Ειρωνεία Εκτελέσεως

● Αρκετοί όμιλοι αγωνίσθηκαν σθεναρά κατά της πρώτης θανατικής εκτελέσεως ενός εγκληματίου που έγινε για πρώτη φορά σε διάστημα δέκα ετών, μολονότι το θύμα την είχε ζητήσει μόνο του. Ένας όμιλος του είχε πει: «Μας συγχωρείτε, αλλά δεν θα σας επιτρέψωμε να μας κάνετε δολοφόνους.» Εν τούτοις, ο βαρυποινίτης, Γκάρυ Γκίλμορ, τους κατηγόρησε ότι είχαν ήδη βάψει τα χέρια τους με αίμα. Έγραψε σ’ έναν εκπρόσωπο του ομίλου ότι αυτά ακριβώς τα άτομα που εναντιώνονται στη θανατική ποινή επιδοκιμάζουν συχνά «την έκτρωσι, η οποία είναι στην πραγματικότητα εκτέλεσις· όλοι σας την υποστηρίζετε.» Γι’ αυτό, ερώτησε: «Πού είναι οι πραγματικές πεποιθήσεις σας;»

Έτσι, ακόμη κι ένας καταδικασμένος εγκληματίας μπόρεσε να διακρίνη την αντίθεσι που υπάρχει σ’ αυτό το ηθικό ζήτημα. Το να διαμαρτύρεται κανείς για την εκτέλεσι λίγων ενόχων δολοφόνων ενώ, από την άλλη πλευρά, συνηγορεί υπέρ της σφαγής εκατομμυρίων αθώων μέσω της εκτρώσεως, είναι χωρίς αμφιβολία ασυνέπεια! Έτσι αυτοί που εναντιώνονται στη θανατική εκτέλεσι φαίνεται να υποστηρίζουν ότι η ζωή αξίζει να προστατεύεται όταν βασίζεται όχι στο αν εξυπηρετήται η δικαιοσύνη, αλλά μόνον στο αν η ζωή βρίσκεται μέσα ή έξω από τη μήτρα.

Αυτοί που καταδικάζουν την από Θεό εξουσιοδοτημένη τιμωρία για τον φονέα, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζουν τον νομιμοποιημένο φόνο μέσω εκτρώσεως, δεν ενεργούν ακριβώς όπως οι θρησκευτικοί ηγέται που αρέσκονται στο να αυτοδικαιώνωνται, για τους οποίους ο Ιησούς παρετήρησε ότι ‘διυλίζουν τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνουν;’—Ματθ. 23:24· Γέν. 9:6.