Η Ζάχαρη Έρχεται σε Διάφορες Μορφές

Η ΛΕΞΙΣ «ζάχαρη» δεν βρίσκεται στις Άγιες Γραφές, γιατί ήταν άγνωστη στους Βιβλικούς χρόνους. Η αρχαιότερη ειδική μνεία για τη ζάχαρη χρονολογείται από το έτος 375 της Κοινής μας Χρονολογίας. Στον γνωστό Ρόλλο του Μπάουερ βρίσκονται μνείες όχι μόνο για το μέλι αλλ’ επίσης και για τη ζάχαρη, το ζαχαροκάλαμο και τα ηδύποτα. Το ζαχαροκάλαμο φαίνεται ότι προήλθε είτε από την Ινδία είτε από τις χώρες του Νοτίου Ειρηνικού και κατόπιν δια μέσου της Κίνας επροχώρησε προς δυσμάς στις Αραβικές χώρες, και, με τους Σταυροφόρους, στην Ευρώπη. Στις αρχές του δεκάτου έκτου αιώνος επροχώρησε προς τις Δυτικές Ινδίες.

Η ζάχαρη είναι ζωτικό στοιχείο για τη ζωή του ανθρωπίνου οργανισμού, μολονότι η ποσότης του ζαχάρου στο αίμα είναι μόνο ένα δέκατο του ενός εκατοστού. Ύστερα από ένα φαγητό μπορεί να αυξηθή κατά 50 τοις εκατό. Το περιθώριο του ζαχάρου πρέπει να τηρήται σε στενά πλαίσια, τα οποία, σε περίπτωσι καλής υγείας, κατορθώνει να τακτοποιή το συκώτι που είναι το μεγαλύτερο εσωτερικό όργανο του σώματος.

Υπάρχουν φυσικές ζαχάρεις όπως υπάρχουν και συνθετικές, οι οποίες είναι 100 ως 4.000 φορές γλυκύτερες από τη συνήθη ζάχαρη του τραπεζιού· η ζαχαρίνη είναι 200 ως 700 φορές γλυκύτερη. Βέβαια όλες αυτές οι συνθετικές ζαχάρεις είναι χωρίς καμμιά θρεπτική αξία, πράγμα που εξηγεί γιατί τα έντομα, όπως οι μέλισσες δεν απατώνται απ’ αυτές. Αυτές οι συνθετικές ζαχάρεις μπορούν επίσης να έχουν δηλητηριώδεις παρενέργειες, και γι’ αυτόν το λόγο οι διαιτολόγοι αντιτίθενται στην κοινή τάσι της χρησιμοποιήσεως συνθετικών ζαχάρεων στα αεριούχα ποτά για την ελάττωσι των θερμίδων.

Όσον αφορά τις φυσικές ζαχάρεις, κι αυτές επίσης μπορούν κατά κάποιο τρόπο να διαιρεθούν σε δυο γενικές ομάδες. Η μια είναι εκείνη που παράγεται από το ζαχαροκάλαμο, από το τεύτλο και από το δένδρο σφένδαμνο. Υπάρχει ακόμη και η ζάχαρη που βρίσκεται σε ωρισμένα λαχανικά όπως το καρότο και η πατάτα. Τα μόριά της είναι περίπλοκα, η δε χρήσις της πρέπει να ελαττωθή δραστικά από όσους πάσχουν από διαβήτη από εκείνους που θέλουν να χάσουν βάρος.

Έπειτα υπάρχουν οι ζαχάρεις, των οποίων η κατασκευή των μορίων είναι πολύ απλή. Μεταξύ αυτών είναι η γλυκόζη ή δεξτρόζη, που εξάγεται από το καλαμπόκι και τα σταφύλια, και η φρουκτόζη ή λεβουλόζη που εξάγεται από τα φρούτα (φρουτοζάχαρο). Το μέλι φαίνεται ότι είναι σύνθετη ζάχαρη, περιέχει δε επιπροσθέτως 13 ως 20 τοις εκατό νερό 40 ως 50 τοις εκατό φρουτοζάχαρο, 32 ως 37 τοις εκατό δεξτρόζη, 2 τοις εκατό καλαμοζάχαρο καθώς και μερικά άλλα συστατικά.

