‘Ο Γιος μας Έχει Ωραίο Χρώμα Τώρα’

Ο ΓΙΟΣ μας Ιωνάθαν είναι δίδυμος με τη μικρή του αδελφή, την Αβιγαία. Όταν γεννήθηκαν, η Αβιγαία είχε περίφημη υγεία, αλλά ο Ιωνάθαν είχε σοβαρά προβλήματα—σοβαρές ατέλειες στην καρδιά εκ γενετής.

Ο τοπικός μας γιατρός είπε ότι ο Ιωνάθαν μέσα σε δύο χρόνια θα έμενε ανάπηρος, και τελικά θα πέθαινε. Μια εγχείρηση θα μπορούσε να τακτοποιήσει τα προβλήματα, αλλά και τότε πάλι δεν ήταν βέβαιο αν θα ζούσε ο Ιωνάθαν. Και επειδή ο γιατρός ήξερε ότι εμείς παίρναμε στα σοβαρά τη Βιβλική εντολή να ‘απέχουμε από το αίμα,’ και γιαυτό δεν μπορούσαμε να δεχτούμε μεταγγίσεις αίματος, μας είπε ότι έτσι κι αλλιώς δεν θα καταφέρναμε να βρούμε χειρουργό που να κάνει την εγχείρηση.—Πράξεις 15:20.

Καθώς ο Ιωνάθαν μεγάλωνε, συχνά λαχάνιαζε. Η μικρή του καρδιά χτυπούσε δυνατά με την παραμικρότερη προσπάθεια, και το μωβ χρώμα στα μάγουλά του και κάτω από τα νύχια του χεριού και του ποδιού μας υπενθύμιζαν ότι χρειαζόταν την εγχείρηση· αλλιώς δεν θα ζούσε για πολύ. Με τον καιρό ήρθαμε σε επαφή με έναν από τους πιο διακεκριμένους χειρούργους της Βρετανίας ο οποίος, με την ομάδα των ειδικών του, ήταν πρόθυμος να αναλάβει την αναγκαία εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς χωρίς να χρησιμοποιήσει αίμα.

Φτάσαμε στο Λονδίνο μια Πέμπτη, αλλά υποχρεωθήκαμε να περιμένουμε παραπάνω από μια εβδομάδα μέχρι να γίνει η εγχείρηση του Ιωνάθαν. Ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Την Τετάρτη πριν από την εγχείρηση, είχαμε μια συνέντευξη με τον αιματολόγο. Πριν από ένα χρόνο περίπου, είχε λάβει μέρος σε μια εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς που είχε γίνει για έναν Μάρτυρα του Ιεχωβά χωρίς να χρησιμοποιηθεί αίμα. Έτσι τον ρωτήσαμε τι πίστευε για την άποψη μας σχετικά με το αίμα.

Προς έκπληξη μας, δεν αντιτάχθηκε. Γιατί; Γιατί διέβλεπε πόσο σημαντικό ήταν αυτό για την πίστη μας. Επίσης ανέφερε ότι το αίμα δεν βρίσκεται και τόσο εύκολα τώρα. Οι άνθρωποι δεν είναι πια τόσο πρόθυμοι, όπως ήταν κάποτε, να δίνουν αίμα και γιαυτό είναι ακριβό. Εκτός απ’ αυτό, είπε, οι μεταγγίσεις του αίματος μερικές φορές προξενούν ηπατίτιδα. Έτσι μερικοί χειρουργοί μαθαίνουν τώρα να κάνουν εγχείρηση χωρίς να στηρίζονται τόσο πολύ στο αίμα όσο στο παρελθόν.

