Ήμουν ένας Ζηλότυπος Σύζυγος

ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ δυο φίλων έβγαζα πυρετωδώς τα καθίσματα από ένα νεοαγορασμένο παλιό σχολικό λεωφορείο. Ήμουν ωργισμένος, και μουρμούριζα μέσα μου. Όταν ή σύζυγος μου Κάθυ, και οι τρεις γιοι μου έφθασαν στο σπίτι, κίνησα τη γροθιά μου στο πρόσωπο της Κάθυ, απειλώντας πάλι να τη χωρίσω, και μάλιστα απειλώντας να τη σκοτώσω!

Εκείνη δεν έδειξε να φοβάται, αλλά ψέλλισε κάτι σαν «ο Ιεχωβά μπορεί να με αναστήση αν το κάνης αυτό, Μπιλ.» Οι δύο φίλοι μου με κοίταζαν με κατάπληξι, γνωρίζοντας ότι δεν ήταν πραγματικά του χαρακτήρα μου να είμαι βίαιος, ιδιαίτερα με τη σύζυγο μου. Γιατί ήμουν τόσο αναστατωμένος ώστε να θέλω να πουλήσω το σπίτι μας και να μεταφέρω την οικογένεια μου σ’ αυτό το σχολικό λεωφορείο σ’ ένα μακρυνό τόπο; Διότι . . .

Η Κάθυ και τα παιδιά έρχονταν στο σπίτι από τη συνάθροισί τους στην Αίθουσα Βασιλείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Εγώ είχα μείνει στο σπίτι. Σε όλη την έγγαμη ζωή μας κάναμε τα πάντα μαζί σαν οικογένεια. Ποτέ δεν είχαμε πάρει ‘μπέιμπυ σίτερ’, αλλά πάντοτε σκοπός μας ήταν να ευχαριστούμε ο ένας τον άλλον σαν σύζυγοι και να ζούμε σαν μια ευτυχισμένη ενωμένη οικογένεια, εργαζόμενοι και παίζοντας μαζί με τους γιους μας, Ρόυ 10 ετών, Τζακ 5 ετών και Ρικ 4 ετών. Αλλά τώρα διαιρεθήκαμε. Έχανα το μικρό μου κόσμο για κάποιον που λεγόταν «Ιεχωβά.»

Είναι αλήθεια ότι πήγαινα τακτικά στην εκκλησία σ’ όλη τη νεανική μου ζωή, παρακολουθώντας ανελλιπώς τη λειτουργία για 13 περίπου χρόνια. Αλλά υπήρχαν και πράγματα που με έκαναν να αμφιβάλλω αν υπήρχε πραγματικά ένας Δημιουργός, ένας Θεός αγάπης. Όταν πέθανε ο καλύτερος φίλος μου, ο παππούς μου, μου είπαν ότι ο Θεός τον πήρε! Σε ένα παιδάκι έξι ετών αυτό έδειξε ότι ο Θεός ήταν πολύ άστοργος. Μετά από χρόνια, όταν πέθανε και η μητέρα μου, η μόνη εξήγησις που μπόρεσα να λάβω ήταν το ίδιο πράγμα: Ο Θεός την πήρε και άφησε πίσω τον αλκοολικό πατέρα μου.

Ακόμη και σαν νεαρός έβλεπα νεαρούς φίλους μου να κλέβουν πράγματα από τους πάγκους, των λαϊκών μαγαζιών, κι έπειτα πλήρωναν για εξομολόγησι, και δεν έχαναν ποτέ τη Λειτουργία της Κυριακής. Επίσης, θυμάμαι ενήλικους που καυχώντο για τις ανήθικες πράξεις τους, και εν τούτοις θεωρούσαν τους εαυτούς τους «Χριστιανούς.» Αυτό για μένα σήμαινε υποκρισία. Μπορούσα να ζω μια καλή ζωή χωρίς την εκκλησία. Η εκκλησία δεν ήταν για μένα!

