Επιτυγχάνοντας Καλή Διακυβέρνησι με τον Ορθό Τρόπο
«Τα όπλα μας ήσαν λαστιχένιες ράβδοι, ρόπαλα ενισχυμένα με μολύβι για την καταστροφή αυτοκινήτων, αλυσίδες και πυροβόλα,» λέγει ένας πρώην οπαδός κάποιου πολιτικού κόμματος στην Ιταλία. Αυτός ο νεαρός επέβαλε τα πολιτικά του ιδεώδη στα τέλη της δεκαετίας του 1960 δια της βίας και με «αστικό πόλεμο.» Λέγει ότι «ένας από τους κύριους στόχους του αστικού πολέμου ήταν να δημιουργή αναστατώσεις και κατόπιν να ρίχνη τα βάρη στην αντίθετη πολιτική φατρία.»
Αλλά κάτι συνέβη που άλλαξε τη σκέψι αυτού του ανθρώπου ως προς τα πολιτικά. Ένας νεαρός τον επισκέφτηκε στο σπίτι του και άρχισε μια Γραφική μελέτη μαζί του, η οποία όπως λέγει, «με δίδαξε πάνω απ’ όλα, ότι ο Θεός ‘έκαμεν εξ ενός αίματος παν γένος ανθρώπων.’» (Πράξ. 17:26) Αυτός ο πρώην βίαιος πολιτικός πράκτορας λέγει ότι αυτές οι Γραφικές αρχές «με ελευθέρωσαν από το μίσος που είχα μέσα μου για τους άλλους ανθρώπους, μόνο και μόνο επειδή είχαν διαφορετική πολιτική ιδεολογία από μένα.» Και συνεχίζει:
«Σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα, εξακολουθώ να ρωτώ τον εαυτό μου: Πώς μπορεί ο άνθρωπος να επιλύση ποτέ τα προβλήματά του με την πολιτική, όταν η ίδια η πολιτική έχει δημιουργήσει το πρώτο πρόβλημα—τη διαίρεσι της ανθρωπότητας; Για να ενωθή η ανθρωπότητα, πρέπει να εξαφανισθούν πρώτα οι αιτίες της διαιρέσεως. Με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά κατάλαβα ότι αυτό είναι δυνατόν. Είδα μαύρους και λευκούς να βαπτίζωνται στο ίδιο νερό· πρώην Προτεστάντες και Καθολικούς, στην Ιρλανδία, να σταματούν το μίσος μεταξύ τους· Άραβες και Ιουδαίους ενωμένους μαζί στην ίδια συνάθροισι, στη διάρκεια του Πολέμου των Έξη Ημερών. Και εγώ ο ίδιος έμαθα ν’ αγαπώ εκείνους που είχα διδαχθή να μισώ. Κανένας δεν μπορεί να πη ότι η βασιλεία που οι Μάρτυρες του Ιεχωβά ποθούν—η βασιλεία του Θεού—είναι ουτοπία, όταν ήδη υπάρχη μια διεθνής κοινωνία ενωμένη κάτω απ’ αυτή τη βασιλεία.»