Ποια Είναι η Άποψις της Βίβλου;

Θα Καταστραφή μια Μέρα η Γη;

Η ΑΔΙΚΙΑ, το έγκλημα και ο πόλεμος κάνουν ολοένα περισσότερο τη γη να είναι το πιο επικίνδυνο μέρος για κατοικία του ανθρώπου. Παρ’ όλ’ αυτά, όμως, δεν είναι η ίδια η γη μια όμορφη κατοικία, γεμάτη από μεγάλη ποικιλία φυτών και ζώων; Πράγματι, υπάρχουν πάρα πολλά πράγματα που μπορούν να ικανοποιήσουν την αίσθησι της οσφρήσεως, της γεύσεως, της αφής, της οράσεως και της ακοής.

Μήπως πρέπει να πιστέψωμε ότι ο Δημιουργός της γης απεφάσισε να καταστρέψη τα ψηλά χιονοσκεπή βουνά, τις καταπράσινες κοιλάδες, τα εύφορα λειβάδια, τις άφθονες ζούγκλες, τα σκοτεινά δάση, τις ακρογιαλιές που σκιάζονται από φοίνικες, τους καταπίπτοντες καταρράκτες, τους ελισσόμενους ποταμούς, τις μεγάλες θάλασσες και ωκεανούς, το τιτίβισμα και το κελάιδισμα των πουλιών και τα πηδήματα των χιλιάδων γοητευτικών ειδών ζώων; Θα καταστρέψη ο Θεός αυτή τη γη ή θα επιτρέψη στον άνθρωπο να την μετατρέψη σε μια έρημο χωρίς ζωή; Για ν’ απαντήσωμε σ’ αυτά τα ερωτήματα χρειάζεται να εξετάσωμε πώς ο Θεός βλέπει τη δημιουργία του.

Τα πρώτα κεφάλαια της Αγίας Γραφής εξιστορούν τις προοδευτικές ενέργειες του Θεού για να κάμη τη γη κατάλληλη και ευχάριστη κατοικία για τον άνθρωπο. Μετά το τέλος κάθε δημιουργικής περιόδου, ο Θεός έλεγε ότι εκείνο που είχε κάμει ήταν «καλόν.» Δεν υπάρχει τίποτα στην Αγία Γραφή που να δείχνη ότι ο Θεός βλέπει την επίγεια δημιουργία του σαν κάτι εμφύτως κακό που αξίζει να καταστραφή.

Αντιθέτως, η Γραφή αποκαλύπτει ότι ο Ιεχωβά Θεός ενδιαφέρεται εξαιρετικά για όλη τη δημιουργία του. Ακόμη κι ό,τι συμβαίνει στα χωρίς λογική πουλιά δεν περνά απαρατήρητο. Ο Ιησούς Χριστός είπε στους μαθητάς του: «Δύο στρουθία δεν πωλούνται δι’ έν ασσάριον; και έν εξ αυτών δεν θέλει πέσει επί την γην άνευ του θελήματος του Πατρός σας.» (Ματθ. 10:29) Επίσης, ενδιαφέρεται για τα αισθήματα των ζώων. Ο Νόμος που ο Θεός είχε δώσει στους Ισραηλίτας τούς ενεθάρρυνε να εκδηλώνουν συμπάθεια στα ζώα. Δεν έπρεπε να πάρουν την αδύναμη μητέρα νεοσσών που καθόταν στη φωλιά, αλλά έπρεπε να την αφήσουν να φύγη για να μπορέση να κάνη άλλα πουλιά. (Δευτ. 22:6, 7) Ο Θεός απαγόρευε την σύζευξι ενός βοδιού και ενός όνου για να προφυλάξη το πιο αδύναμο ζώο από πρόσθετη ταλαιπωρία. (Δευτ. 22:10) Κατά το αλώνισμα των σιτηρών, δεν έπρεπε να φράττουν το στόμα του βοδιού. Το ζώο δεν έπρεπε να βασανίζεται με το να το εμποδίζουν να φάη από τον καρπό που αλώνιζε.—Δευτ. 25:4.