Η διάκρισις μεταξύ ζαχάρεων με απλά και περίπλοκα μόρια είναι σπουδαιοτάτη όταν πρόκειται να γίνη ένεσις αυτών στο αίμα, όπως συμβαίνει ιατρικώς σε μερικές περιπτώσεις. Έτσι όταν το σώμα δυσκολεύεται να αφομοιώση θρεπτικές ουσίες με τον συνήθη τρόπο, τότε εφαρμόζεται η ενδοφλέβιος θρέψις με διάλυσι ζαχάρου. Εν τούτοις η ζάχαρη που χρησιμοποιείται στην περίπτωσι αυτή πρέπει να έχη απλά μόρια, όπως η γλυκόζη, ώστε να διαρρέη εύκολα δια μέσου των τριχοειδών αγγείων και να τρέφη τα κύτταρα των ιστών του σώματος.

Αλλ’ όταν υπάρχη μεγάλη απώλεια αίματος και είναι ανάγκη να υψωθή ο όγκος του υγρού μέσα στα αιμοφόρα αγγεία, τότε χρησιμοποιείται μια αλμυρή διάλυσις στην οποία μπορεί να προστεθή καλαμοζάχαρο. Τα μόριά του είναι πολύ μεγάλα και δεν μπορούν να διαρρέσουν δια μέσου των τριχοειδών αγγείων και έτσι χρησιμεύουν για ν’ αποκαταστήσουν το απαιτούμενο ποσόν του υγρού στα αιμοφόρα αγγεία. Όσον αφορά την τονωτικότητα του αίματος η ζάχαρη που παραμένει στο αίμα λέγεται ότι είναι υπερτονωτική.

Πριν μπορέση το σώμα να αφομοιώση το καλαμοζάχαρο ή το ζάχαρο του τεύτλου, πρέπει να μεταβάλη το ζάχαρο αυτό σε γλυκόζη δια της πέψεως. Αυτό είναι το ζάχαρο που βρίσκεται στο αίμα και είναι το είδος που χρησιμοποιεί η καρδιά για την τεραστία ενέργειά της, που ισοδυναμεί με τη διπλασία προσπάθεια που καταβάλλεται από τους μυώνας των ποδιών όταν τρέχη κανείς γρήγορα.

Μεταξύ άλλων ζαχάρων είναι η μαλτόζη, που παράγεται από το κοινό κριθάρι ή το κριθάρι της ζυθοποιίας, και η λακτόζη που βρίσκεται στο γάλα. Βλέπομε έτσι ένα ενδιαφέροντα κύκλο ζαχάρων στο σώμα όλων των μαστοφόρων. Μια μητέρα μπορεί να τρώγη μόνο το καλαμοζάχαρο στη δίαιτά της, αλλά κι αυτό μεταβάλλεται στο σώμα της σε γλυκόζη δια της πέψεως. Οι μαστοφόροι αδένες παίρνουν τη γλυκόζη από το ρεύμα του αίματος και την μεταβάλλουν σε λακτόζη όπως παρουσιάζεται στο γάλα που τρέφει το μωρό.

Μολονότι η Γραφή δεν αναφέρει τίποτε για τη ζάχαρη, μιλεί για κάτι γλυκύτερο από τη ζάχαρη, δηλαδή, το μέλι, και μάλιστα περίπου εξήντα φορές. Μας δίνει καλή συμβουλή για το μέλι που μπορεί να εφαρμοσθή για τη χρήσι όλων των γλυκών: «Εύρικας μέλι; φάγε όσον σοι είναι αρκετόν, μήποτε υπερεμπλησθής απ’ αυτού και εξεμέσης αυτό. Δεν είναι καλόν να τρώγη τις πολύ μέλι.» Ναι, τα πολλά γλυκά μπορούν να επιφέρουν πολλά κακά, περιλαμβανομένου και του διαβήτου.—Παρ. 25:16, 27.