Γιατί Είναι Τόσο Σκληρό για τους Γονείς να Αποχωριστούν τα Παιδιά Τους
«ΑΝΤΙΟ ΜΑΜΑ! ΑΝΤΙΟ ΜΠΑΜΠΑ!» λέει για τρίτη φορά. Ανάμεσα στα αντίο έβρισκε κάθε δικαιολογία που μπορεί να φανταστεί κανείς απλά για να μείνει λίγο περισσότερο. Αλλά τώρα το «αντίο» είναι τελικό. Ένα ακόμη αγκάλιασμα με δάκρια, μία σταθερή χειραψία και έφυγε. Σαν γονείς κοιτάζετε ο ένας τον άλλον, γνωρίζοντας κρυφά ότι δεν θα γυρίσει πίσω πια. Το σπίτι που κάποτε γέμιζε με την ομιλία του και το γέλιο του τώρα φαίνεται τόσο άδειο.
Τόσος χρόνος, προσπάθεια και συγκίνηση έχουν επενδυθεί στα παιδιά σας. Για 20 περίπου χρόνια η ζωή σας στρεφόταν γύρω απ’ αυτά. «Χθες» σχεδόν σας πανικόβαλε το κλάμα του μωρού σας. Βαδίζατε πάνω κάτω στο γραφείο του γιατρού σας όταν το εξάχρονο παιδί σας είχε πυρετό. Κρατούσατε την αναπνοή σας όταν ανοίγατε τον έλεγχό του και ανακουφιζόσασταν με τους καλούς βαθμούς. Διαμαρτυρόσασταν όταν τα έφηβα παιδιά σας έβαζαν δυνατά τη μουσική, αλλά κλαίγατε όταν έλεγαν ότι θα φύγουν από το σπίτι. Και τώρα το ένα μετά το άλλο, μεγάλωσαν όλα και έφυγαν.
Δεν πρέπει να απορούμε που πολλοί βρίσκουν ότι είναι μια πραγματική πρόκληση το να προσαρμοστούν στο «άδειο σπίτι». «Για πρώτη φορά στη ζωή μου», ομολόγησε ένας άνδρας όταν έφυγε η κόρη του από το σπίτι, «έκλαιγα συνεχώς σαν μωρό παιδί».
Ο Γουέλαν και η Έβελυν, όμως, εκπαίδευσαν τα παιδιά τους για να ζήσουν τελικά ανεξάρτητα. Κι όμως όταν έφυγαν «μας φάνηκε πολύ άσχημο», είπαν. «Μέχρι τότε ήμαστε απασχολημένοι τρέχοντας εδώ κι εκεί. Και όταν έφυγαν είχαμε μείνει μόνοι μας. Το χειρότερο απ’ όλα είναι να έρχεσαι στο σπίτι και να βλέπεις ότι τα παιδιά δεν είναι πια εκεί.» Η Νόρμα, μητέρα μιας ενήλικης κόρης παραδέχεται: «Πέρασε αρκετός καιρός να συνηθίσω στην ιδέα ότι η Λυν δεν ήταν πια στο δωμάτιό της. Έτσι κρατούσα την πόρτα κλειστή επειδή αν την είχα ανοιχτή, νόμιζα πάντα ότι ήταν εκεί και ήθελα να της μιλήσω.»
Σχεδόν όλοι οι γονείς αισθάνονται τέτοια ανάμικτα συναισθήματα όταν τα «παιδιά» φεύγουν από το σπίτι. Είναι περήφανοι που μεγάλωσαν το παιδί τους και χαίρονται με την προοπτική ότι θα έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Εντούτοις, μπορεί να έχουν επίσης ενοχλητικές αμφιβολίες («Την αναθρέψαμε σωστά;»), απογοήτευση («Γιατί δεν παντρεύτηκε αυτόν τον καλό άνθρωπο το Γιάννη αντί γι’ αυτόν που δεν έχει στον ήλιο μοίρα;»), φόβο («Είναι πράγματι το παιδί μας έτοιμο να προχωρήσει μόνο του;»), και ακόμη ενοχή. Μια τελευταία μελέτη δείχνει ότι οι άντρες ιδιαίτερα λυπούνται «που δεν αφιέρωσαν αρκετό χρόνο στα παιδιά τους όταν ήταν μικρότερα.»
Το «άδειο σπίτι» μπορεί ν’ αλλάξει ακόμη και το γάμο σας. Μερικά ζευγάρια τα πηγαίνουν καλύτερα. Άλλα όχι. «Πολλοί γάμοι σήμερα καταλήγουν στο χωρισμό ή στο διαζύγιο όταν τα παιδιά φεύγουν από το σπίτι,» λένε οι συγγραφείς του βιβλίου Εμείς και τα Παιδιά μας.
Επίσης, η αναχώρηση του παιδιού σας συχνά έρχεται σ’ έναν καιρό που η ζωή είναι ήδη γεμάτη από κρίσεις. Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της εμμηνοπαύσεως, το οποίο σύμφωνα με ένα συγγραφέα μπορεί να θεωρήσει ότι είναι μια αχρείαστη υπογράμμιση του γεγονότος ότι δεν μπορεί πια να κάνει παιδιά». Οι άντρες μπορεί να αντιμετωπίζουν αυξανόμενο φόρτο ή δυσαρέσκεια στην εργασία.
Η συνταξιοδότηση μπορεί να ξεπροβάλλει απειλητική στον ορίζοντα. Ο πληθωρισμός μπορεί να έχει εξανεμίσει τις οικονομίες της οικογένειας. Η υγεία μπορεί ν’ αρχίσει να εξασθενεί. Φαινομενικά αποστερημένοι από την ιδιότητα του γονιού, μερικοί αμφιβάλλουν ακόμη και για την αξία τους.
Δεν πρέπει ν’ απορούμε, λοιπόν, που μερικοί γονείς αρνούνται πεισματικά να αφήσουν τα παιδιά τους να φύγουν! Η παρόρμηση να τα κρατήσετε μπορεί να φαίνεται ακαταμάχητη. Αλλά αν τους πείτε αντίο, δεν σημαίνει ότι χάνετε τα παιδιά σας. Σημαίνει ότι η σχέση σας μαζί τους μπαίνει σε νέα βάση, και ότι πρέπει να γεμίσετε το κενό που δημιούργησε η αναχώρησή τους στη ζωή σας.
Αλλά πώς; Και γιατί το να τα αποχωρισθείτε είναι τόσο ζωτικό για μια υγιή σχέση με τα ενήλικα παιδιά σας;
[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 3]
«Για πρώτη φορά στη ζωή μου έκλαιγα συνεχώς σαν μωρό παιδί»