“Οι Διαστάσεις της Ανθρώπινης Άγνοιας”
Σύμφωνα με τον διάσημο βιολόγο και ερευνητή επιστήμονα Λιούις Τόμας, Διδάκτορα της Ιατρικής, ο άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται μεγαλύτερο δέος για τη δημιουργία γύρω του. Το περιοδικό του εθνικού μουσείου των Η.Π. «Σμιθσόνιαν» παρατηρεί ότι τα συγγράμματα του Τόμας υπογραμμίζουν το «πόσο λίγα ακόμη γνωρίζομε εμείς οι άνθρωποι για τον κόσμο. Οι διαστάσεις της ανθρώπινης γνώσεως, μας υπενθυμίζει, ωχριούν μπροστά στις διαστάσεις της ανθρώπινης άγνοιας.»
Σε μια συνέντευξι στο «Σμιθσόνιαν,» ο Τόμας παρατήρησε ότι «υπάρχουν πολύ περισσότερα ερωτηματικά για τους φυσικούς νόμους απ’ όσα υπήρχαν πριν από ένα αιώνα.» Σαν παράδειγμα, είπε σχετικά: «Ο Λόρδος Κέλβιν, μια πρωτοποριακή φυσιογνωμία της φυσικής στις αρχές του αιώνα, είπε ότι η φυσική είχε τότε τελειώσει και ότι αν ήταν νέος δεν θα σπούδαζε φυσική γιατί δεν υπήρχε πια τίποτε να κάνη εκτός από την τακτοποίησι ωρισμένων πραγμάτων. Τότε παρουσιάστηκε η κβαντική θεωρία και η σχετικότητα και η κβαντομηχανική και όλα τα υπόλοιπα.
«Υποπτεύομαι ότι δεν θα σταματήση ποτέ αυτή η διαδικασία, δεδομένου του πόσο άπληστα περίεργο είδος είμαστε, και ψάχνομε, κοιτούμε γύρω μας και προσπαθούμε να κατανοήσωμε τα πράγματα. Ποτέ δεν πρόκειται να απαντήσωμε σ’ όλα τα ερωτήματα. Δεν μπορώ να φαντασθώ κάποιο σημείο τερματισμού που ο καθένας θα αναστενάξη και θα πη, ‘Τώρα καταλαβαίνομε τα πάντα.’ Σε κάτι τέτοιο δεν θα φθάσωμε ποτέ. . . . Μελετούμε τη φύσι από πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι είχαμε μπορέσει ποτέ προηγουμένως. Και αντί η κατανόησις να γίνεται σαφέστερη και ευκολώτερη, δυσκολευόμαστε περισσότερο να την κατανοήσωμε.»
Ο Τιμόθεος Φέρρις του «Σμιθσόνιαν» που έπαιρνε τη συνέντευξι θυμήθηκε κατόπιν αυτό που είχε γράψει ο Τόμας σχετικά με το πώς πρέπει να αντιδρούν οι άνθρωποι στα θαυμάσια που βλέπουν. «Μιλώντας για την εμβρυολογία, για τον ερχομό σε ύπαρξη του εγκεφάλου από κάτι που ήταν σε κάποια στιγμή ένα απλό εμβρυϊκό κύτταρο, γράφετε, ‘Οι άνθρωποι πρέπει να βαδίζουν όλη μέρα, όλες τις ώρες που είναι ξύπνιοι, να επισκέπτονται ο ένας τον άλλο μ’ ένα ατέλειωτο θαυμασμό, και να μη μιλούν για τίποτε άλλο παρά για το κύτταρο!’» Και δεν θα πρέπει αυτός ο θαυμασμός και οι συζητήσεις να περιλαμβάνουν επίσης και Εκείνον που σχεδίασε αυτό το θαυμαστό κύτταρο;—Απρίλιος 1980, σελίδες 127-142.