Μέρος 3ο

Η Ηλεκτρική Εκκλησία Συγκλονίζει την Αμερικανική Πολιτική

Ο ομιλητής είχε πάθος και δύναμη. Δείχνοντας τη Βίβλο σε μια ομάδα 1.000 γυναικών που οι άνδρες τους ήσαν διάκονοι, δήλωσε: «Έχομε τη λύσι για το πολιτικό χάος της χώρας, για την οικονομική καταστροφή, για το ηθικό αίσχος και για την εξασθένησι της οικογένειας.»

Ποια ήταν η λύσις; «Πρέπει να ενώσουμε τις καρδιές μας και τα χέρια μας για να ξαναενώσουμε αυτό το έθνος . . . Πρέπει να αποκτήσουμε αυτή την επιστροφή,» είπε ο Τεξανός κήρυκας Τζέιμς Ρόμπισον.

Σε μια γλώσσα που θα είχε απήχησι σε πολλούς ειλικρινείς Χριστιανούς, αποκήρυξε δριμύτατα την έκτρωσι. «Αν οι ακρωτηριασμοί και η σφαγή των αγέννητων στην κοιλιά της μητέρας τους δεν είναι ασέβεια, τότε ο άνθρωπος δεν μπορεί να θεωρηθεί ένοχος για καμιά απολύτως αμαρτία.»

Στο μεταξύ, στην άλλη άκρη της χώρας ένας άλλος ομιλητής, εξ ίσου εύγλωττος, έδινε συμβουλές σε μια αίθουσα γεμάτη από συναδέλφους του. «Τι μπορείτε να κάνετε απ’ τον άμβωνα;» ρώτησε. «Μπορείτε να καταγράψετε άτομα για την ψηφοφορία. Μπορείτε να τους εξηγήσετε τα πράγματα. Και μπορείτε να επιδοκιμάσετε υποψήφιους, ακριβώς εκεί μέσα στην εκκλησία την Κυριακή το πρωί.» Σαν τον Ρόμπισον, ο Τζέρρυ Φώλγουελλ—ένας υπεραστέρας της Ηλεκτρικής Εκκλησίας—έκανε μια δραστήρια εκστρατεία για πολιτικά ζητήματα.

Πολλοί άνθρωποι ακούνε όσα λένε αυτοί οι κήρυκες. Το εβδομαδιαίο τηλεοπτικό πρόγραμμα του Τζέιμς Ρόμπισον μεταδίδεται από 100 σταθμούς. Η εκπομπή του Φώλγουελλ είναι ακόμη πιο δημοφιλής. Κάθε βδομάδα τον ακούνε από 6 μέχρι 18 εκατομμύρια άνθρωποι στα 400 σχεδόν τηλεοπτικά κανάλια και σε άλλους 400 ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Τέτοιοι πολιτικά συντηρητικοί κήρυκες της Ηλεκτρικής Εκκλησίας ήσαν πρόθυμοι να επηρεάσουν ψηφοφόρους στις Αμερικάνικες εκλογές του περασμένου φθινοπώρου. Λίγο πριν από τις εκλογές μερικοί απ’ αυτούς μίλησαν σε μια συγκέντρωσι ενημερώσεως για τις Εθνικές υποθέσεις στο Ντάλλας του Τέξας, την οποία παρακολούθησαν κάπου 15.000 θρησκευτικοί θεμελιωτιστές, κυρίως κληρικοί. Ο Ρεπουμπλικάνος υποψήφιος πρόεδρος Ρόναλντ Ρέγκαν μίλησε κι αυτός στη συγκέντρωσι και την επαίνεσε λέγοντας: «Η θρησκευόμενη Αμερική ξυπνά. Ίσως στην κατάλληλη στιγμή για το καλό της πατρίδος.» Τον χειροκρότησαν θερμά.