Η Κάθυ είχε μεγαλώσει σε μια πόλι της Βόρειας Καρολίνα· ο εκκλησιασμός της ήταν η κοινωνική και η θρησκευτική της ζωή. Υπήρξε πολύ δραστήρια στην εκκλησία, και συνήθως δίδασκε στο κατηχητικό. Εμένα δεν με πείραζε να παίρνη τα παιδιά μας στην εκκλησία, διότι θα μάθαιναν λίγα καλά πράγματα. Αλλά εκείνη γινόταν όλο και πιο δυσαρεστημένη με κάθε εκκλησία στην οποία πήγαινε. Ιδιαίτερα δεν της άρεσε το κουτσομπολιό και η κακογλωσσιά που υπήρχε. Εκείνο που πραγματικά την εξώργισε ήταν όταν μια Κυριακή ήλθε στο σπίτι ο Ρόυ με σχισμένο το μανίκι στο κουστούμι του—είχε γίνει ένας καυγάς μέσα στην αίθουσα των μαθημάτων. Εγώ γέλασα όταν είπε ότι θα προσπαθούσε να βρη μια διαφορετική εκκλησία, διότι γνώριζα ότι όλες ήταν περίπου «το ίδιο.»

Καθώς περνούσαν οι μήνες, η Κάθυ άρχισε μια μελέτη για το Μορμονισμό και άρχισε επίσης μια Γραφική μελέτη με Μάρτυρες του Ιεχωβά που έρχονταν στο σπίτι μας. Αυτό δεν με πείραζε, διότι η μελέτη γινόταν ενόσω εγώ ήμουν στην εργασία μου. Εν τούτοις, όταν εκείνη άρχισε να παρακολουθή τις συναθροίσεις στην Αίθουσα Βασιλείας και να λέει πολλά για τον «Ιεχωβά», άρχισε να αναπτύσσεται μέσα μου η ζήλεια! Με τον καιρό, η νέα γνώσις που απέκτησε επηρέαζε τις αποφάσεις της και δεν εναρμονίζετο πάντοτε με τη δική μου γνώμη.

Παραδείγματος χάρι, η Κάθυ ανακοίνωσε ότι δεν ήθελε πια να επισκέπτεται το φίλο μου. Όταν την ρώτησα γιατί, είπε ότι τα παιδιά μάθαιναν από τα δικά του κακά λόγια. Τώρα γινόταν εκλεκτική ως προς τους φίλους μας. Της έδειξα τη γροθιά μου· ο θυμός μου φούντωσε. Συνεχώς μου φαινόταν ότι προσπαθούσε να μου λέη πράγματα όπως «δεν υπάρχει Τριάδα στην Αγία Γραφή,» και ότι είχε μάθει να αγαπά και να λατρεύη τον «Ιεχωβά.» Είχα αρχίσει να ανησυχώ για τη διανοητική της κατάστασι. Κάτι λοιπόν έπρεπε να γίνη! Να πωλήσωμε το σπίτι—να φύγωμε μακρυά. Αυτό ήταν! Και το έκανα, για να απαλλαγώ από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά!

Μετακομίσαμε στη Μέλροζ, της Μασσαχουσέττης, 960 χιλιόμετρα (600 μίλια) μακρυά, με το σχολικό εκείνο λεωφορείο. Αλλά τίποτε δεν καλυτέρεψε. Η σύζυγός μου στενοχωρήθηκε πολύ, μάλιστα αρρώστησε, επειδή δεν μπορούσε να βρη εκεί Αίθουσα Βασιλείας. Δεν μπορούσα να αντέξω να την βλέπω έτσι, και γι’ αυτό άρχισα να ψάχνω εγώ ο ίδιος να βρω Αίθουσα Βασιλείας γι’ αυτή. Επί τέλους βρέθηκε, και η σύζυγός μου έγινε πάλι ευτυχισμένη—αλλά και πάλι μέσα μου φούντωσε η ζήλεια. Για ν’ αντιδράσω, αφοσιώθηκα στην εργασία μου μέρα-νύχτα.

