Ο Μικρός Μυγοχάφτης της Νέας Ζηλανδίας
Αν είχατε ποτέ την ευκαιρία να περπατήσετε στις θαμνώδεις περιοχές ή στα βουνά της Νέας Ζηλανδίας, θα συναντήσατε οπωσδήποτε τον μικρό μυγοχάφτη της Νέας Ζηλανδίας, με την πολύχρωμη φουντωτή ουρά. Είναι το μικρό πουλάκι που σας ακολουθεί φοβισμένο, ελπίζοντας να πιάσει μερικά από τα έντομα που πετάγονται. Προφανώς δεν μπορέσατε ν’ αντισταθείτε στη γοητεία του. Κατάλληλα έχει ονομαστεί πλατύουρος γιατί δεν μπορεί να μην επιδείξει την ουρά του με τα πολλά της χρώματα. Κάνει ένα τρεμουλιαστό χαρωπό κελάηδημα ενώ πετάει και για να τραβήξει την προσοχή σας, μερικές φορές κάθεται σ’ ένα κλαδί και φωνάζει: «Τσητ, τσητ!» Και μόλις κοιτάξετε προς τα εκεί ανοίγει τη «βεντάλια» του και πετάει εδώ κι εκεί, κάνοντας θεαματικές πτήσεις. Μερικές φορές, αν δεν κοιτάξετε προς τη μεριά του, σας πλησιάζει με τόλμη μέχρι ένα μέτρο, και μετά ξεφεύγει για να αρχίσει πάλι το κελάηδημά του.
Σε μέγεθος είναι όσο ο σπουργίτης. Το χρώμα του κεφαλιού του και πίσω μέχρι και τις δύο κεντρικές φτερούγες της ουράς του είναι σκούρο καφέ. Η υπόλοιπη ουρά του είναι άσπρη. Έχει μια ανοιχτόχρωμη κιτρινωπή επιφάνεια στην κοιλιά του, και στο λαιμό του φαίνεται σαν να φοράει ένα άσπρο περιλαίμιο, και πάνω από τα μάτια του μια μικρή άσπρη γραμμή.
Κι ενώ συνήθως ζει στις θαμνώδεις περιοχές, μερικές φορές ο πλατύουρος τολμάει να μπει σε κήπους, ακόμη και μέσα από ένα ανοιχτό παράθυρο στη συνεχή αναζήτησή του για μύγες και μικρά έντομα. Αυτοί που τους αρέσουν τα πουλιά μπορούν να το δελεάσουν να μπει στον κήπο τους φυτεύοντας λεύκες στους φράχτες τους ή άλλους θάμνους που ελκύουν τα έντομα. Αλλά προσέξτε αυτό: Αυτό το πουλάκι που πετάει χαμηλά γίνεται εύκολη λεία στις γάτες. Γι’ αυτό, αν προτιμάτε τις γάτες, μην προσπαθήσετε να ελκύσετε τον πλατύουρο.
Ο πλατύουρος χτίζει μια ωραία συμπαγή, όμοια με κούπα φωλιά, από φυτικές ίνες, βρύα και φλούδες δέντρου, και τη ντύνει μέσα με τζίβα κι ένα στρώμα από νήματα. Μπορεί να γεννήσει τέσσερις ή πέντε φορές στην εποχή μεταξύ Αυγούστου και Ιανουαρίου, και τα μικρά πουλάκια βγαίνουν σε 15 μέρες. Η δουλειά για την κατασκευή της φωλιάς γίνεται και από τη Μητέρα και από τον Πατέρα. Αυτό γίνεται τουλάχιστον, με την πρώτη φωλιά. Για κάποιο λόγο όμως ο Μπαμπάς κουράζεται από την οικοδομή και αναλαμβάνει καθήκοντα τροφοδότη.
Δεν είναι λοιπόν περίεργο που απολαμβάνουν οι άνθρωποι αυτό το μικρό πουλί. Η ομορφιά του και τα ευχάριστα χαρακτηριστικά του δίνουν μεγάλη τιμή στον Δημιουργό του, τον Ιεχωβά Θεό.