Φυσικά, ο Ρέγκαν στη συνέχεια κέρδισε τις εκλογές λόγω «σοβαρής μετατοπίσεως προς τους συντηρητικούς» όπως ελέχθη. Η θρησκευτικοπολιτική ομάδα δράσεως, η «Ηθική Πλειοψηφία,» ισχυρίστηκε ότι είχε συμμετοχή σ’ αυτή τη νίκη λέγοντας ότι είχε καταγράψει κάπου 4 εκατομμύρια ψηφοφόρους, οι περισσότεροι απ’ τους οποίους ψήφισαν τον Ρέγκαν. Είναι σημαντικό το ότι πολλοί γερουσιαστές, ενάντια στους οποίους τάχθηκε η «Ηθική Πλειοψηφία» και παρόμοιες ομάδες, έχασαν την έδρα τους από σχετικά αγνώστους πολιτικούς.

Ερευνώντας την προεκλογική εκστρατεία της Γερουσίας, οι Τάιμς της Νέας Υόρκης σχολίασαν ότι «η Ηθική Πλειοψηφία, η Χριστιανική Φωνή και άλλες συντηρητικές, θρησκευόμενες ομάδες έπαιξαν ενεργό ρόλο με τις ‘εκτιμήσεις περί ηθικής’ που στην πλάστιγγα βάρυναν εναντίον των φιλελεύθερων. Ανεξάρτητα από τον αριθμό των μελών του Κογκρέσσου που βοήθησαν να εκλεγούν, αναμένεται ότι η επιρροή τους θα συνεχίση να γίνεται αισθητή επειδή έχουν κατατρομοκρατήσει τους κατόχους των θέσεων.»

Ένας κήρυκας θριαμβολογούσε, αποκαλώντας τα αποτελέσματα «τη μεγαλύτερη μέρα του συντηρητισμού και της Αμερικάνικης ηθικής που έζησα σ’ όλη την ενήλικη ζωή μου.» Άλλοι ήσαν λιγότερο ευχαριστημένοι. Οι Επισκοπελιανοί Επίσκοποι της Αμερικής εξέδωσαν μια εγκύκλιο στην οποία καταδίκαζαν την υποστήριξι πολιτικών υποψηφίων απ’ τους κήρυκες. Οι επίσκοποι ισχυρίσθηκαν ότι μια τέτοια υποστήριξι «εν ονόματι του Θεού διαστρέφει τη Χριστιανική αλήθεια και απειλεί την Αμερικάνικη θρησκευτική ελευθερία.»

Κι άλλοι κήρυκες ενδιαφέρονται σοβαρά για την πολιτική της Ηλεκτρικής Εκκλησίας. Ένας κληρικός του Φορτ Γουόρθ πρόβαλε την αντίρρησι ότι ενώ οι συγκεντρώσεις σαν την συγκέντρωσι Ενημερώσεως για τις Εθνικές Υποθέσεις παρουσιάζονται σαν ακομμάτιστες, «πάντοτε φαίνεται να καταλήγουν σε πολιτική συγκέντρωση υπέρ των Ρεπουμπλικάνων.» Ακόμη και συντηρητικοί πολιτικοί έχουν εκφράσει ανησυχία, μάλιστα ένας βοηθός του Ρέγκαν είπε ότι «αυτός ο γάμος θρησκείας και πολιτικής είναι το πιο επικίνδυνο, το πιο απαίσιο πράγμα που έχω δει ποτέ.»

Κανένας απ’ αυτούς τους επικριτές δεν στενοχωρεί αυτούς τους ακτιβιστές (δραστήριες θρησκευτικές ομάδες), όπως π.χ. κάποιον που παραδέχεται ότι «δεκαπέντε χρόνια πριν εναντιωνόμουν σ’ αυτό που κάνω σήμερα, αλλά τώρα είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η χώρα είναι ηθικά άρρωστη και δεν θα διορθωθή εκτός αν αναμιχθούμε εμείς.»

