Χριστός ή Ε.Γ.;

Η ταινία Ε.Γ.—Ο Εξωγήινος κατέκλυσε τους κινηματογράφους στις Ηνωμένες Πολιτείες το περασμένο καλοκαίρι, προσελκύοντας το κοινό σε τεράστιους αριθμούς. Μόνο σε έξι εβδομάδες έφτασε κάπου στα 150 εκατομμύρια δολλάρια έσοδα. Με κερδοφόρα υποπροϊόντα, κούκλες του Ε.Γ., παιχνίδια και άλλα εμπορεύματα—καθώς και την προβολή της ταινίας σε άλλα μέρη του κόσμου—υπολογίζεται ότι το κοινό θα δαπανήσει το τεράστιο ποσό του 1 δισεκατομμυρίου δολλαρίων για τον «Ε.Γ.» Γιατί υπάρχει αυτός ο πυρετός για τον «Ε.Γ.»;

Η κινηματογραφική ταινία παρουσιάζει ένα άκομψο πλάσμα από το διάστημα ύψους 90 εκατοστών του μέτρου (3 ποδιών) που εξώκειλε στη γη, και ο οποίος προστατεύει ένα δεκάχρονο αγόρι που ονομάζεται Έλλιοτ. Η φιλικότητα του Ε.Γ. και η καλοκαγαθία που δείχνει με τις δυνάμεις που κατέχει, παραδείγματος χάρη θεραπεύει το δάχτυλο του αγοριού όταν κόβεται και φέρνει σε ζωή λουλούδια, κερδίζουν τη στοργή του Έλλιοτ και της οικογένειάς του. Δυστυχώς, μια καταστροφική ασθένεια εμφανίζεται και αφαιρεί τη ζωή του πλάσματος. Αλλά όταν απρόσμενα αυτό «ανίσταται» μπροστά στα μάτια του Έλλιοτ, τα ακροατήρια ξεσπούν σε ζητωκραυγές. Το συγκινητικό αντίο, όταν οι ξένοι φίλοι του Ε.Γ. τον παίρνουν στην πατρίδα του, σχεδόν ποτέ δεν αφήνει τα μάτια των θεατών χωρίς δάκρυα.

Είναι ενδιαφέρον που πολλοί έχουν σημειώσει παράλληλες καταστάσεις στην ιστορία αυτή μ’ εκείνη της ζωής του Ιησού Χριστού. Όπως είπε ο Καθηγητής Άλμπερτ Ε. Μίλλαρ, ο Νεότερος: «Νομίζω ότι εκείνο που με συγκίνησε περισσότερο ήταν η ιδέα ότι το πλάσμα αυτό είχε την ικανότητα να θεραπεύει, και το γεγονός ότι, όταν αργότερα ο Ε.Γ. πέθανε, αναστήθηκε.» Έχουμε στον Ε.Γ., λοιπόν, μια μαγευτική Μεσσιανική φυσιογνωμία η οποία δίνει στιγμιαία συναισθηματική ανακούφιση στην ανάγκη μας για έναν αληθινό φίλο με δυνάμεις μεγαλύτερες από τις δικές μας. Εκεί βρίσκεται και η μεγάλη επιτυχία του κινηματογραφικού έργου.

Παρά το φαινομενικά Χριστιανικό της μήνυμα, ωστόσο, η κινηματογραφική ταινία πανούργα παραβλέπει την κακή συμπεριφορά των νεαρών. Σε μια από τις πρώτες σκηνές βρίσκουμε νεαρούς να παίζουν «Πύργους και Δράκους» σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο με καπνούς και ένα αναμμένο τσιγάρο βρίσκεται πάνω στο τραπέζι. Αργότερα, όταν ο Ε.Γ. μεθάει πίνοντας μπύρα, και ο Έλλιοτ με τηλεπαθητική συμπάθεια αισθάνεται τα αποτελέσματα της μέθης, όλα παριστάνονται σαν να είναι κάτι το μαγευτικό. Επιπρόσθετα, ένα μέρος της γλώσσας που χρησιμοποιείται από τα παιδιά αυτά είναι βαριά αισχρολογία. Αυτό, μαζί με τις υπερφυσικές απόψεις της κινηματογραφικής ταινίας, έχει ενοχλήσει πολλούς Χριστιανούς.

Το αν οι γονείς ή τα παιδιά τους θα δουν το κινηματογραφικό αυτό έργο εναπόκειται, βέβαια, στην προσωπική τους εκλογή. Αλλά εξαιτίας της μεγάλης δημοτικότητας της κινηματογραφικής ταινίας, ας μην ξεχάσουμε ότι γίνεται ένα αποτελεσματικό μέσον για να επιστρωθεί με ζάχαρη η σαφώς κακή νεανική συμπεριφορά.

Ο «Ε.Γ.» μπορεί να είναι μια ταινία με έξυπνη σκηνοθεσία και πολύ διασκεδαστική. Αλλά δεν μπορεί με κανένα τρόπο να αντικαταστήσει τον Αληθινό μας Φίλο, τον Ιησού Χριστό, ο οποίος μας σώζει από τον ετοιμοθάνατο αυτό, κακό κόσμο. Και στο τέλος, ο Ε.Γ. είναι απλώς φτιαχτός, ο Χριστός είναι πραγματικότητα.