Αναβιώνουν οι Επισκέψεις των Γιατρών στους Ασθενείς

Και μ’ αυτό τον τρόπο σώζονται χιλιάδες ζωές

ΜΕΧΡΙ το 1967 η λέξη «παραϊατρική» χρησιμοποιόταν γενικά στις Ηνωμένες Πολιτείες για να περιγράψει άτομα που δεν ήταν γιατροί, συνήθως τους πυροσβέστες, άτομα εκπαιδευμένα για να παρέχουν προχωρημένη ιατρική βοήθεια έξω από το νοσοκομείο. Από τότε, περισσότεροι από 10 εκατομμύρια άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες τους έχουν καλέσει για βοήθεια. Η παραϊατρική—είναι η ιστορία των ανθρώπων που βοηθάνε άλλους ανθρώπους.

Πριν από την παραϊατρική, η υπηρεσία πρώτων βοηθειών θεωρούνταν σαν δεδομένο ν’ αρχίσει όταν ο ασθενής έφτανε στο νοσοκομείο. Για ν’ αρχίσει αυτή η περίθαλψη όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, τα ασθενοφόρα έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα μέσα από τους δρόμους της πόλεως, άναβαν τα κόκκινα φώτα τους και οι σειρήνες τους στρίγγλιζαν συνεχώς. Πολλές φορές όμως, αυτό δεν ήταν αρκετό. Πριν από χρόνια πολλοί οδηγοί και βοηθοί των ασθενοφόρων δεν ήξεραν ούτε τη στοιχειώδη πρώτη βοήθεια που θα μπορούσαν να προσφέρουν. Διάφορες δημοσιογραφικές πληροφορίες τόνιζαν τη θλιβερή εικόνα που παρουσίαζε η υπηρεσία πρώτων βοηθειών τον καιρό εκείνο στις Η.Π.Α.

Η Ευρώπη ξεσηκώθηκε πιο γρήγορα για να θεραπεύσει αυτή την ανεπαρκή προνοσοκομειακή επείγουσα περίθαλψη. Μέχρι το 1960 η Ρωσία έστελνε ασθενοφόρα των οποίων το πλήρωμα περιείχε ένα γιατρό, μία νοσοκόμα κι έναν βοηθό παθολόγου. Η Δυτική Γερμανία και η Γαλλία συμπεριέλαβαν γιατρούς στα ασθενοφόρα τους το 1961. Οι πρώτες κινητές μονάδες περιθάλψεως ειδικεύτηκαν για επείγουσες περιπτώσεις της στεφανιαίας.

Η πρώτη τέτοια ομάδα των Ηνωμένων Πολιτειών άρχισε να λειτουργεί το 1966, στην Πόλη της Νέας Υόρκης. Επανδρώθηκε με γιατρούς όχι με βοηθούς γιατρού. Στο Μαϊάμι της Φλώριδας, οι πυροσβέστες ήταν εκπαιδευμένοι για να ενεργούν σαν αναπληρωτές ή αντικαταστάτες των γιατρών—καθοδηγούμενοι μέσω ασυρμάτου από το γιατρό που βρισκόταν σε κάποιο νοσοκομείο. Το 1967 το Μαϊάμι είχε βελτιώσει τόσο πολύ τον εξοπλισμό του ώστε ήταν κάτι το συνηθισμένο, για τις επείγουσες ανάγκες, να μεταδίδουν οι βοηθοί γιατρού ηλεκτροκαρδιογραφήματα στους νοσοκομειακούς γιατρούς και κατόπιν οι γιατροί τους έδιναν συμβουλές σχετικά με το ποια φάρμακα να χρησιμοποιήσουν ή ποια άλλη θεραπεία ν’ ακολουθήσουν. Ο εξοπλισμός ήταν πρωτόγονος τότε σε σύγκριση μ’ αυτόν που χρησιμοποιεί η παραϊατρική σήμερα.

Συμβαδίζοντας με τις ραγδαίες εξελίξεις, το Οχάιο παρουσίασε έναν «κυλιόμενο θάλαμο επείγουσας ανάγκης», που τον ονόμασε Κινητή Καρδιά. Τέθηκε σε λειτουργία τον Απρίλιο του 1969. τον ίδιο χρόνο παρουσίασε μια παρόμοια κινητή μονάδα και το Λος Άντζελες.

