Το Ζωτικό Έργο του Κηρύγματος
«Πίστις χωρίς έργων είναι νεκρά». (Ιακώβου 2:26) Μ’ αυτά τα λόγια ο μαθητής Ιάκωβος ενθάρρυνε τους ομόπιστούς του να αποδείξουν την πίστη τους με έργα, με δραστηριότητα.
Ένας από τους πιο θαυμάσιους τρόπους για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας είναι να τους βοηθήσουμε να καταλάβουν αυτά που απαιτεί ο Θεός από εκείνους που θέλουν να γίνουν επιδοκιμασμένοι δούλοι του. Οι Χριστιανοί πράγματι, έχουν την εντολή να το κάνουν αυτό. «Πορευθέντες» είπε ο Ιησούς, «μαθητεύσατε πάντα τα έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του υιού και του αγίου πνεύματος, διδάσκοντες αυτούς να φυλάττωσι πάντα όσα παρήγγειλα εις εσάς».—Ματθαίος 28:19, 20.
Τι έκαναν οι Χριστιανοί του πρώτου αιώνα για να εκπληρώσουν αυτή την εντολή; Επωφελούνταν από τις ευκαιρίες για να μιλήσουν για τα «καλά νέα» στους συγγενείς τους, στους γνωστούς και σ’ όλους όσους συναντούσαν. Αλλά δεν περιόριζαν το έργο του κηρύγματος στα άτομα με τα οποία έρχονταν συνήθως σε επαφή. Αλλιώς, πώς θα τους κατηγορούσαν ότι ‘αναστάτωσαν την οικουμένη όλη’; (Πράξεις 17:6) Προφανώς, κατέβαλαν εντατικές και συνδυασμένες προσπάθειες να ‘γεμίσουν την Ιερουσαλήμ’ και τις άλλες πόλεις με τη διδασκαλία τους. (Πράξεις 5:21, 25, 28, 42· 8:4-6· 13:5, 14-16· 14:1· 16:13, 14· 17:17-21) Ναι, οι πρώτοι Χριστιανοί έπαιρναν την πρωτοβουλία να φτάσουν σε όσο περισσότερους ανθρώπους μπορούσαν με το ζωοσωτήριο άγγελμά τους.
Συχνά, το δημόσιο κήρυγμα στις συναγωγές ή στις αγορές βοηθούσε να εντοπισθούν οι ενδιαφερόμενοι. Όταν τα άτομα αυτά ασπάζονταν τη Χριστιανοσύνη, πρόσφεραν φιλοξενία στους διαγγελείς του αγγέλματος του Θεού. Αυτό κατέληγε σε έξοχη πνευματική ωφέλεια των νέων εκείνων πιστών, επειδή συνεχιζόταν η διδασκαλία και στο σπίτι τους.—Παράβαλε Πράξεις 16:15, 32-34· 18:6, 7.
Το έθιμο που υπήρχε τότε δεν επέτρεπε στις γυναίκες να διδάσκουν δημόσια στις συναγωγές και στις αγορές. Επειδή, όμως, οι πιστές γυναίκες ήταν παρούσες όταν οι άνδρες δίδασκαν, εντόπιζαν τα άτομα που εκδήλωναν ενδιαφέρον. Μετά, σε συνεργασία με τους άνδρες τους, συμμετείχαν στη διδασκαλία ακόμη και ανδρών. Για παράδειγμα, όταν ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα άκουσαν τον Απολλώ να μιλάει στη συναγωγή της Εφέσου «παρέλαβον αυτόν και εξέθεσαν εις αυτόν ακριβέστερα την οδόν του Θεού». (Πράξεις 18:26) Αυτές οι πιστές γυναίκες αναμφίβολα έπαιρναν την πρωτοβουλία να πλησιάζουν άλλες γυναίκες, δίνοντας τους περισσότερες πληροφορίες για εκείνα που είχαν συζητήσει δημόσια οι άνδρες.
Όσο καιρό επιτρεπόταν να μιλάνε στις συναγωγές, οι εκχριστιανισμένοι Ιουδαίοι πήγαιναν εκεί κάθε Σάββατο. (Πράξεις 17:1-4) Έτσι μπορούσαν να κηρύττουν τα «καλά νέα» σε όλο τον Ιουδαϊκό πληθυσμό κάποιου χωριού ή πόλεως. Και, με την τακτική δημόσια μαρτυρία στην αγορά, το ζωτικό Χριστιανικό άγγελμα έφτανε στον υπόλοιπο πληθυσμό. Από το δημόσιο αυτό έργο μάθαιναν επίσης τα «καλά νέα» οι πλανόδιοι έμποροι και οι επισκέπτες. Παρόμοια, όταν οι Χριστιανοί ταξίδευαν κάπου, μιλούσαν για την πίστη τους στους άλλους. Σαν αποτέλεσμα, απλά και μόνο μία εκκλησία πιστών μπορούσε να κάνει γνωστή την αλήθεια σ’ όλη τη χώρα.—1 Θεσσαλονικείς 1:8-10.
Έτσι, μιμούμενοι τους πρώτους Χριστιανούς, οι σημερινοί Μάρτυρες του Ιεχωβά αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να κηρύττουν το άγγελμα του Θεού σε άλλους. Πώς; Σε μερικές χώρες σε δημόσιους χώρους, πλατείες και αγορές, με την παρουσίαση των περιοδικών Η Σκοπιά και Ξύπνα! στους περαστικούς ή με συζητήσεις με μικρές ομάδες και άτομα. Συνηθέστερα με ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΑΠΟ ΣΠΙΤΙ ΣΕ ΣΠΙΤΙ στις οποίες συμμετέχουν όλοι οι σωματικά ικανοί Μάρτυρες. Αν έχουμε πραγματική πίστη στον Θεό σαν μισθαποδότη, οι άλλοι θα πρέπει έμπρακτα να βλέπουν την πίστη μας, γιατί θα συμμορφωνόμαστε με τις οδούς και με το θέλημά του σε όλη τη συμπεριφορά μας και στη γεμάτη ζήλο διακήρυξη του αγγέλματός του στους συνανθρώπους μας. Όταν υπάρχει φανερή απόδειξη των σωστών αυτών έργων, η πίστη του Χριστιανού δεν είναι νεκρή αλλά ζωντανή, ενεργή.