Όλο αυτό τον καιρό εκείνη και τα παιδιά μας αποκτούσαν περισσότερη γνώσι από την παρακολούθησι των συναθροίσεων και τη μελέτη της Αγίας Γραφής. Τώρα έμαθα ότι πήγαινε από σπίτι σε σπίτι στη γειτονιά μας με την «αλήθεια», όπως την ωνόμαζε. Γρήγορα έθεσα τέρμα σ’ αυτό και της είπα ότι αν επρόκειτο να το κάνη αυτό, έπρεπε να πάη σ’ άλλο τόπο, σ’ άλλη πόλι. Μια κυρία που ήταν φίλη της, η κ. Λάπτιν, την πήρε και πήγαν σε μια γειτονική πόλι για να κάνουν αυτές τις επισκέψεις, και έγινε πολύ στενή σύντροφος της συζύγου μου πηγαίνοντας στα σπίτια. Προσπάθησε μάλιστα να μιλήση και σ’ εμένα μερικές φορές, αλλά εγώ δεν δεχόμουν—όταν η κ. Λάπτιν, ερχόταν από την κυρία είσοδο εγώ έβγαινα από την πίσω πόρτα! Τώρα είχα κι άλλο ένα άτομο που μεγάλωνε τη ζήλεια μου—άλλη μια Μάρτυρα.

Τι θα μπορούσα να κάνω τώρα; Μου έγινε μια προσφορά εργασίας στο Νέο Λονδίνο του Κοννέκτικατ. «Αυτή είναι η απάντησις,» σκέφθηκα. Αλλά και πάλι δεν ήταν η λύσις. Η νέα μου εργασία απορροφούσε τον περισσότερο χρόνο μου, τα χρόνια περνούσαν και τα παιδιά μου μεγάλωναν χωρίς εμένα.

Μια Κυριακή συγκλόνισα τη σύζυγό μου όταν πήγα στην Αίθουσα Βασιλείας μαζί της για να δω τι συνέβαινε πραγματικά. Μπορώ ακόμη να δω την έκφρασι εκτιμήσεως στο πρόσωπο της Κάθυ!

Αλλά η έκπληξις ήταν και δική μου επίσης, διότι αυτά που είδα και άκουσα ήταν πολύ διαφορετικά από τους τυπικισμούς που θυμόμουν από την εκκλησία. Άκουσα μια Βιβλική ομιλία που περιέγραφε μια χώρα με σταφύλια τόσο μεγάλα ώστε ένα τσαμπί έπρεπε να το μεταφέρουν μ’ ένα κοντάρι δύο άνδρες. Αυτό φαινόταν σαν όνειρο, αλλά ασφαλώς, ήταν γραμμένο στη Βίβλο στους Αριθμούς 13:23, και περιέγραφε τη γη της επαγγελίας για το λαό του Θεού. Ακολούθησε μια μάλλον ενδιαφέρουσα συζήτησις, εύτακτη και πληροφοριακή.

Δεν ήταν παράξενο που η σύζυγός μου και τα παιδιά μου μπορούσαν να εξηγήσουν την Αγία Γραφή τόσο καλά. Επειδή πίστευα ότι ποτέ δεν θα μπορούσα να τους φθάσω σε γνώσι, δεν ανακατευόμουν. Αλλά πάντοτε θύμωνα όταν αρχίζαμε συζήτησι και καταλάβαινα πόσο λίγα ήξερα από την Αγία Γραφή. Και ο Ρόυ ακόμη, που είναι τώρα στην εφηβική ηλικία, μπορούσε ν’ απαντά σε πολλά Βιβλικά ερωτήματα. Αισθανόμουν πραγματικά κατωτερότητα και ήμουν δυστυχής. Η σύζυγός μου υφίστατο το βάρος αυτών των αισθημάτων και διαθέσεων.

Είχα πολλά εμπόδια—ζήλευα την αγάπη της για τον Ιεχωβά, ζήλευα τη γνώσι και το ζήλο της που έλεγε στους άλλους τα όσα μάθαινε, ζήλευα τις ικανότητες του Ρόυ που έκανε το ίδιο, και ζήλευα διότι εκείνη είχε τον καιρό ν’ απολαμβάνη τα παιδιά ενώ εγώ ήμουν πάντοτε απασχολημένος, ζήλευα το σεβασμό και την τιμή που της έδειχναν πάντοτε τα παιδιά.