Όταν ρωτήσαμε τι πιθανότητες είχε ο Ιωνάθαν να γλυτώσει από την εγχείρηση, η απάντηση ήταν: «Είστε τυχεροί που θα τον εγχειρήσει ένας από τους καλύτερους χειρούργους του κόσμου. Επίσης, έχετε τον Θεό σας, και είμαι βέβαιος ότι αυτός θα απαντήσει στις προσευχές σας για το γιο σας.» Ο αιματολόγος αυτός συνέβη να έρθει σε επαφή στο σπίτι του την ίδια εκείνη εβδομάδα με έναν Μάρτυρα του Ιεχωβά που είχε βγει στη διακονία κηρύγματος. Ο γιατρός είπε στον Μάρτυρα για το γιο μας και πρόσθεσε: «Θέλω να γυρίσετε σπίτι σας και να προσευχηθείτε για τον μικρό Ιωνάθαν.»

Ωστόσο, ενώ περιμέναμε για την εγχείρηση, ακούσαμε και αντίθετα σχόλια επίσης. Για παράδειγμα, η παθολόγος του νοσοκομείου έκανε το γύρο του τμήματος επισκεπτόμενη τους νεαρούς ασθενείς. Συνοδευόταν περίπου από 20 ξένους γιατρούς που ήταν εκπρόσωποι σ’ ένα συνέδριο για την καρδιοχειρουργική που γινόταν την εβδομάδα εκείνη. Όταν έφτασε στο κρεβάτι του Ιωνάθαν ρώτησε τους άλλους γιατρούς αν θα δέχονταν να χειρουργήσουν έναν Μάρτυρα του Ιεχωβά χωρίς αίμα. Όλοι είπαν, Όχι, δεν θα τον χειρουργούσαν. Θα ήταν πολύ δύσκολο. Μπορείτε να φανταστείτε πώς αισθανθήκαμε.

Την Πέμπτη, το βράδι πριν από την εγχείρηση, επισκέφθηκε τον Ιωνάθαν ένας Αυστραλέζος χειρουργός. Ήταν πολύ ευγενικός και μας εξήγησε με καλοσύνη τη σοβαρότητα της εγχείρησης στην οποία θα υποβαλλόταν ο Ιωνάθαν. Είπε: «Δίνω στον Ιωνάθαν 50 τα εκατό πιθανότητες επιτυχίας.»

Επίσης μάς ρώτησε αν θα ήταν δυνατό να αφαιρέσει ένα μέρος από το αίμα του παιδιού, να το αποθηκεύσει, και να το χρησιμοποιήσει εάν θα παρουσιαζόταν έκτακτη ανάγκη. Κατόπιν είπε ο ίδιος, «Όχι, δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, δεν είναι έτσι; Αυτό θα ήταν ενάντια στη συνείδηση σας.» Όταν είπαμε, «Πολύ σωστά,» συνέχισε: «Εν πάση περιπτώσει, ακόμη κι αν θα το κάναμε αυτό, δεν θα υπήρχε εγγύηση ότι το αίμα που θα χρησιμοποιούσαμε θα ήταν το αίμα του Ιωνάθαν!»

Πριν από την εγχείρηση μετρήθηκε η αιμοσφαιρίνη του Ιωνάθαν και βρέθηκε ότι ήταν 15, πράγμα που θεωρήθηκε πολύ καλά κάτω από τις περιστάσεις. Δεν ήταν όμως και εκπληκτικό. Γιατί λίγο καιρό πριν, όταν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να γίνει εγχείρηση, είχαμε σημειώσει τη σύσταση που γίνεται στο βιβλιάριο Αίμα, Ιατρική και ο Νόμος του Θεού ότι η αιμοσφαιρίνη του αίματος πρέπει να τροφοδοτείται πριν από την εγχείρηση. Γράψαμε στον παθολόγο μας και μάς έστειλε μια συνταγή για να ισχυροποιήσουμε το σίδηρο στο σώμα του Ιωνάθαν. Ακολουθήσαμε τη συνταγή αυτή επί δυόμισι μήνες πριν από την εγχείρηση!.

