Κλονισμός Πίστεως

«Οι παλιές πεποιθήσεις εφθάρησαν, και καινούργιες δεν αναβλάστησαν για να τις αντικαταστήσουν» έλεγε ένα κύριο άρθρο του περιοδικού «Δε Γουώλλ Στρητ» της 30ής Νοεμβρίου 1978. Αυτό το άρθρο έθιγε τις ομαδικές αυτοκτονίες στη Γουιάνα. Και συνέχιζε:

«Η πτώσις της θρησκείας είναι καταφανής. Η ελκυστικότης της λατρείας εκδηλώνει το βάθος της θελήσεως του ανθρώπου να πιστεύη, τη ζωηρή επιθυμία του για τη βεβαιότητα της πίστεως. Η τελευταία θέσις που θ’ απέβλεπε να έχη κανείς σήμερα για να εκπληρώση την επιθυμία του, είναι μια θέσις σε οποιαδήποτε θρησκευτική απόχρωσι. Πολύ λίγο χρόνο έχουν για πίστι, επειδή είναι απορροφημένοι με ζητήματα όπως ο τρόπος διακυβερνήσεως της Νοτίου Αφρικής. Ακόμη και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, με την πολυετή πείρα που έχει στη διάκρισι του καλού και του κακού στη θρησκευτική της διάθεσι, χάνει τη δύναμί της να εγγίση την ψυχή.»

Μερικοί αποβλέπουν στην επιστήμη για ελπίδα, αλλά το άρθρο, όχι. «Ωστόσο, δεν είναι μόνο η θρησκευτική πίστις που έχει παρακμάσει· το ίδιο συμβαίνει και με την ισχυρή κοσμική πίστι που αναβλάστησε από τη Διαφώτισι. Η ικανότης λογικεύσεως, η ικανότης της επιστήμης, η πίστις στην πρόοδο—όλα αυτά βρίσκονται κάτω από μια αμφιβολία που συνεχώς αυξάνει. Και στον κοινό αυτό κόσμο, όπως και στον θρησκευτικό κόσμο, συχνά εκείνοι που οδηγούν αυτή τη διάθεσι, είναι οι διωρισμένοι ιερείς.

Οι επιστήμονες που επινόησαν επίσης την ατομική βόμβα εξέδωσαν κι ένα περιοδικό που έφερε στο εξώφυλλο κάθε τεύχους ένα ρολόι της δευτέρας παρουσίας—μια καταπληκτική μαρτυρία της ενοχής τους και ένα καταπληκτικό σύμβολο της αμφιβολίας τους για το αν η επιστήμη είναι καλή. Σήμερα μπορεί κανείς να αισθανθή τον κόσμο της επιστήμης να τρέμη με τη συσσώρευσι των αποδείξεων που υπάρχουν για μια μεγάλη «έκρηξι» του σύμπαντος. Αυτό δημιουργεί το ερώτημα σχετικά με το τι προηγήθηκε· μάλιστα δε η πιο βασική πίστις των επιστημόνων κλονίζεται όταν αντιμετωπίζουν την ανικανότητα τους ν’ απαντήσουν σε θεμελειώδη ερωτήματα.