Ένας Συγκεχυμένος Κόσμος—Μπορείτε να τον Αλλάξετε;
Εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν ότι η παγκόσμια κατάστασις είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Ποιος μπορεί να επιφέρη αλλαγή προς το καλύτερο,· Μπορούν οι νέοι να το κάμουν;
ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλά εσφαλμένα πράγματα στον κόσμο. Κανείς δεν θα διαφωνήση μ’ αυτό. Πολλοί νέοι πιστεύουν ότι η κατάστασις είναι τόσο κρίσιμη ώστε η αλλαγή είναι αναγκαία, αν η ανθρώπινη οικογένεια πρόκειται να επιζήση. Στην πραγματικότητα, μερικοί πιστεύουν ότι είναι ήδη πολύ αργά για ν’ αποφευχθή η παγκόσμια καταστροφή. Παρομοιάζουν την πορεία που ακολουθεί ο κόσμος με την πορεία ενός ακυβέρνητου τραίνου που κατηφορίζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς ένα βαθύ φαράγγι του οποίου η γέφυρα έχει καταρρεύσει.
Πιθανώς οι πιο ηλικιωμένοι δεν θα συμφωνήσουν. Τείνουν να πιστεύουν ότι αυτός ο αναστατωμένος κόσμος θα φτιάξη κάπως και ότι όλα θα πάνε καλά. «Κοιτάξτε τις σκοτεινές μέρες της Μεγάλης Οικονομικής Κρίσεως, ή τις μέρες της εποχής του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου,» μπορεί να πουν. «Οι συνθήκες συχνά εφαίνοντο απελπιστικές, αλλά καλυτέρευσαν. Ο κόσμος επέζησε και θα επιζήση πάλι.»
«Αλλά η κατάστασις δεν είναι η ίδια,» θ’ απαντήσουν γρήγορα πολλοί νέοι. «Είναι τελείως διαφορετική τώρα.» Και ειλικρινά έχουν δίκιο.
Έχει διαμορφωθή μια πολύ διαφορετική κοινωνία. Ο Άλβιν Τόφφλερ γράφει στο βιβλίο του Μελλοντικός Συγκλονισμός τα εξής: «Αντιμετωπίζομε συγχρόνως επανάστασι της νεολαίας, σεξουαλική επανάστασι, φυλετική επανάστασι, αποικιακή επανάστασι, οικονομική επανάστασι και την πιο ταχεία και βαθειά τεχνολογική επανάστασι στην ιστορία.»
Αν ρίξωμε μια ματιά στον παρόντα ταραγμένο κόσμο στον οποίον ζούμε, πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτό που συνέβη στις προηγούμενες γενεές μπορεί να μην ισχύη για τις σημερινές καταστάσεις. Πρέπει να προσπαθήσωμε ν’ αντιληφθούμε την επίδρασι που είχε πάνω στη νεολαία η συγκλονιστική κοινωνική αλλαγή.
Σκεφθήτε, παραδείγματος χάριν, την επίδρασι της τεχνολογικής επαναστάσεως, η οποία τροφοδοτείται κυρίως με τις εκατοντάδες εκατομμύρια γαλλόνια πετρελαίου που λαμβάνονται καθημερινώς από τη γη. Οι νέοι συχνά τρομάζουν από την κακή διαχείρισι των φυσικών πόρων. Με την παράλογη αναλογία με την οποία καταναλώνονται, όχι μόνο θα εξαντληθούν σύντομα, αλλά θα μολυνθούν ο αέρας το νερό και το έδαφος! Οι νέοι διερωτώνται : «Πώς τολμά η γενεά των γονέων μας να εξαντλή τους πόρους της γης και να μολύνη το περιβάλλον κι έτσι να το καταστρέψη για μας και τα μελλοντικά παιδιά μας!»
Μπορούμε να μη συμμερισθούμε αυτή την άποψι; Εσείς πώς θα νοιώθατε αν μπαίνατε σ’ ένα πάρκο και βρίσκατε τους κάποτε όμορφους θάμνους του και τα άνθη ποδοπατημένα, τα μεγαλοπρεπή δένδρα του καμμένα και τους χώρους του γεμάτους σκουπίδια; Πολλοί νεαροί πιστεύουν ότι στην πραγματικότητα αυτό έχει γίνει στη γη από την παλαιότερη γενεά και ότι χειρότερα πράγματα θα γίνουν ακόμα. Δεν είναι, λοιπόν, δικαιολογημένοι ν’ ανησυχούν;
Σκεφθήτε αυτό! Ποτέ προηγουμένως δεν ανατράφηκε μια γενεά νέων με την απειλή ότι τα πυρηνικά όπλα θα μπορούσαν να καταστρέφουν τον πολιτισμό πολλές φορές! Δείχνοντας την αντίθεσι με την προηγούμενη γενεά, ο Βρεταννός σχολιαστής Τζερ Νάταλλ τονίζει ότι οι νεαροί που έφθασαν στην εφηβεία πριν από την αυγή της ατομικής εποχής «δεν μπορούσαν να συλλάβουν τη ζωή χωρίς μέλλον.» Αλλά εκείνοι που μεγάλωσαν από τότε κι έπειτα, παρατηρεί, «δεν μπορούν να συλλάβουν τη ζωή με μέλλον.» Όπως τονίζει ο Νάταλλ: «Ποτέ δεν είχαν την αίσθησι του μέλλοντος.» Γι’ αυτούς είναι πραγματική και πιστευτή η απειλή της ανατινάξεως του πολιτισμού σε ραδιενεργά συντρίμμια από τον ίδιο τον άνθρωπο.
