Παροιμίες
8 Δὲν κράζει ἡ σοφία;
καὶ δὲν ἐκπέμπει τὴν φωνήν αὑτῆς ἡ σύνεσις;
2 Ἵσταται ἐπὶ τῆς κορυφῆς τῶν ὑψηλῶν τόπων,
ὑπὲρ τὴν ὁδόν, ἐν τῷ μέσῳ τῶν τριόδων.
3 Κράζει πλησίον τῶν πυλῶν,
ἐν τῇ εἰσόδῳ τῆς πόλεως, ἐν τῇ εἰσόδῳ τῶν θυρῶν·
4 πρὸς ἐσᾶς, ἄνθρωποι, κράζω·
καὶ ἡ φωνή μου ἐκπέμπεται πρὸς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.
5 Ἁπλοί, νοήσατε φρόνησιν·
καὶ ἄφρονες, ἀποκτήσατε νοήμονα καρδίαν.
6 ᾿Ακούσατε· διότι θέλω λαλήσει πράγματα ἔξοχα,
καὶ τὰ χείλη μου θέλουσι προφέρει ὀρθά.
7 Διότι ἀλήθειαν θέλει λαλήσει ὁ λάρυγξ μου·
τὰ δὲ χείλη μου βδελύττονται τὴν ἀσέβειαν.
8 Πάντες οἱ λόγοι τοῦ στόματός μου εἶναι μετὰ δικαιοσύνης·
δὲν ὑπάρχει ἐν αὐτοῖς δόλιον διεστραμμένον·
9 Πάντες εἶναι σαφεῖς εἰς τὸν νοοῦντα
καὶ ὀρθοὶ εἰς τοὺς εὑρίσκοντας γνῶσιν.
10 Λάβετε τὴν παιδείαν μου, καὶ μή ἀργύριον·
καὶ γνῶσιν, μᾶλλον παρὰ χρυσίον ἐκλεκτόν.
11 Διότι ἡ σοφία εἶναι καλητέρα λίθων πολυτίμων·
καὶ πάντα τὰ ἐπιθυμητὰ πράγματα δὲν εἶναι ἀντάξια αὐτῆς.
12 ᾿Εγὼ ἡ σοφία κατοικῶ μετὰ τῆς φρονήσεως,
καὶ ἐφευρίσκω γνῶσιν συνετῶν βουλευμάτων.
13 Ὁ φόβος τοῦ Κυρίου εἶναι νὰ μισῇ τις τὸ κακόν·
ἀλαζονείαν καὶ αὐθάδειαν καὶ πονηρὰν ὁδὸν
καὶ διεστραμμένον στόμα ἐγὼ μισῶ.
14 ᾿Εμοῦ εἶναι ἡ βουλή καὶ ἡ ἀσφάλεια·
ἐγὼ εἶμαι ἡ σύνεσις· ἐμοῦ ἡ δύναμις.
15 Δι᾿ ἐμοῦ οἱ βασιλεῖς βασιλεύουσι,
καὶ οἱ ἄρχοντες θεσπίζουσι δικαιοσύνην.
16 Δι᾿ ἐμοῦ οἱ ἡγεμόνες ἡγεμονεύουσι,
καὶ οἱ μεγιστᾶνες, πάντες οἱ κριταὶ τῆς γῆς·
17 ᾿Εγὼ τοὺς ἐμὲ ἀγαπῶντας ἀγαπῶ·
καὶ οἱ ζητοῦντές με θέλουσι μὲ εὑρεῖ.
18 Πλοῦτος καὶ δόξα εἶναι μετ᾿ ἐμοῦ,
ἀγαθὰ διαμένοντα καὶ δικαιοσύνη.
19 Οἱ καρποὶ μου εἶναι καλήτεροι χρυσίου καὶ χρυσίου καθαροῦ·
καὶ τὰ γεννήματά μου, ἐκλεκτοῦ ἀργυρίου.
20 Περιπατῶ ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης,
ἀναμέσον τῶν τρίβων τῆς κρίσεως,
21 διὰ νὰ κάμω τοὺς ἀγαπῶντάς με νὰ κληρονομήσωσιν ἀγαθά,
καὶ νὰ γεμίσω τοὺς θησαυροὺς αὐτῶν.
22 Ὁ Κύριος μὲ εἶχεν ἐν τῇ ἀρχῇ τῶν ὁδῶν αὑτοῦ,
πρὸ τῶν ἔργων αὑτοῦ, ἀπ᾿ αἰῶνος.
23 Πρὸ τοῦ αἰῶνος μὲ ἔχρισεν,
ἀπ᾿ ἀρχῆς, πρὶν ὑπάρξῃ ἡ γῆ.
24 ᾿Εγεννήθην ὅτε δὲν ἦσαν αἱ ἄβυσσοι,
ὅτε δὲν ὑπῆρχον αἱ πηγαὶ αἱ ἀναβρύουσαι ὕδατα·
25 Πρὶν τὰ ὄρη θεμελιωθῶσι,
πρὸ τῶν λόφων, ἐγὼ ἐγεννήθην·
26 ἐνῷ δὲν εἶχεν ἔτι κάμει τὴν γῆν οὔτε πεδιάδας,
οὔτε κορυφὰς χωμάτων τῆς οἰκουμένης.
27 Ὅτε ἡτοίμαζε τοὺς οὐρανούς, ἐγὼ ἤμην ἐκεῖ·
ὅτε περιέγραφε καμάραν ὑπεράνω τοῦ προσώπου τῆς ἀβύσσου·
28 ὅτε ἐστερέονε τὸν αἰθέρα ἐπάνω·
ὅτε ὠχύρονε τὰς πηγὰς τῆς ἀβύσσου·
29 ὅτε ἐπέβαλλε τὸν νόμον αὑτοῦ εἰς τὴν θάλασσαν,
νὰ μή παραβῶσι τὰ ὕδατα τὸ πρόσταγμα αὐτοῦ·
ὅτε διέταττε τὰ θεμέλια τῆς γῆς·
30 τότε ἤμην πλησίον αὐτοῦ δημιουργοῦσα·
καὶ ἐγὼ ἤμην καθ᾿ ἡμέραν ἡ τρυφή αὐτοῦ,
εὐφραινομένη πάντοτε ἐνώπιον αὐτοῦ,
31 εὐφραινομένη ἐν τῇ οἰκουμένῃ τῆς γῆς αὐτοῦ·
καὶ ἡ τρυφή μου ἦτο μετὰ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.
32 Τώρα λοιπὸν ἀκούσατέ μου, ὦ τέκνα·
διότι μακάριοι οἱ φυλάττοντες τὰς ὁδοὺς μου.
33 ᾿Ακούσατε παιδείαν καὶ γένεσθε σοφοί,
καὶ μή ἀποδοκιμάζετε αὐτήν.
34 Μακάριος ὁ ἄνθρωπος, ὅστις μοῦ ἀκούσῃ,
ἀγρυπνῶν καθ᾿ ἡμέραν ἐν ταῖς πύλαις μου,
περιμένων εἰς τοὺς παραστάτας τῶν θυρῶν μου·
35 διότι ὅστις εὕρῃ ἐμέ, θέλει εὑρεῖ ζωήν,
καὶ θέλει λάβει χάριν παρὰ Κυρίου.
36 Ὅστις ὅμως ἁμαρτήσῃ εἰς ἐμέ, τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν ἀδικεῖ·
πάντες οἱ μισοῦντές με ἀγαπῶσι θάνατον.