Απόκτησα τη συνήθεια να καταριέμαι και να πίνω μπύρα (μολονότι δεν ήμουν μέθυσος), αλλά η συνείδησίς μου με έτυπτε επειδή έκανα ακόμη μερικά απ’ αυτά τα πράγματα—και περισσότερα μάλιστα. Τα νεύρα μου ήταν συνεχώς σε έντασι και έχανα βάρος, χωρίς να βλέπω καμμιά ελπίδα για ανακούφισι. Μια μέρα αποφάσισα να μετακομίσωμε πάλι στη Βόρεια Καρολίνα, όπου ο ρυθμός της ζωής θα μπορούσε να επιβραδυνθή, και ήλπιζα ότι θα μπορούσαμε και πάλι να ενωθούμε σαν οικογένεια.

Στη Βόρεια Καρολίνα μετά από δύο ή τρεις μήνες, με ρώτησαν, «Τι θάλεγες για μια Γραφική μελέτη; Δεν θέλεις να μάθης γιατί η οικογένειά σου αισθάνεται έτσι; Αυτό μπορεί να σε βοηθήση να την καταλάβης καλύτερα. Επίσης, θα αποκτήσης και συ ο ίδιος γνώσι.» «Καλά,» σκέφθηκα, «θα βρω μερικά σφάλματα και θα αποδείξω το άδικό τους. Έτσι θα μπορέσω να επανακτήσω τον αυτοσεβασμό μου και να ξανακερδίσω την οικογένειά μου.»

Δεν επέτρεψα στον Τσάρλς (τον δάσκαλό μου) να έλθη στο σπίτι μας για τη Γραφική μελέτη, αλλά πήγαινα εγώ στο σπίτι του ένα βράδυ κάθε βδομάδα. Πραγματικά μου στοίχισε στην αρχή να ετοιμασθώ, γιατί στην πραγματικότητα δεν ήθελα να πάω. Με θυμό πετούσα τα πράγματα εδώ κι εκεί κάθε βδομάδα, δημιουργώντας πάλι δυσκολίες για την Κάθυ.

Αλλά, όσο περνούσαν οι βδομάδες, τα πράγματα άλλαζαν. Με τον καιρό κατάλαβα ότι δεν θα μπορούσα να βρω ούτε έναν που να μη διδάσκη σε αρμονία με την Αγία Γραφή, μολονότι εγώ δεν τα δεχόμουν αυτά όλα στην αρχή. Καθώς περνούσε ο καιρός, έβλεπα ότι, οτιδήποτε μάθαινα, βασιζόταν στην Αγία Γραφή. Όταν ένας φίλος μου έκανε μια Γραφική ερώτησι μια μέρα, προς έκπληξί μου μπόρεσα ν’ απαντήσω και σ’ αυτή και σε άλλες ερωτήσεις που είχε. Κι εγώ επίσης απολάμβανα τα καλά αποτελέσματα της Γραφικής μου μελέτης.

Αισθάνθηκα ότι τώρα όλα τα προβλήματά μας θα τέλειωναν. Αλλά δεν τέλειωσαν! Αυτό θα ήταν πολύ εύκολο. Εξακολουθούσα ακόμη να αγωνίζωμαι για αυτοέλεγχο και συνέχιζα το κάπνισμα (τρία πακέτα τσιγάρα την ημέρα, και έπινα περίπου 15 φλυτζάνια καφέ, πολλή μπύρα, και έπαιρνα χάπια για τον ύπνο). Αυτό ενοχλούσε τη συνείδησί μου, αλλά φαινόταν ότι δεν θα μπορούσα να υπερνικήσω αυτή τη συνήθεια. Έπαυα το κάπνισμα κάθε νύχτα και το ξανάρχιζα κάθε πρωί. Πετούσα το πακέτο με τα τσιγάρα μακρυά και ύστερα πήγαινα πάλι να το πάρω «για να ηρεμήσω τα νεύρα μου.» Αυτό μ’ έκανε να ζηλεύω τη σύζυγό μου διότι εκείνη προ πολλού είχε υπερνικήσει τη συνήθεια του καπνίσματος.