Όλα αυτά δείχνουν ότι ο Ιεχωβά Θεός ενδιαφέρεται για τη δημιουργία του. Δεν ευνοεί την καταστροφή της γης από τον άνθρωπο ούτε την αδικαιολόγητη σφαγή των ζώων. Η Βίβλος μάς λέγει ότι αποτελεί σκοπό του Θεού «να διαφθείρη τους διαφθείροντας την γην.» (Αποκάλ. 11:18) Επίσης, «ούτω λέγει Κύριος, ο ποιήσας τους ουρανούς· αυτός ο Θεός, ο πλάσας την γην και ποιήσας αυτήν· όστις αυτός εστερέωσεν αυτήν, έκτισεν αυτήν ουχί ματαίως αλλ’ έπλασεν αυτήν δια να κατοικήται.» (Ησ. 45:18) Έτσι, ποτέ δεν θα επιτρέψη στους ανθρώπους να καταστρέψουν ολοκληρωτικά τη δημιουργία του.

Αλλά μήπως η καταστροφή των καταστροφέων της γης θα σημάνη και την καταστροφή της ίδιας της γης; Μπορούμε ν’ απαντήσωμε κάνοντας αντερωτήσεις: Γιατί, πρέπει οι καταστροφείς της γης, πράγματι, να οδηγήσουν τον Θεό να καταστρέψη τα ίδια του τα έργα; Γιατί πρέπει, οι πράξεις των να τον υποκινήσουν να ενεργήση αντίθετα με τον δεδηλωμένο σκοπό του για τη γη;

Τα ότι το τέλος εκείνων που καταστρέφουν τη γη δεν σημαίνει και την καταστροφή της γης, είναι φανερό από ό,τι συνέβη στις ημέρες του Νώε. Μ’ ένα παγκόσμιο κατακλυσμό, ο Θεός κατέστρεψε τον βίαιο εκείνο κόσμο. Αλλά εφρόντισε ώστε ο δίκαιος Νώε και επτά μέλη της οικογενείας του, και τα βασικά είδη ζώων να διασωθούν.

Χρησιμοποιώντας αυτό που συνέβη στο παρελθόν ως παράδειγμα για το τι πρόκειται να συμβή τώρα, ο απόστολος Πέτρος έγραψε: «Ο τότε κόσμος απωλέσθη κατακλυσθείς υπό του ύδατος· οι δε σημερινοί ουρανοί και η γη δια του αυτού λόγου είναι αποτεταμιευμένοι, φυλαττόμενοι δια το πυρ εις την ημέραν της κρίσεως και της απωλείας των ασεβών ανθρώπων.»—2 Πέτρ. 3:6, 7.

Σημειώστε ότι η επερχόμενη καταστροφή, όπως και στην περίπτωσι του κατακλυσμού, θα γίνη—όχι εναντίον όλων των ανθρώπων και των γήινων δημιουργημάτων—αλλά εναντίον των «ασεβών.» Όπως και στις ημέρες του Νώε, η κατά γράμμα γη δεν πρόκειται να καταστραφή. Αλλά, τότε, γιατί το εδάφιο 2 Πέτρου 3:10 λέγει: «Οι ουρανοί θέλουσι παρέλθει με συριγμόν, τα στοιχεία δε πυρακτούμενα θέλουσι διαλυθή, και η γη και τα εν αυτή έργα θέλουσι κατακαή»;

Σύμφωνα με τον σκοπό του Θεού να κατοικήται η γη, προφανώς αυτά τα λόγια πρέπει να κατανοηθούν με μια συμβολική έννοια. Συμφωνούν, επίσης, με άλλα μέρη της Αγίας Γραφής. Παραδείγματος χάριν, σχετικά με την καταδίκη του Θεού εναντίον της Βαβυλώνος, το εδάφιο Ησαΐας 13:13 αναφέρει: «Η γη θέλει σεισθή από του τόπου αυτής, εν τω θυμώ του Ιεχωβά των δυνάμεων και εν τη ημέρα της φλογεράς οργής αυτού.»