Αυτοί οι κήρυκες είναι πρόθυμοι να υπογραμμίσουν την προφανή υποκρισία των φιλελευθέρων κληρικών που δραστηριοποιήθηκαν πολιτικά κατά του Βιετναμικού πολέμου ή της πυρηνικής ενέργειας, αλλά οι οποίοι αποκηρύσσουν ανάλογη δραστηριοποίησι εκ μέρους των συντηρητικών. «Κανένας ποτέ δεν κατηγόρησε το Εθνικό Συμβούλιο των Εκκλησιών για ανάμιξι Θρησκείας και Πολιτικής,» παραπονείται ένας τους, και προσθέτει ότι όταν αυτός αναμιγνύεται, «αυτό παραβιάζει το χωρισμό εκκλησίας και κράτους.»

Στο τέλος της προεκλογικής εκστρατείας, ήταν σαφές ότι οι Αμερικανοί θρησκευτικοί ηγέτες ήσαν βαθιά διηρημένοι. Φιλελεύθεροι θρησκευτικοί ηγέτες ισχυρίσθηκαν ότι οι συντηρητικοί κήρυκες κακώς έβγαλαν το συμπέρασμα ότι όσοι δεν συμφωνούσαν μαζί τους δεν ήσαν Χριστιανοί. Το Εθνικό Συμβούλιο των Εκκλησιών, που το μισούν οι συντηρητικοί, εξέδωσε μια ανακοίνωσι που έλεγε ότι «είναι αδιανόητο να νομίζουν μερικοί ότι μόνο η δική τους ψήφος είναι Χριστιανική.»

Οι συντηρητικοί, απ’ την άλλη μεριά, ήσαν πεπεισμένοι ότι ο Θεός τούς ανέθεσε την αποστολή να κάνουν τη χώρα ηθική, και ότι μέρος του προβλήματος ήσαν και οι φιλελεύθεροι συνάδελφοί τους. Πράγματι, όταν η Ηθική Πλειοψηφία αποφάνθηκε ότι ένας Βαπτιστής κληρικός, που είχε υπηρετήσει στο Κογκρέσσο επί 16 χρόνια, ήταν πολύ φιλελεύθερος, οργάνωσε 2.000 εθελοντές που πήγαν από πόρτα σε πόρτα υπέρ του αντιπάλου αυτού του κληρικού. «Εκείνο που κάλυψε την περιοχή μου σαν με σκηνή, πολύ ήσυχα αλλά αποτελεσματικά, ήταν η κίνησι της Ηθικής Πλειοψηφίας,» παραδέχτηκε ο κήρυκας που νικήθηκε στις προκαταρκτικές εκλογές.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί απ’ τους πολιτικά δραστήριους κήρυκες της Ηλεκτρικής Εκκλησίας ανησυχούν βαθιά για το ογκούμενο κύμα ανηθικότητας στην Αμερική και στον κόσμο. Οι περισσότεροι έχουν την ισχυρή πεποίθησι ότι ένα έθνος που ανέχεται την έκτρωσι δεν μπορεί να έχει την επιδοκιμασία του Θεού και κάθε ειλικρινής Χριστιανός θα πρέπει να συμφωνήση. Πιστεύουν ότι η έλλειψις ενδιαφέροντος, την οποία δείχνει το έθνος, για τη Βίβλο έχει παίξει το ρόλο της στην ηθική κατάπτωσι που βλέπουμε σήμερα. Σε μια τηλεοπτική ομιλία του ένας απ’ τους ηγέτες τους είπε: «Πρέπει όλοι να μελετούμε τη Βίβλο και να μάθουμε να πιστεύουμε στον Θεό. Είναι απαραίτητο ν’ ακολουθήσουμε τις διδασκαλίες Του ώστε να αποκτήσουμε τη δύναμι να καταπολεμήσουμε τις ανήθικες και βλάσφημες δυνάμεις που κυριαρχούν στην πολιτική και στα μέσα ενημερώσεως.»