Την Πέμπτη το απόγευμα, αφού φιλήσαμε για να καληνυχτίσουμε τον Ιωνάθαν, πήγαμε να ξαπλώσουμε, συζητήσαμε μαζί εδάφιο προς εδάφιο τον Ψαλμό 116 και προσευχηθήκαμε θερμά στον Ιεχωβά προτού προσπαθήσουμε να κοιμηθούμε. Πλήρως ενήμεροι για τον κίνδυνο που διατρέχει ο Ιωνάθαν, δεν ζητήσαμε θαύματα. Αν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, γνωρίζαμε ότι ο Ιωνάθαν θα πέθαινε, και αν επρόκειτο να συμβεί αυτό, είχαμε πλήρη πίστη ότι θα τον βλέπαμε ξανά στην ανάσταση.

Ο γιος μας ήταν να πάει για εγχείρηση στις οχτώ η ώρα την Παρασκευή το πρωί κι έτσι στις εφτά η ώρα φτάσαμε στο νοσοκομείο και μείναμε μαζί του μέχρις ότου τον ετοίμασαν για το χειρουργείο.

Στις μιάμιση το μεσημέρι εκείνο ξαναγυρίσαμε στο νοσοκομείο αλλά ο Ιωνάθαν δεν είχε βγει ακόμη από το χειρουργείο. Στις δύο και μισή ρωτήσαμε ξανά και ήταν ακόμη στο χειρουργείο. Πήγε τρεις, τρεισήμισι, τέσσερις. Ακόμη δεν είχαμε νέα. Ήμαστε εκεί επί οχτώ ώρες τώρα. Τέλος στις 4.15΄ μ.μ. καλέσαμε τη νοσοκόμα και είπε: «Μισό λεπτό, πρέπει να δω την αδελφή.» Αισθανθήκαμε να υποχωρεί το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, βέβαιοι ότι επρόκειτο να ακούσουμε άσχημα νέα. Κατόπιν ήρθε η αδελφή και είπε: «Έχω καλά νέα για σας. Ο Ιωνάθαν βγήκε από το χειρουργείο και είναι στο αναρρωτήριο!»

Στις πέντε η ώρα μάς επέτρεψαν να τον δούμε. Ήταν ξύπνιος, αλλά φαινόταν άσχημος με όλους εκείνους τους σωλήνες και τα σύρματα που ήταν προσαρμοσμένα πάνω του. Ωστόσο, ήταν ζωντανός, και με σβηστή φωνή μας είπε: «Θέλω να βγω από δω!» Μετά από τη σύντομη αυτή επίσκεψη, ευχαριστήσαμε τον Ιεχωβά που το πρώτο αυτό εμπόδιο είχε υπερπηδηθεί.

Βέβαια, ο κίνδυνος δεν είχε περάσει τελείως. Μία πιθανή πηγή προβλημάτων ήταν ότι ο χειρουργός είχε βάλει καθετήρες μέσα στο σώμα του Ιωνάθαν για να απορροφούν τα υγρά και έπρεπε πρώτα να βγάλουν τους καθετήρες αυτούς. Κατά τα φαινόμενα, δεν υπήρχε κίνδυνος σ’ αυτή τη διαδικασία. Ωστόσο, όταν έβγαλαν τους καθετήρες αυτούς από τον Ιωνάθαν, μας είπαν ότι δεν έχασε ούτε σταγόνα αίμα. Ένα άλλο μεγάλο εμπόδιο είχε υπερπηδηθεί.

Το επιτελείο του νοσοκομείου επίσης ενδιαφέρθηκε για την περίπτωση του Ιωνάθαν. Είχαν την τάση να είναι αντίθετοι στην απόφαση μας να μη χρησιμοποιήσουμε αίμα. Δύο Ισπανίδες που είναι Μάρτυρες του Ιεχωβά εργάζονταν ανάμεσα τους, και υπέστησαν πολύ μεγάλη πίεση. Οι γυναίκες που δούλευαν μαζί έλεγαν πόσο σκληροί ήμαστε που αφήναμε τον Ιωνάθαν να πεθάνει! Ωστόσο, όταν ο Ιωνάθαν ανάρρωσε, έγιναν πιο φιλικές και έδειξαν συμπάθεια.

