Η Αγάπη Είναι Δαπανηρή—Αλλά το Αξίζει!

Ο ΚΟΣΜΟΣ είναι γεμάτος από κυνηγούς ευκαιριών. Μεταξύ αυτών υπάρχουν πολλοί που ελπίζουν ν’ αποκτήσουν κάτι από το τίποτα. Αλλά πολύ συχνά απογοητεύονται. Αυτό δεν εφαρμόζεται μόνο στα υλικά πράγματα αλλά και στα μη υλικά, όπως είναι η αγάπη και η στοργή.

Το βαθύτερο αίσθημα από τα περισσότερα σύγχρονα τραγούδια «αγάπης» είναι ότι η «αγάπη» είναι ευχάριστη κι ελεύθερη. Φυσικά, εκείνο που εννοούν είναι η ρομαντική αγάπη ή η σεξουαλική ικανοποίηση. Λίγα λέγονται, αν λέγονται καθόλου, για μια αγάπη που στοιχίζει κάτι ή για κάποιον που αξίζει την αγάπη. Κι έτσι, οι νέοι σπεύδουν στο γάμο ή αρχίζουν να ζουν μαζί χωρίς τα οφέλη του γάμου—με «ελεύθερο έρωτα,» όπως τον αποκαλούν πολλοί. Αλλ’ αργά ή γρήγορα πολλοί, απ’ αυτούς χωρίζουν ή παίρνουν διαζύγια. Γιατί; Διότι δεν ήταν ρεαλιστές, ούτε αρκετά ώριμοι ώστε να είναι πρόθυμοι να πληρώσουν αυτό που κοστίζει η αγάπη.

Για κάθε διαφορετικό είδος αγάπης οι Έλληνες είχαν μια ειδική λέξη. Είναι ενδιαφέρον ότι οι Βιβλικοί συγγραφείς δεν χρησιμοποιούσαν τη λέξη έρως που προσδιορίζει το ρομαντικό είδος αγάπης που βασίζεται στην έλξη των φύλων. Χρησιμοποιούσαν, όμως, τη λέξη στοργή όταν αναφέρονταν στο είδος της αγάπης που υπάρχει μεταξύ γονέων και παιδιών και μεταξύ αδελφών. Χρησιμοποιούσαν, επίσης, τη λέξη φιλία, σχετικά μ’ ένα φιλικό είδος αγάπης που υπάρχει ανάμεσα σε άτομα που έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους, από απόψεως μορφώσεως ή ιδεολογίας. Αλλά πολύ συχνά χρησιμοποιούσαν μια λέξη που ήταν σπάνια στους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς· τη λέξη αγάπη, που μπορεί να είναι μια παραδειγματική έκφραση ανιδιοτέλειας.

Πάνω απ’ όλα, αληθεύει ότι η αγάπη που είναι βασισμένη σε αρχές είναι δαπανηρή, αλλά το αξίζει. Ο ίδιος ο Ιεχωβά Θεός μας δίνει το μεγαλύτερο παράδειγμα σ’ αυτό. Σχετικά μ’ Αυτόν διαβάζουμε ότι «Τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκεν τον Υιόν αυτού τον μονογενή, δια να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.» (Ιωάννης 3:16) Στοίχισε αυτό κάτι στον Ιεχωβά—να δει τον Υιόν του να διώκεται, να συκοφαντείται και να πεθαίνει ένα μαρτυρικό θάνατο στο ξύλο του μαρτυρίου; Ναι, του στοίχισε, γιατί αν και είναι παντοδύναμος, ο Ιεχωβά Θεός έχει τα αισθήματά του. Εθλίβετο όταν έβλεπε τον εκλεκτό του λαό Ισραήλ να ταλαιπωρείται. Πόσο περισσότερο θα πρέπει να είχε αισθανθεί τα παθήματα του μονογενούς του Υιού!—Ησαΐας 63:9· Ματθαίος 27:1-50.

Αλλά όλα αυτά άξιζαν τον κόπο. Όπως βλέπουμε από τα κεφάλαια 1 και 2 του βιβλίου του Ιώβ, ο Διάβολος είχε καυχηθεί ότι μπορούσε όλα τα πλάσματα του να τα απομακρύνει από τον Θεό. Έτσι, όταν ο Ιησούς ήρθε στη γη, ο Σατανάς έκανε ό,τι χειρότερο μπορούσε για ν’ απομακρύνει τον Υιό του Θεού από την οδό της ακεραιότητάς του. Αλλ’ ο Διάβολος απέτυχε. Αποδείχτηκε ότι ο Ιεχωβά Θεός είναι αληθής και ότι αξίζει αποκλειστική αφοσίωση, ενώ ο Σατανάς αποδείχτηκε ψεύτης. Έτσι, επειδή ο Θεός προθυμοποιήθηκε να πληρώσει αυτό που η αγάπη θα του στοίχιζε, ο αρχικός του σκοπός σχετικά με τη γη και τον άνθρωπο μπορεί ακόμη να πραγματοποιηθεί: δηλαδή να γίνει η γη παράδεισος και να γεμίσει με τέλεια πλάσματα, ενωμένα στη λατρεία του αληθινού Θεού.

Ο Ιησούς Χριστός, επίσης, πλήρωσε το τίμημα της αγάπης και διαπίστωσε ότι άξιζε τον κόπο. Ο Ιησούς κατέβηκε από μια πολύ υψηλή θέση που είχε στους ουρανούς για να κατοικήσει στη γη κάτω από ατελείς συνθήκες και μεταξύ ιδιοτελών ανθρώπων, και όλ’ αυτά από αγάπη. Δέχτηκε κάθε κακομεταχείριση απ’ τους εχθρούς του και μικροπρεπή ιδιοτέλεια από τους ίδιους τους μαθητές του. Όχι μόνο είπε ότι μεγαλύτερη αγάπη δεν έχει κανείς από το να δώσει τη ζωή του για τους φίλους του, αλλά εκείνος έδωσε τη ζωή του ακόμη και για τους εχθρούς του!—Ιωάννης 15:13· Φιλιππησίους 2:5-8.

Άξιζε τον κόπο; Βεβαιότατα! Ο Ιησούς έδωσε στον Πατέρα του μια βροντερή απάντηση εναντίον των ονειδιστών του Διαβόλου. (Παροιμίαι 27:11) Κέρδισε για τον εαυτό του τη Μεσσιανική βασιλεία και μια «νύμφη» 144.000 συγκληρονόμων που θα συνεργασθούν μαζί του για την επαναφορά της ανθρωπότητας στην τελειότητα και την αποκατάσταση της γης σε παράδεισο.—Αποκάλυψις 14:1-3.