Ένας Προκλητικός Σκελετός

ΣΑΣ φαίνονται οι σκελετοί προκλητικοί; Τι θα λέγατε για ένα σκελετό που ζυγίζει πάνω από 600 κιλά και μερικά από τα κομμάτια του έχουν μήκος μέχρι 2 μέτρα; Αυτός θα ήταν ένας «σκελετός φάλαινας» έτσι δεν είναι; Ε, λοιπόν αυτό ακριβώς είναι αυτός ο σκελετός, ένας σκελετός φάλαινας!

Πριν λίγο καιρό, στη νήσο Μαργαρίτα, στη Βενεζουέλα, μίλησα με ένα καθηγητή που είχε ταιριάσει και συναρμολογήσει ένα σκελετό φάλαινας. Ήταν μια πραγματική πρόκλησις.

Αντελήφθη ότι πολλοί φοιτηταί που μελετούν τη θαλάσσια ζωή στο Πανεπιστήμιο ντελ Οριέντε στην Μαργαρίτα θα ωφελούντο από την εξέτασι του συναρμολογημένου αυτού δείγματος. Έτσι ανέλαβε ν’ αντιμετωπίση την πρόκλησι.

Την εποχή της αποφάσεώς του η φάλαινα βρισκόταν ακόμα στα παράλια της νήσου Κουμπάγκουα, όπου μερικοί ταπεινοί ψαράδες είχαν αναφέρει ότι την είχαν δει πριν δέκα περίπου χρόνια. Τώρα προσεφέρθησαν πρόθυμα ν’ αντιμετωπίσουν τη θάλασσα με τις μικρές τους ψαρόβαρκες κάνοντας τα πολλά ταξίδια που ήσαν απαραίτητα για να φέρουν τον τεράστιο σκελετό στο πανεπιστήμιο.

Οι ψαράδες έφεραν το φορτίο τους και το τοποθέτησαν προσεκτικά στο Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών. Τα κόκκαλα δεν τοποθετήθηκαν με κάποια ειδική σειρά. Απλώς ήταν ένας μεγάλος σωρός από κόκκαλα! Τώρα ο καθηγητής είχε ένα πραγματικό σκελετό στα χέρια του!

Το καθάρισμα των κοκκάλων ήταν η εργασία που έπρεπε να γίνη αμέσως. Ο ήλιος και το χώμα είχαν συντελέσει πολύ στην αποσύνθεσι του σώματος. Παρ’ όλα αυτά, όμως, τα κόκκαλα απείχαν πολύ από το να είναι καθαρά και άσπρα.

Έτσι δυο σχεδόν μήνες κοπίαζαν, ξύνοντας και ξύνοντας. Τίποτε δεν μπορούσε να ξεκολλήση το λίπος που ήταν ακόμη κολλημένο στα κόκκαλα—κανένα απορρυπαντικό, λευκαντικό ούτε καθαριστικό. Τελικά κάποιος σκέφθηκε να δοκιμάση ένα υγρό καθαρισμού φούρνων.

Ο καθηγητής το δοκίμασε και να που επέτυχε! Με αυτό το υγρό το καθάρισμα τελείωσε γρήγορα και προχώρησαν στη συναρμολόγηση.

Εδώ μπορούσε κάποιος να δη καθαρά τη σοφία του Δημιουργού, Ιεχωβά Θεού. Κανένα κομμάτι δεν ήταν ακριβώς όμοιο μ’ ένα άλλο. Αυτό το χαρακτηριστικό απεδείχθη εξαιρετικά υποβοηθητικό για τους εργάτες και σε κανένα σημείο δεν εξετιμήθη περισσότερο από τη σπονδυλική στήλη.