Ποιος Χριστιανός θα αρνιόταν ότι πρέπει να μελετούμε τη Βίβλο και να πιστεύουμε στον Θεό; Το ερώτημα είναι, Μήπως ο Θεός μάς διδάσκει στη Βίβλο να «καταπολεμήσουμε» τις δυνάμεις που ελέγχουν την πολιτική και τα μέσα ενημερώσεως; Είναι αυτό το μήνυμα που περιέχει ο Λόγος του Θεού για τη γενιά μας;

Ίσως να θυμάσθε, ότι ο Ιησούς Χριστός είχε αρκετές ευκαιρίες για να ασκήση πολιτική εξουσία, αλλά ποτέ δεν διάλεξε κάτι τέτοιο. Όταν οι άνθρωποι είδαν ότι μπορούσε να τους διατρέφη θαυματουργικά, επιδίωξαν να τον κάνουν βασιλιά τους, σκεπτόμενοι, χωρίς αμφιβολία, ότι θα λύνονταν τα οικονομικά τους προβλήματα. Η αφήγησις λέει σχετικά ότι «Οι άνθρωποι λοιπόν, ιδόντες το θαύμα το οποίον έκαμεν ο Ιησούς [που διέθρεψε γύρω στους 5.000 άνδρες μόνο με πέντε άρτους και δύο ψάρια], έλεγον, Ότι ούτος είναι αληθώς ο προφήτης ο μέλλων να έλθει εις τον κόσμον. Ο Ιησούς λοιπόν γνωρίσας ότι μέλλουσι να έλθωσι, και να αρπάσωσιν αυτόν δια να κάμωσιν αυτόν βασιλέα, ανεχώρησε πάλιν εις το όρος αυτός μόνος.»—Ιωάν. 6:14, 15.

Ο Ιησούς δεν επιδίωξε την πολιτική εξουσία· έφυγε μακρυά απ’ αυτήν! Γιατί να θέλη να αναμιχθή στην βρώμικη πολιτική της Ιουδαίας και της Γαλιλαίας; Όπως ο Ιησούς τόνισε αργότερα στον Πόντιο Πιλάτο, «Η βασιλεία η εμή δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.» (Ιωάν. 18:36) Αν η βασιλεία του δεν ήταν εκ του κόσμου τούτου όσο ήταν στη γη, μήπως τώρα είναι εκ του κόσμου τούτου απλώς και μόνο επειδή ο Ιησούς βρίσκεται στους ουρανούς; Αυτό δεν θα ήταν λογικό, έτσι δεν είναι;

Ο Ιησούς γνώριζε ότι δεν θα μπορούσε να αναμορφώση τη διεφθαρμένη πολιτική της εποχής του, και δεν προσπάθησε να το κάνη αυτό! Γνώριζε ότι αν έπαιζε το ρόλο του πολιτικού σωτήρα και υποσχόταν απελευθέρωσι απ’ το Ρωμαϊκό ζυγό, το μόνο που θα κατάφερνε θα ήταν να τον εκμεταλλευτούν ομάδες διαφόρων επιδιώξεων, όπως το κόμμα των Ιουδαίων εθνικιστών ζηλωτών και κατόπιν να τον βγάλουν απ’ τη μέση. Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν θα μπορούσε να φέρη δόξα στον Πατέρα του, τον Ιεχωβά Θεό.