Όταν η Βαβυλών έπεσε στους Μήδους και Πέρσας το 539 π.Χ., η κατά γράμμα γη δεν εσείσθη από τον τόπο της. Εν τούτοις, αυτό συνέβη πράγματι στο επίγειο βασίλειο της Βαβυλώνας. Η Βαβυλών, αφού νικήθηκε, έχασε τον έλεγχο μιας μεγάλης μερίδος της γης και έγινε απλώς μια επαρχία της Περσικής αυτοκρατορίας.

Ομοίως, η καταστροφή των ‘σημερινών ουρανών και της γης’ είναι συμβολική. Σύμφωνα με τη Γραφική έννοια, η λέξις «γη» μερικές φορές σημαίνει τους ανθρώπους επάνω στη γη. Παραδείγματος χάριν, στο εδάφιο Γένεσις 11:1 διαβάζομε: «Και ήτο πάσα η γη μιας φωνής.» Τώρα, σε ποιον ή σε τι οι άνθρωποι που αποτελούν τη «γη» εναποθέτουν την εμπιστοσύνη τους και επικαλούνται για βοήθεια; Η ιστορία του ανθρωπίνου γένους δείχνει ότι αυτοί αποβλέπουν στις υψηλές των κυβερνήσεις, στις ‘ανώτερες εξουσίες’ για βοήθεια και προστασία. (Ρωμ. 13:1) Έτσι, οι «ουρανοί» που θα παρέλθουν με «συριγμό» είναι αυτές οι κυβερνήσεις. Όσο για τη «γη» η οποία αποτελείται από το ασεβές ανθρώπινο γένος, κι αυτή, επίσης, θα καταστραφή. Η «γη» [η πονηρή ανθρώπινη κοινωνία] και τα εν αυτή έργα θέλουσι κατακαή.»

Αυτό δεν σημαίνει ότι η συμβολική γη και τα έργα της θα καούν και θα μένουν εκτεθειμένα. Αντιθέτως, θα βρεθούν ή θ’ «ανακαλυφθούν» (σύμφωνα με τη ΜΝΚ) από τη φωτιά σαν να ήσαν καύσιμα υλικά. Η ιδέα που εμπερικλείει η φράσις «θέλουσι κατακαή» που τονίζει ο απόστολος Παύλος στην 1 Κορινθίους 3:13: «Εκάστου το έργον θέλει φανερωθή· διότι η ημέρα θέλει φανερώσει αυτό, επειδή δια πυρός ανακαλύπτεται· και το πυρ θέλει δοκιμάσει το έργον εκάστου οποίον είναι.»

Η καταστροφή των συμβολικών ουρανών και η καταστροφή των ασεβών θ’ ανοίξη τον δρόμο ώστε ο γήινος πλανήτης μας να γίνη η πιο ευχάριστη κατοικία για εκείνους που επιζητούν να κάμουν το θέλημα του Θεού. Η γη θα μετατραπή από τόπο στον οποίο κυριαρχούν η θλίψις, ο πόνος, η ασθένεια και ο θάνατος, σ’ ένα παράδεισο όπου δεν θα υπάρχουν αυτά τα πράγματα.—Αποκάλ. 21:4.

Έτσι η γη, σε αρμονία με τον σκοπό του Θεού, θα συνεχίση να υπάρχη. Αν επιθυμήτε να παραμένετε ως μόνιμο μέρος της δημιουργίας του, λάβετε υπ’ όψιν τη θεόπνευστη συμβουλή: «Σπουδάσατε να ευρεθήτε άσπιλοι και αμώμητοι ενώπιον αυτού εν ειρήνη.» (2 Πέτρ. 3:14) Πράγματι, βεβαιωθήτε ποιο είναι το θέλημα του Θεού και πάρτε την απόφασι να το πράξετε.