος, το 323 π.Χ., η «βασιλεία» που απεικονίστηκε από την κοιλιά και τους μηρούς από μπρούντζο (χαλκό) δεν έσβησε για να δώσει τη θέση της στο σιδερένιο μέρος της συμβολικής εικόνας στο όνειρο του Ναβουχοδονόσορα. Οι δύο γιοι του Αλέξανδρου, και ο αδελφός του, που είχαν σειρά να τον διαδεχτούν, δολοφονήθηκαν μέσα στα επόμενα δεκατέσσερα χρόνια. Η αυτοκρατορία του Αλέξανδρου διαμελίστηκε στους τέσσερις στρατηγούς του που ανέλαβαν την εξουσία, παίρνοντας ο καθένας από ένα μέρος της αυτοκρατορίας του Αλέξανδρου. Σε λιγότερο από πενήντα χρόνια από το θάνατο του Αλέξανδρου ιδρύθηκαν τρεις χωριστές Ελληνικές αυτοκρατορίες, η καθεμιά με την δική της γραμμή βασιλιάδων. Μια από τις Ελληνικές αυτές αυτοκρατορίες βασίστηκε στην Μακεδονία, η δεύτερη στη Συρία και η τρίτη στην Αίγυπτο. Οι δύο τελευταίες προσπάθησαν να εξελληνίσουν την Αίγυπτο και τη Μέση Ανατολή και την Ασία μέχρι την Ινδία. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου μεταφράστηκαν στην κοινή Ελληνική του καιρού εκείνου οι Εβραϊκές Γραφές των προφητών του Ιεχωβά, για να αποτελέσουν αυτό που ονομάζεται η Ελληνική Μετάφραση των Εβδομήκοντα, που χρησιμοποιήθηκε από τους πρώτους Χριστιανούς. Με την πάροδο του χρόνου η ανερχόμενη δύναμη της Ρώμης καταβρόχθισε τις Ελληνικές αυτές αυτοκρατορίες, πρώτα της Μακεδονίας, κατόπιν της Συρίας, και τέλος της Αιγύπτου το 30 π.Χ.
Το έτος εκείνο η Ελληνική αυτοκρατορία της Αιγύπτου υποτάχθηκε στη Ρώμη και η Αίγυπτος έγινε Ρωμαϊκή επαρχία διοικούμενη από Ρωμαίο κυβερνήτη. Το έτος εκείνο (30 π.Χ.), το αργότερο, η Ρώμη έγινε ηγετική παγκόσμια δύναμη, η έκτη παγκόσμια δύναμη.—Δανιήλ 2:40
Η θαυμαστή ακρίβεια της Βιβλικής προφητείας, που ισοδυναμεί με ιστορία γραμμένη από πριν, κάτι που είναι αδύνατο ακόμη και για τον πιο μεγαλοφυή κοσμικό συγγραφέα, μας πείθει για την αλήθεια που περιέχουν τα λόγια του Παύλου στην 2 Τιμόθεον 3:16: «Όλη η γραφή είναι θεόπνευστος.»
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 23]
«Και μετά σε [Ναβουχοδονόσορ] θέλει αναστηθεί άλλη βασιλεία κατωτέρα σου [η Μηδο-Περσική] και τρίτη άλλη βασιλεία εκ χαλκού [η Ελληνική], ήτις θέλει κυριεύσει επί πάσης της γης.»—Δανιήλ 2:39