Οι δραστηριότητες των βοηθών γιατρού στο Λος Άντζελες περιγράφτηκαν με εντυπωσιακό τρόπο στην τηλεοπτική σειρά Εμέρτζενσυ, η οποία άρχισε το 1971 και κράτησε έξι χρόνια. Η επίδραση της πάνω σ’ εκατομμύρια ανθρώπους ήταν πολύ μεγάλη στο να καθιερώσει τους βοηθούς γιατρού σαν τα άτομα που ανταποκρίνονται πιο γρήγορα στις κλήσεις που γίνονται για βοήθεια σ’ επείγουσες περιπτώσεις όπου απειλείται η ίδια η ζωή. Εκατομμύρια παιδιά συγκινήθηκαν από τις συναρπαστικές περιπέτειες που είδαν ώστε αποφάσισαν να γίνουν βοηθοί γιατρού όταν θα μεγάλωναν.

Το πρόγραμμα του Σηάτλ έγινε πλατιά γνωστό για ένα διαφορετικό λόγο: εκτός του ότι χρησιμοποιεί βοηθούς γιατρού, το 1971 έβαλε σε λειτουργία ένα πρόγραμμα του οποίου σκοπός ήταν να εκπαιδεύσει 100.000 πολίτες πάνω στην τεχνική της καρδιοπνευμονικής νεκρανάστασης. Μέχρι το 1973, το 20 τα εκατό των νεκραναστάσεων που μέχρι τότε γίνονταν από τους βοηθούς γιατρού άρχισαν να γίνονται από τους περαστικούς πολίτες προτού φτάσουν οι βοηθοί γιατρού. Μέχρι το 1978 το Σηάτλ είχε εκπαιδεύσει 200.000 από τους κατοίκους του πάνω στην καρδιοπνευμονική νεκρανάσταση—το 36 τα εκατό όλου του πληθυσμού του. Το Σηάτλ έγινε σ’ όλο τον κόσμο γνωστό σαν το «πιο ασφαλές μέρος για να πάθει κανείς καρδιακή προσβολή.»

Στη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και μέχρι τώρα, οι βοηθοί γιατρού επεξέτειναν τις υπηρεσίες τους, κι εκτός του ότι βοηθούν αυτούς που παθαίνουν καρδιακή προσβολή, ανταποκρίνονται σε κάθε σχεδόν κατάσταση στην οποία απειλείται η ίδια η ζωή. Ο εξοπλισμός τους είναι περίπλοκος, η εκπαίδευσή τους εντατική, κι οι γιατροί τους εμπιστεύονται ολοένα και περισσότερο. Σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες υπάρχουν νοσοκομειακά κέντρα με γιατρούς που δίνουν οδηγίες στην υπηρεσία πρώτων βοηθειών. Οι βοηθοί γιατρού που βρίσκονται σ’ ενεργό υπηρεσία μιλούν μ’ αυτούς τους γιατρούς μέσω φορητών ασυρμάτων, τους αναφέρουν την κατάσταση του ασθενή ή του τραυματία, μάλιστα τους μεταδίδουν σε μια οθόνη του νοσοκομείου το ηλεκτροκαρδιογράφημα του ασθενή για να το δει ο γιατρός. Ο γιατρός έπειτα λέει στο βοηθό τη θεραπεία που πρέπει ν’ ακολουθήσει. Ο βοηθός γιατρού πρέπει να κάνει ό,τι τον διατάζει ο γιατρός. Αυτός δεν είναι ο γιατρός· είναι ο αναπληρωτής του γιατρού. Ο γιατρός είναι εκείνος που αποφασίζει για τη θεραπεία.

Μοιάζει σχεδόν με το γιατρό ο οποίος πριν από 50 περίπου χρόνια έκανε επισκέψεις στα σπίτια, μόνο που τώρα ο γιατρός το κάνει αυτό μιλώντας μέσω ασυρμάτου στον βοηθό γιατρού ο οποίος βρίσκεται σ’ ενεργό υπηρεσία έξω κι αναφέρει στο γιατρό την κατάσταση του ασθενή. Όταν ο γιατρός πει ότι πρέπει ο ασθενής να μεταφερθεί στο νοσοκομείο, ο βοηθός γιατρού τον μεταφέρει.

Μ’ αυτό τον τρόπο, οι βοηθοί γιατρού ξαναζωντάνεψαν τις επισκέψεις του γιατρού στα σπίτια, οι οποίες είχαν προ πολλού πεθάνει, κι έτσι σώζονται χιλιάδες ζωές. για ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες, διαβάστε στο επόμενο άρθρο τις εμπειρίες ενός βοηθού γιατρού.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 4]

Το Σηάτλ έγινε γνωστό σ’ όλο τον κόσμο σαν το «πιο ασφαλές μέρος για να πάθει κανείς καρδιακή προσβολή»