Μεταξύ δύο σπονδύλων υπάρχει ένας δίσκος. Η όψις αυτού του δίσκου ταιριάζει μόνο σε ένα σπόνδυλο, εκείνον με την αντίστοιχη όψι. Ενώ συναρμολογούσαν τους σπονδύλους είδαν ότι μερικοί δεν ταίριαζαν με κανένα δίσκο. Αυτό τους ωδήγησε στο συμπέρασμα ότι έπρεπε να υπάρχουν περισσότεροι σπόνδυλοι. Κι’ έτσι ήταν, διότι μια αποστολή στη νήσο ανεκάλυψε και σπονδύλους. Για να συνδεθούν τα κόκκαλα μεταξύ των μετεφέρθησαν σ’ ένα γκαράζ. Εκεί το κεφάλι, οι πλευρές και τα μικρότερα κόκκαλα συνδέθηκαν με μπρούντζινες βίδες.

Όσον αφορά τους σπονδύλους, αυτοί ενώθηκαν με μια χαλύβδινη ράβδο. Έγινε μια τρύπα στο κέντρο κάθε σπονδύλου και δίσκου και στο κεφάλι. Κατόπιν πέρασαν τη ράβδο μέσα από τη σπονδυλική στήλη ως το κεφάλι. Το μήκος αυτής της σπονδυλικής στήλης μπορεί να εκτιμηθή από το γεγονός ότι, συναρμολογημένη, κατελάμβανε το μήκος του γκαράζ, έβγαινε από την πόρτα και εκάλυπτε το πεζοδρόμιο! Φαντασθήτε την έκπληξι ενός τυχαίου διαβάτη όταν θα έβρισκε τον δρόμο του κλεισμένο από τη σπονδυλική στήλη μιας φάλαινας!

Το κρανίο είναι πολύ βαρύ και ζυγίζει σχεδόν το ένα τέταρτο του συνολικού βάρους της φάλαινας. Στην πρώτη προσπάθεια να το συναρμολογήσουν, το δέσιμο του κρανίου λύγισε. Αλλάζοντας την θέσι της κεφαλής για καλύτερη ισορροπία και διαλέγοντας ένα νέο σημείο για την κυρία στήριξι, μπόρεσαν να χρησιμοποιήσουν το ίδιο δέσιμο.

Παρατηρώντας από πιο μακρυά τον σκελετό του τελειωμένο και συναρμολογημένο, ο καθηγητής είχε κάθε λόγο να είναι ευτυχής που είχε δεχθή ν’ αντιμετωπίση την πρόκλησι. Αλλά τι θα το έκαναν τώρα;

Η ιδέα ενός μουσείου της θαλάσσης από πολύν καιρό γύριζε στο μυαλό αυτού του καθηγητού καθώς και άλλων καθηγητών του πανεπιστημίου. Τώρα είχαν ασφαλώς τη βάσι για ένα μουσείο. Γιατί, λοιπόν, να μην κάμουν την προσπάθεια;

Καθώς το σχέδιο άρχισε να παίρνη μορφή, άρχισε επίσης και να αναπτύσσεται. Άτομα που διέκριναν τα μορφωτικά οφέλη που περιελάμβανε ένα τέτοιο μουσείο, άρχισαν να κάνουν δωρεές. Έφεραν κοράλια, αχιβάδες, άγκυρες, οστρακόδερμα—οτιδήποτε είχε σχέσι με τη θάλασσα. Είδη ψαριών που βρέθηκαν κατά μήκος των ακτών της Μαργαρίτας, φύκια, φωτογραφίες που έδειχναν πώς καλλιεργούν στρείδια και μύδια, σκελετοί καρχαρίου και δελφινιού είναι μεταξύ των άλλων ειδών που μπορούν να εξετασθούν εκεί.

Η φάλαινα, φυσικά, έχει τη δική της τιμητική θέσι. Σύντομα τα κόκκαλα θα είναι λεία και λευκά, καθώς τα γυαλίζουν με ένα μικρό μηχάνημα στιλβώσεως και κατόπιν θα ψεκασθούν με ένα διαφανές πλαστικό βερνίκι για να τα διατηρήση.

Κι’ έτσι σήμερα, επειδή κάποιος ήταν πρόθυμος να δεχθή μια πρόκλησι, γεννήθηκε το Μουσείον της Θαλάσσης στο Κέντρον Επιστημονικών Ερευνών του Πανεπιστημίου ντελ Οριέντε στη νήσο Μαργαρίτα.