Bly die Ortodokse geestelikes wakker?

DEUR ONTWAAK!-MEDEWERKER IN GRIEKELAND

“TOE Jesus in die tempel ingegaan . . . en die mense gesien het wat handel dryf, was hy woedend en het hy uitgeroep: ‘Hou op om die huis van my Vader ’n handelshuis te maak!’ As hy in ons tyd na die eiland Patmos moet seil, . . . sal sy woorde selfs sterker wees. Maar ek is nie seker of enigiemand na hom sal luister nie.” Dit is die woorde van ’n joernalis wat verslag gedoen het van wat genoem is ’n “Pan-Christelike byeenkoms van die allergrootste belang” en “een van die groot oomblikke in die hedendaagse Christelike godsdiens”.

Die ekumeniese patriarg van Konstantinopel, Bartolomeus I, wat wêreldwyd as die simboliese hoof van die Ortodokse Kerk beskou word, het die jaar 1995 as die “Jaar van die Apokalips” uitgeroep.a Vanaf 23 tot 27 September 1995 het die feesvieringe ’n hoogtepunt bereik terwyl hooggeplaaste geestelikes van die meeste van die Ortodokse patriargate op die eiland Patmos bymekaargekom het. Verteenwoordigers van die Rooms-Katolieke Kerk, die Anglikaanse Kerk en verskeie Protestantse gelowe was ook teenwoordig. Die hoogste politieke en militêre owerhede van Griekeland het die gebeurtenisse bygewoon, tesame met buitelandse amptenare, politici, vooraanstaande sakemanne en ander genooide gaste van oor die hele wêreld.

Studente van die boek Openbaring sal die dringende waarskuwings onthou wat Jesus Christus daarin gee: “Kyk! Ek kom soos ’n dief. Gelukkig is die een wat wakker bly” (Openbaring 16:15). In die lig hiervan en van die godsdiensviering in verband met Openbaring waaraan groot publisiteit gegee is, kan ons dus nie anders nie as om te vra: Bly die Christendom wakker? Hou hulle aan waak in gretige afwagting van Jesus Christus se koms as die gekroonde Koning? Het hierdie feesvieringe die aandag gevestig op die tema van die Bybel, wat in Openbaring sy klimaks bereik—die heiliging van Jehovah se naam en die regverdiging van sy soewereiniteit deur middel van die Koninkryk onder Christus? Kom ons kyk na ’n paar van die feite.

’n Deel van hierdie wêreld?

Vir baie waarnemers was die ongemaklike bondgenootskap tussen godsdiensleiers, politici en sakemanne gedurende die feesvieringe taamlik afkeurenswaardig. Party het gevoel dat al die betrokke partye die situasie tot hulle eie besondere voordeel probeer uitbuit het. Geestelikes het hulle mag vergroot deur langs belangrike politici te verskyn, terwyl die politici hulle eie beeld probeer verbeter het deur ’n beroep op die mense se godsdienstigheid te doen. Die woordvoerder vir die Heilige Sinode van die Kerk van Griekeland het selfs gesê: “Openbaring het ook ’n politieke betekenis gehad . . . Dit is ’n drama wat hom op die aarde afspeel.”—Ons kursiveer.

Hoe goed pas dit tog by die beskrywing in Openbaring 17:1, 2, wat uitbeeld hoe die simboliese “groot hoer”, die wêreldryk van valse godsdiens waarvan die Christendom ’n vername deel is, geestelike “hoerery” met “die konings van die aarde” pleeg! In plaas van geestelik rein en waaksaam te bly, het die Ortodokse Kerk, soos die res van die Christendom, politieke leiers verlei om ’n onheilige vriendskap met haar te sluit en so godsdiensvervolging aangestook, veral teen Jehovah se Getuies.