Θυμάμαι μια περίπτωσι που προσπαθούσα να εγκαταστήσω ένα πλυντήριο στην κουζίνα μας και χτύπησα τη ράχη μου πολύ άσχημα. Η σύζυγός μου ήλθε να με βοηθήση κι εγώ θύμωσα τόσο ώστε έπεσα πάνω της, την έσπρωξα παράμερα, και έτρεξα στην πόρτα ν’ αγοράσω τσιγάρα. Ήταν πραγματικός αγώνας! Αλλά με πολλές ολόθερμες προσευχές και με τη βοήθεια των Χριστιανών φίλων μου και του πνεύματος του Ιεχωβά, μπόρεσα τελικά να πω αληθινά, «Το έκοψα». Αυτό με βοήθησε να υπερνικήσω τον ευερέθιστο χαρακτήρα μου επίσης και να είμαι ευγνώμων για την αληθινά Χριστιανική οικογένειά μου αντί να τους ζηλεύω.

Είμαι τόσο ευγνώμων που η μικρή οικογένειά μου έμεινε πιστή στις Βιβλικές αρχές μέσα σ’ όλα αυτά τα προβλήματα. Και τι συνέβη σ’ αυτόν τον άλλοτε ζηλιάρη σύζυγο; Αν συμβαίνη να μένετε κοντά στη Λούισβιλ της πολιτείας Κεντάκυ, μπορεί να επισκέπτεται την εκκλησία σας ο Μπιλ και η Κάθυ, διότι αυτό είναι τώρα (που γράφω) το χαρωπό μου προνόμιο, όπως του Παύλου στις ημέρες των πρώτων Χριστιανών. Επισκεπτόμεθα 20 εκκλησίες τις οποίες υπηρετώ ως περιοδεύων διάκονος για να βοηθήσω και να ενθαρρύνω, αλλ’ αυτό συντελεί επίσης και σε δική μας ενθάρρυνσι.

Για τους άλλους ζηλιάρηδες συζύγους που μπορεί να αισθάνονται όπως εγώ, ελπίζομε ότι η υπερηφάνειά τους δεν θα σταθή εμπόδιο στο δρόμο της οικογενειακής τους σχέσεως. Αντιθέτως, ελπίζομε ότι θα επωφεληθούν από το χρόνο ενόσω τα παιδιά είναι μικρά να μάθουν και να εφαρμόζουν τις Βιβλικές αρχές στη ζωή τους. Πολλοί τέτοιοι σύζυγοι το έχουν κάνει ήδη αυτό, και οι γυναίκες τους μπόρεσαν να δοκιμάσουν τη χαρά να δουν το αποτέλεσμα της εφαρμογής των θεόπνευστων λόγων του Πέτρου στην επιστολή 1 Πέτρου 3:1, 2: «Αι γυναίκες, υποτάσσεσθε εις τους άνδρες ημών, ίνα . . . κερδηθώσιν άνευ του λόγου διά της διαγωγής των γυναικών, αφού ίδωσι την μετά φόβου καθαράν διαγωγήν σας.»

Είθε οι ευλογίες σας να είναι μεγαλύτερες από τη δική μου και είθε να δοκιμάσετε στο πλήρες τη χαρά σαν αποτέλεσμα της υπερνικήσεως των παγίδων ενός ζηλότυπου ατόμου—άνδρα ή γυναίκας.—Από συνεργάτη.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 13]

Όταν ένας άνδρας λέη στη σύζυγό του να σταματήση να μελετά με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, ίσως να έχη ακούσει κάτι γι’ αυτούς που δεν του φαίνεται καλό. Αλλά είναι αληθινά αυτά που άκουσε;

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 13]

Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να εξακριβώσετε τι μαθαίνει ο σύντροφός σας, είναι να μελετήσετε σεις ο ίδιος την Αγία Γραφή με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά. Δεν πρόκειται να σας στοιχίση τίποτε. Και δεν είσθε υποχρεωμένος να συνεχίσετε αν δεν θέλετε. Αλλά θα μάθετε τα πράγματα από πρώτο χέρι.

[Πρόταση που τονίζεται στη σελίδα 14]

Μια επίσκεψις στην Αίθουσα Βασιλείας σε ώρα συναθροίσεως είναι ένας καλός τρόπος για να εξακριβώσετε μόνος σας τι γίνεται εκεί.