Η Τηλεόραση Δεν Διδάσκει την Ευγένεια
Η Ρόγιαλ Μπανκ Λέττερ, που εκδίδεται στον Καναδά, εξέτασε πρόσφατα το ζήτημα της ευγένειας και την ανάγκη για την ύπαρξή της. Τόνισε όμως ότι η τηλεόραση δεν διδάσκει στους ανθρώπους την ευγένεια: «Ακόμη και τα παιδιά των οποίων οι γονείς παραμένουν πολύ συντηρητικοί, χωρίς να επιτίθενται άγρια ο ένας κατά του άλλου μπροστά στα παιδιά, επηρεάζονται άσχημα από τα κακά πρότυπα που βλέπουν στην τηλεόραση. Οι αντιήρωες με την απότομη γλώσσα τους και οι κωμικοί που εκτοξεύουν ύβρεις δεν προσφέρουν καμιά βοήθεια και καθοδήγηση στον κύριο σκοπό της ευγένειας, που είναι να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται άνετα. Οι διασημότητες του αθλητισμού αποκαλύπτονται ότι είναι αγροίκοι εγωιστές, ενώ οι τηλεσχολιαστές για τον τομέα αυτό μεταδίδουν ότι εκείνο που έχει σημασία είναι η νίκη με οποιονδήποτε τρόπο. Τα προγράμματα που παίρνουν συνεντεύξεις πάνω σε δημόσια ζητήματα ανακρίνουν εξαντλητικά αυτούς που δίνουν τη συνέντευξη—ή τα θύματά τους—με πολύ μεγάλη διάθεση για καβγά και πολύ λίγη ευγένεια. Όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας περίεργα επιθετικής και μαχητικής εποχής, και η επιθετικότητα και η μαχητικότητα είναι εχθροί της ευγένειας.»
Η Βίβλος προείπε αυτή την «επιθετική και μαχητική εποχή,» λέγοντας ότι στις ‘έσχατες ημέρες’ αυτού του συστήματος πραγμάτων οι άνθρωποι θα ήταν ‘αλαζόνες, υπερήφανοι, αδιάλακτοι, ακρατείς, ανήμεροι, προπετείς, τετυφωμένοι.’ (2 Τιμόθεον 3:1-5) Από την άλλη πλευρά, είναι ευχάριστο να ζει κανείς μ’ αυτούς που ακολουθούν τη συμβουλή της Βίβλου «γίνεστε δε εις αλλήλους χρηστοί, εύσπλαχνοι,» και να ενεργεί πάντα μ’ έναν ευγενικό τρόπο.—Εφεσίους 4:32.