Μήπως είναι πιθανόν να ενδιαφέρεται ο Ιησούς να αναμορφώση την εξ ίσου διεφθαρμένη πολιτική της εποχής μας; Ή μήπως είναι πιθανότερο ότι οι ιερείς που ανακατεύονται στην πολιτική θα διαφθαρούν κι οι ίδιοι απ’ αυτή την εμπειρία; Είναι σημαντικό το ότι η Ηθική Πλειοψηφία, δεν ήταν ιδέα κάποιου κήρυκα. Η ιδέα, και το όνομα ακόμη, «Ηθική Πλειοψηφία,» προέρχεται από μια ομάδα συντηρητικών πολιτικών που δρουν παρασκηνιακά και οι οποίοι έπεισαν τον κ. Φώλγουελλ να υποστηρίξη την οργάνωσι αυτή επειδή αυτός ήταν δημοφιλής σ’ όλο το έθνος, γιατί είχε έναν ατέλειωτο κατάλογο διευθύνσεων που ελέγχεται από κομπιούτερ και λόγω της αποδεδειγμένης του ικανότητας να συγκεντρώνη χρήματα. Ακόμη και ο πασίγνωστος αστέρας της Ηλεκτρικής Εκκλησίας ο Πατ Ρόμπερτσον, προσκεκλημένος του Κλάμπ 700, παραδέχεται ότι «οι ευαγγελιστές διατρέχουν τον κίνδυνο να χρησιμοποιηθούν και να κατευθυνθούν από άλλους.»

Μήπως αυτήν την ίδια εκμετάλλευσι δεν επιδίωξε να αποφύγη ο Ιησούς όταν αρνήθηκε την προσφορά «πάντων των βασιλείων του κόσμου και την δόξαν αυτών» εκ μέρους του Σατανά; Υπήρχε μια πετονιά δεμένη σ’ αυτό το αρχικό δόλωμα τότε και είναι ακόμη δεμένη και σήμερα. Ο Σατανάς ζήτησε απ’ τον Ιησού να ‘πέση και να τον προσκυνήση.’ (Ματθ. 4:8, 9) Η πολιτική εξουσία είναι στη διάθεσι των διακόνων της Ηλεκτρικής Εκκλησίας. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι να συνεχίσουν να συμβαδίζουν με το πολιτικό σύστημα αυτού του κόσμου κάτω απ’ το Σατανά.—Ιωάν. 14:30· 15:19· 2 Κορ. 4:4.

Αναμφίβολα οι αποστάτες Χριστιανοί του τέταρτου αιώνα χάρηκαν πολύ όταν, μετά από τόσους διωγμούς, η πολιτική εξουσία συνεργάστηκε μαζί τους υπό τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο. Αλλά τι τους έκανε αυτή η εξουσία; «Σχεδόν αμέσως μετά τη νομική αναγνώρισι των Χριστιανών της Αυτοκρατορίας, οι εκκλησιαστικοί ηγέτες άρχισαν να συμβουλεύουν τους δικαστές για το πώς να ασκούν τα καθήκοντά τους,» όπως σημειώνει ο θεολόγος Ρόμπερτ Κάλβερ. Γρήγορα η Εκκλησία αναμίχθηκε ολοκληρωτικά στην πολιτική των Ρωμαίων, διεξήγαγε πολέμους και βασάνισε τους εχθρούς της. Άξιζε η πολιτική εξουσία το τίμημα; Ή μήπως ο Σατανάς απλούστατα την χρησιμοποίησε για να δελεάση την Εκκλησία να εγκαταλείψη τις αρχές του Χριστού;

Ας υποθέσουμε ότι οι κήρυκες της Ηλεκτρικής Εκκλησίας, όσο καλές προθέσεις κι αν έχουν, κατάφερναν να πάρουν στα χέρια τους κάποια πολιτική εξουσία όπως εκείνοι οι πρώτοι εκκλησιαστικοί ηγέτες. Θα ήσαν σε θέσι να αντισταθούν στις διεφθαρμένες επιρροές του πολιτικού συστήματος του Σατανά; Η ιστορία δεν δείχνει ότι θα μπορούσαν. Μάλιστα, ένας απ’ αυτούς τους κήρυκες, με την περιορισμένη του μέχρι σήμερα πολιτική δραστηριότητα, παραδέχτηκε δημόσια ότι είχε καταφύγει σε μια πανάρχαια τακτική του Διαβόλου—την απάτη. Αναγκάσθηκε να αναγνωρίση ότι είχε επινοήσει μια ανύπαρκτη συζήτησι με τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών όπου αναφερόταν ότι στο επιτελείο του προέδρου υπήρχαν δήθεν ομοφυλόφιλοι. «Δεν έπρεπε να το είχα πει αυτό,» παραδέχθηκε. « Προφανώς ήταν μια επιπόλαιη δήλωσι.»