Πραγματικά, τι εντύπωσι μπορούμε ν’ αναμένουμε ότι έχουν οι νέοι για τους ανθρώπους που είναι στην εξουσία; Ένας δεκαεπτάχρονος το εξέθεσε απλά, όπως το βλέπουν πολλοί άνθρωποι, όταν έγραψε στους Τάιμς της Νέας Υόρκης της 22ας Νοεμβρίου 1975: «Οι άνθρωποι εξισώνουν τον πολιτικό με τον διαρρήκτη, τον κακοποιό και τον απατεώνα· πολλοί σκέπτονται ότι οι ηγέτες μας ποτέ δεν ενδιαφέρονται για κανένα άλλον εκτός από τον εαυτό τους.»
Όταν τα παιδιά μπαίνουν στην εφηβεία, αντιλαμβάνονται ότι οι επιχειρηματίες που επιζητούν το οικονομικό κέρδος είναι υπεύθυνοι για το ότι οι άνθρωποι είναι εκτεθειμένοι στη μολυσμένη διανοητική δίαιτα του εγκλήματος και της βίας. Ένα από τα μεγαλύτερα περιοδικά των Ηνωμένων Πολιτειών ανέφερε στο τεύχος του τού Σεπτεμβρίου 1975: «Το παιδί σας, αν είναι ένα συνηθισμένο παιδί, θα παρακολουθήση στην τηλεόρασι τη δολοφονία 13.000 ανθρώπων, πριν γίνη 15 ετών. Αν υποθέσωμε ότι θα δη κάθε πρόγραμμα του δικτύου κατ’ εκλογήν αυτό το έτος, τότε είναι βέβαιο ότι θα παρακολουθήση φόνους, ξυλοδαρμούς, βιασμούς, κακοποιήσεις και ληστείες με αναλογία οκτώ την ώρα, και τα τρία στα τέσσερα προγράμματα θα περιλαμβάνουν βία.»
Επίσης, καθώς οι νέοι μεγαλώνουν, αρχίζουν να διακρίνουν ότι οι άπληστοι εμποριοκράτες είναι εκείνοι που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή στη γη με τα μολυσμένα είδη και οι διψασμένοι για εξουσία ηγέτες που θέτουν σε κίνδυνο τον πολιτισμό με την κατασκευή πυρηνικών οπλοστασίων. Μπορούμε να κατηγορήσωμε τη νεολαία επειδή αυξάνει το μίσος της για το σύστημα που έχει κάμει τόσα πολλά για να καταστρέψη τις προοπτικές τους για ένα ευτυχισμένο και ασφαλές μέλλον; Ο επιστήμων Ζεντ Γκιόργκυ, κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ, κατενόησε πώς αισθάνονται οι νέοι κι εξήγησε:
«Διαπιστώνουν ότι όλα είναι ψεύδη. Τα μεγάλα πολιτικά κόμματα ενδιαφέρονται για κέρδος και εξουσία και ο στρατός για κυριαρχία και τρέφεται με τα νεαρά τους σώματα. . . . Βλέπουν ότι οι θρησκείες είναι πάντοτε με το μέρος της εξουσίας. Και βλέπουν ότι, ενώ τα μισά από τα παιδιά του κόσμου πηγαίνουν να κοιμηθούν πεινασμένα, χωρίς την τροφή που χρειάζονται για να κάμουν γερές διάνοιες και σώματα, εμείς δαπανούμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια για ν’ αυξήσωμε όλο και περισσότερο το απόθεμα μας πυρηνικών βομβών και βλημάτων. Βλέπουν ότι οι περισσότεροι από τους πολιτικούς των ηγέτες πραγματικά ενδιαφέρονται μόνο για την επανεκλογή τους και τη διατήρησι τη εξουσίας τους και τρέφουν τον λαό με υποσχέσεις που απορρίπτονται από την απλούστερη λογική.»
Πράγματι, πολλοί νέοι θεωρούν αυτό τον κόσμο διεφθαρμένο και αμείλικτο! Δεν θάπρεπε να συμφωνήσωμε κι εμείς; Αλλά μερικοί μπορεί να πουν: ‘Μπορείτε να φτιάξετε ένα καλύτερο κόσμο. Πρέπει να καθαρίσετε τις κυβερνήσεις σας από τη διαφθορά και τα ανήθικα στοιχεία. Μπορείτε να το κάμετε.’ Αλλά μπορούν οι νέοι ν’ αλλάξουν αυτό τον συγκεχυμένο κόσμο και να δημιουργήσουν ένα νέο και καλύτερο κόσμο; Θα ήταν σπατάλη χρόνου να δοκιμάσουν;
[Εικόνα στη σελίδα 3]
Πολλοί νέοι πιστεύουν ότι ο κόσμος διανύει μια μοιραία πορεία
[Εικόνα στη σελίδα 4]
Πολλοί νέοι πιστεύουν ότι αρκετό μέρος της γης έχει καταστραφή γι’ αυτούς και τα μελλοντικά παιδιά τους