Αντιμέτωποι με τον Θάνατο
Ο ΝΕΟΣ ήταν πολύ θλιμμένος. Δυο μέτρα κάτω από τα πόδια του βρισκόταν το λείψανο του μεγαλύτερου αδελφού του που μόλις είχε ταφή.
«Γιατί έπρεπε να πεθάνη;» μουρμούρισε, καθώς οι ώμοι του πάλλονταν από τους λυγμούς. «Γιατί πρέπει όλοι να πεθαίνουν; Πού πήγε; Αδελφέ μου . . . Ιωήλ, που βρίσκεσαι;» έλεγε κλαίοντας με πνιγμένη φωνή.
Ο Ιωήλ, ο οποίος μόλις είχε πατήσει, το 28ο έτος της ηλικίας του, ήταν ο πρώτος από τα οκτώ παιδιά. Οι γονείς του ήσαν απλοί χωρικοί που ζούσαν καλλιεργώντας ένα μικρό κομμάτι γης. Είχαν κάνει μεγάλες θυσίες για ν’ αντιμετωπίσουν τις δαπάνες της εκπαιδεύσεώς του· αλλά όταν αποφοίτησε σαν γιατρός, αισθάνονταν κάποια υπερηφάνεια. Σκέπτονταν επίσης: «Τώρα θα μπορέση να βοηθήση κι’ εμάς στην εκπαίδευσι των άλλων παιδιών. Η ζωή μας δεν θα είναι πια τόσο δύσκολη.»
Αλλά πέντε μήνες αφότου είχε τελειώσει την πρακτική του εκπαίδευσι στο Εκπαιδευτικό Νοσοκομείο του Πανεπιστημίου πέθανε!
Αυτά σκεπτόταν ο νέος και πολύ περισσότερα ακόμη. Ο Ιωήλ ήταν γι’ αυτόν κάτι περισσότερο από αδελφός. Ήταν σύμβουλος, συνάδελφος, φίλος. Τώρα τον είχε χάσει, και τόσο ξαφνικά! Συνέβη μια Κυριακή. Ήταν μια υπερβολικά ζεστή μέρα. Ο Ιωήλ είπε στους φίλους του στο νοσοκομείο ότι πρόκειται να «πάη για μια βουτιά» στον ποταμό μετά το γεύμα και τους προσκάλεσε να πάνε μαζί του. Οι φίλοι του δεν είχαν διάθεση να πάνε, κι’ έτσι πήγε μόνος του.
Δεν επέστρεψε ζωντανός. Τι θλίψι αισθάνθηκαν οι συγγενείς και φίλοι του όταν έφεραν το σώμα του στο σπίτι αργότερα!
Η διάνοια του νεαρού αγωνίσθηκε για να συλλάβη την πραγματικότητα όλων αυτών. Στη «Χριστιανική» κηδεία, ο ιερέας είχε πει ότι ο Ιωήλ «προσκλήθηκε σε ανώτερη υπηρεσία.» Οι χωρικοί είχαν πει ότι επέστρεψε στους προγόνους του, για να ζήση μαζί τους. Ετοίμαζαν μάλιστα και «μια δεύτερη κηδεία,» για ν’ αφήσουν ελεύθερο το πνεύμα του στον κόσμο των πνευμάτων των προγόνων.
«Αλλά,» διερωτάτο ο νεαρός, «ζη πράγματι ο αδελφός μου τώρα; Μοιράζεται τη λύπη μου; Είναι ευτυχισμένος; Πού βρίσκεται; Αποτελεί ο θάνατός του το τέλος;»
Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αντιμετωπίσει παρόμοιες σκέψεις όταν θλίβωνται για τον θάνατο ενός αγαπημένου τους προσώπου. Σκεφθήτε αυτούς που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα σε τραγικά ατυχήματα, σε πολέμους, ή λόγω ξαφνικής ασθένειας. Σκεφθήτε τη μητέρα ενός παιδιού που πεθαίνει· την οικογένεια που χάνει έναν από τους γονείς. Έπειτα ακόμα σκεφθήτε, επίσης, όλους εκείνους που πεθαίνουν από τις λεγόμενες φυσικές αιτίες.
Δεν διερωτάσθε γιατί και πώς ο θάνατος έχει φθάσει να θεωρήται «φυσιολογικός»; Δεν διερωτάσθε γιατί ο θάνατος να τερματίζη τα πάντα; Μπορεί ο θάνατος να κατανικηθή;