Μια Πολύ Ασυνήθης Φιλία

ΟΠΩΣ αναφέρθηκε στην εφημερίδα «Σάνταιη Τάιμς» του Γιοχάννεσμπουργκ, σχεδόν κάθε πρωί ο Δρ Άρθουρ Ράιτ από το Ντούρμπαν φορά τη μάσκα του, τον αναπνευστήρα του και τα βατραχοπέδιλά του και βουτά στη θάλασσα.

Μια μέρα έπιασε μια πολύ ασυνήθη φιλία μ’ ένα χταπόδι, το οποίο ωνόμασε Όκκη. Όπως αναφέρθηκε στην εφημερίδα «Σάνταιη Τάιμς,» ο ίδιος περιέγραψε την περίπτωσι ως εξής:

«Συνάντησα τον Όκκη αργά ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα πριν από τέσσερα περίπου χρόνια. Τεμπέλιαζε έξω από το σπίτι του, που βρισκόταν στα βράχια. Η πρώτη μου σκέψις ήταν να τον πιάσω ζωντανό για να τον πάω στο Ενυδρείο του Ντούρμπαν. . . .

«Ο Όκκη αμέσως άρχισε να κουνάη τους πλοκάμους του, σαν να με χαιρετούσε, και κατόπιν, προς μεγάλη μου έκπληξι, έπιασε ένα καθαρό κογχύλι και το άπλωσε προς το μέρος μου μ’ ένα απ’ αυτά τα απίστευτα πλοκάμια του. Χάρηκα. Και φυσικά, με αφόπλισε τελείως. Αποφάσισα ν’ αφήσω τον Όκκη εκεί που βρισκόταν.

«Τις μέρες που ακολούθησαν, σκεπτόμουν πολύ τον Όκκη. Έτσι, τον επισκέφθηκα ξανά. Κι’ εκείνος με υποδέχθηκε το ίδιο χαρούμενα. Και μου έδωσε το ίδιο δώρο, ένα κογχύλι. Την επόμενη φορά που πέρασα να τον δω, ο Όκκη ήταν πιο γενναιόδωρος. Μου έδωσε δυο κογχύλια. Καθώς οι μήνες περνούσαν, απέκτησα μια μεγάλη συλλογή κογχυλιών από τον Όκκη.

«Κατόπιν, όταν μια μέρα πέρασα από εκεί, προς λύπη μου, δεν υπήρχε ο Όκκη. Πέρασα ξανά από κει αρκετές φορές. Αλλά ο Όκκη δεν υπήρχε πουθενά. Λυπήθηκα πολύ. Τι θα μπορούσε να του είχε συμβή; Ίσως είχε μεγαλώσει τόσο πολύ που δεν χωρούσε στο σπίτι του. Ίσως το είχε φάη κάποιο αρπακτικό ψάρι. Ή ίσως, επίσης, αναζητούσε περιπέτειες, ακολουθώντας νέες θαλάσσιες οδούς. Ποιος ξέρει; Το μόνο που ξέρω είναι ότι αισθάνθηκα μια μεγάλη απώλεια.»