Όσοι εμπιστεύονται στην πολιτική τελικά εμπιστεύονται στους πολιτικούς, σε ατελείς ανθρώπους, για τη λύσι των προβλημάτων τους. Η Βίβλος απλούστατα δεν δείχνει ότι οι άνθρωποι έχουν αυτή την ικανότητα. Όπως παρατήρησε ο Ιερεμίας ο οποίος γνώριζε τη διεφθαρμένη πολιτική της Ιερουσαλήμ προτού να μεταφερθούν οι Ισραηλίτες αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα: «Κύριε, γνωρίζω ότι η οδός του ανθρώπου δεν εξαρτάται απ’ αυτού· του περιπατούντος ανθρώπου δεν είναι το να κατευθύνη τα διαβήματα (βήματα, ΜΝΚ) αυτού.»—Ιερ. 10:23.

Η ειρωνεία του να εμπιστεύεται κανείς στους πολιτικούς—να ελπίζη κανείς ότι μερικοί είναι πιο ηθικοί από τους άλλους λόγω των θέσεων που παίρνουν σε πολιτικά ζητήματα—τονίσθηκε επανειλημμένα στην «έκθεσι ηθικής» του Κρίστιαν Βόις. Ένας βουλευτής αποδείχθηκε ένοχος 94 τοις εκατό των κατηγοριών για δωροληψία και ένας άλλος παραδέχθηκε ότι είχε προβλήματα αλκοολισμού και ομοφυλοφιλικές τάσεις!

Η Βίβλος δίνει συγκεκριμένη και ρεαλιστική συμβουλή όταν λέει, «Το στρεβλόν δεν δύναται να γίνη ευθές.» (Εκκλ. 1:15) Τα πολιτικά συστήματα αυτού του κόσμου είναι διεφθαρμένα εκ φύσεως. Ο κύριος προμηθευτής εξουσίας τους, ο Σατανάς, είναι «ψεύστης και πατήρ του ψεύδους.» (Ιωάν. 8:44) Ούτε η ιστορία ούτε οι Γραφές δείχνουν ότι η ανθρωπότητα θα λύση ποτέ τα προβλήματα της μέσω της πολιτικής, παρ’ όλες τις καλές προθέσεις στον κόσμο.

Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμμιά ελπίδα για την ανθρωπότητα; Μήπως πρέπει να εγκαταλειφθούμε σε πνευματικό θάνατο μέσα σε ένα παλιρροϊκό κύμα βρωμιάς και ανηθικότητας; Δεν μπορεί να γίνη τίποτα για τις εκτρώσεις, την ομοφυλοφιλία, την ανήθικη σεξουαλική διαφθορά των νέων, τη χρησιμοποίησι παιδιών για φωτογραφίες πορνογραφικών εντύπων, και τα αυξανόμενα διαζύγια;

Κάτι μπορεί να γίνη, και θα γίνη, για όλα αυτά τα προβλήματα—και σύντομα! Διαβάστε σχετικά στο επόμενο άρθρο.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 10]

ΠΟΛΛΟΙ γερουσιαστές, ενάντια στους οποίους τάχθηκε η Ηθική Πλειοψηφία, έχασαν την έδρα τους από σχετικά άγνωστους πολιτικούς

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 11]

«Ο ΓΑΜΟΣ θρησκείας και πολιτικής είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα, το πιο απαίσιο πράγμα που έχω δει ποτέ»