Οι μεταγγίσεις αίματος έγιναν το κοινό θέμα συζήτησης. Η μητέρα ενός άλλου μικρού ασθενή, ενός κοριτσιού, είπε: «Μπορείτε να μού πείτε αν έβαλαν αίμα στο κοριτσάκι μου; Ελπίζω να μη χρειάστηκε όπως και ο Ιωνάθαν και να μην του έβαλαν καθόλου. Δεν θέλουμε περιπλοκές.»

Την εβδομάδα εκείνη, επίσης, συναντήσαμε ένα ζευγάρι Μουσουλμάνων, το μικρό αγόρι των οποίων είχε σοβαρά προβλήματα. Ήταν πολύ θρησκόληπτοι και κάθε φορά που έπαιρναν μέσα στο χειρουργείο έναν από τους μικρούς ασθενείς, προσεύχονταν γι’ αυτόν. Ήθελαν να μάθουν γιατί ο Ιωνάθαν φαινόταν τόσο καλά, παρά το γεγονός ότι πέρασε μέσα από μια επικίνδυνη εγχείρηση.

Βέβαια το μόνο που μπορούσαμε να πούμε ήταν ότι ήμαστε πολύ ευγνώμονες για την επιδεξιότητα όλης της ιατρικής ομάδας, και ιδιαίτερα που είχαν συγκατατεθεί να κάνουν την εγχείρηση χωρίς αίμα. Αρχίσαμε να εξηγούμε: «Επειδή είμαστε Μάρτυρες του Ιεχωβά εμείς δεν δεχόμαστε αίμα...» Αλλά ο σύζυγος μας έκοψε και ρώτησε: «Γιατί δεν δέχεστε αίμα;» Του δείξαμε από τη Βίβλο ότι οι Χριστιανοί βρίσκονται κάτω από την προσταγή να απέχουν από το αίμα και του δώσαμε μερικά Βιβλικά έντυπα. Ρώτησε ποιος είχε εγχειρήσει τον Ιωνάθαν, και του είπαμε. Έτσι είπε ότι εφόσον ο γιος του θα χρειαζόταν κι άλλη εγχείρηση, επρόκειτο να πλησιάσει το χειρουργό του Ιωνάθαν και να του ζητήσει να την κάνει εκείνος αν θα μπορούσε.

Ο Ιωνάθαν είχε κι άλλα προβλήματα να ξεπεράσει. Αλλά η ιδιοσυγκρασία του, η επιδεξιότητα των γιατρών, η φροντίδα του νοσοκομειακού επιτελείου, οι προσευχές των φίλων μας και ιδιαίτερα η δύναμη που έδωσε ο Ιεχωβά μάς βοήθησε και τους τρεις μας να ξεπεράσουμε το πρόβλημα. Μετά από έξι εβδομάδες στο Λονδίνο, επιστρέψαμε σπίτι.

Ήταν μια δύσκολη εμπειρία. Επί τέσσερα χρόνια, παρακολουθούσαμε τον Ιωνάθαν να υποφέρει. Τώρα, είμαστε ευγνώμονες που έχουμε έναν υγιή γιο. Όταν ο Ιωνάθαν ανεβαίνει τρέχοντας στον πάνω όροφο, και βάζουμε το χέρι μας στην καρδιά του δεν αισθανόμαστε τίποτα το αφύσικο. Κάθε μέρα τον βλέπουμε να κερδίζει δύναμη. Είναι πιο μικροκαμωμένος από την Αβιγαία, αλλά μεγαλώνει! Το μωβ χρώμα έχει εξαφανιστεί—έχει ωραίο χρώμα τώρα.—Όπως το αφηγήθηκαν ο Σάιμον και η Μπρέντα Πίττς.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 24]

Ο Ιωνάθαν θα έμενε ανάπηρος μέσα σε δύο χρόνια, και τελικά θα πέθαινε

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 25]

«Δίνω στον Ιωνάθαν 50 τα εκατό πιθανότητες επιτυχίας»

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 26]

«Γιατί δεν δέχεστε αίμα;»

[Φωτογραφία του Ιωνάθαν Πίττς στη σελίδα 24]