Nie verenig nie

Dit is opmerkenswaardig dat twee Ortodokse patriarge nie by die vieringe was nie. Waarom? Die patriarg Alexios II van Moskou het uit protes geweier om dit by te woon omdat die patriargaat van Konstantinopel gunstig gereageer het op ’n versoek van die aartsbisdomme van beide Estland en die Oekraïne om onder die jurisdiksie van Konstantinopel in plaas van Moskou te wees. Volgens berigte “is hierdie die ernstigste krisis wat nog in die verhoudinge tussen die [patriargaat van Konstantinopel] en die veel sterker Russies-Ortodokse Kerk ontstaan het”, en dit kan “onvoorspelbare gevolge vir die eenheid en die gesag van die Ortodokse Kerk” inhou.

Daarbenewens het die patriarg van Jerusalem die sinode geboikot. Waarom? Hy was na bewering woedend omdat die patriargaat van Konstantinopel hom drie jaar vantevore boete laat doen het nadat hy beheer oor die Ortodokse Kerk van Australië probeer verkry het.

Pous Johannes-Paulus II sou aanvanklik ook genooi word, maar dit het op die nippertjie verander vanweë hewige teenstand van konserwatiewe elemente in die Ortodokse Kerk. In Mei 1995 het ’n vooraanstaande Ortodokse geestelike in Atene die Pous “’n oorlogsmisdadiger” genoem. Toe is daar aangekondig dat “die Pous” onder sulke omstandighede “nie aan die viering in Patmos kan deelneem nie”.

Om verder tot hierdie betreurenswaardige situasie by te dra, was Ortodokse en Rooms-Katolieke “Christene” ironies genoeg besig om mekaar, net 1500 kilometer noord-wes van Patmos, in Bosnië en Herzegowina dood te maak!

Verklaarde Christene wat geestelik lomerig is, laat beslis toe dat sektarisme hulle verdeel! Iakovos, die Ortodokse aartsbiskop van Noord- en Suid-Amerika, het hierdie verdeeldheid streng afgekeur deur in ’n onderhoud te sê: “Ons het gefaal in ons poging om die kerke te verenig ten einde ’n diens aan die mensdom te lewer en nie aan die magtiges van hierdie wêreld nie. . . . Mense is keelvol vir . . . patriargale seënbede.”

“’n ‘Openbaring’ van weelde”

Die gebeurtenis wat “’n extravaganza van rykdom” genoem is, het kwaai in die soeklig gekom. ’n Koerantberig het gesê: “Die vier dae van feesviering in Patmos was toe op die ou end ’n ‘openbaring’ van weelde. . . . Die Bisantynse vertoon het die perke van ’n geestelike seremonie oorskry en gedreig om ’n ekumeniese gebeurtenis in ’n duur fiësta te omskep.” Baie was bekommerd oor die bedrag geld wat aan die feesvieringe bestee is, veral in ’n tyd toe die voortbestaan van mense in die naburige Balkan en Oos-Europa bedreig is. Volgens party skattings was die totale koste vir hierdie “ongeëwenaarde feestelikheid” byna R74 miljoen. Luuksetoerskepe het in die hawe van Patmos aangekom as huisvesting vir party van die ryk gaste wat genooi is om die byeenkoms by te woon. Tot die ergernis van die meeste permanente inwoners is die eiland ter elfder ure opgeknap om ’n beter indruk op die hooggeplaaste besoekers te maak—al is daar nie eens ’n hospitaal en ’n behoorlike skoolgebou nie.

Hoe gepas is die woorde van Openbaring 18:2, 3, 7 tog in hierdie situasie: “Die reisende koopmanne van die aarde het ryk geword weens die mag van [Babilon die Grote se] skaamtelose weelde. In die mate waarin sy haarself verheerlik en in skaamtelose weelde gelewe het, gee haar in dié mate pyniging en verdriet”! Terwyl die gewone mense ly, was die Ortodokse Kerk, in plaas van waaksaam te wees om bemoediging en geestelike ondersteuning te voorsien, besig met buitensporige feeste wat geen geestelike waarde het nie.

Vals verwagtinge word gekoester

Tydens hierdie feesvieringe is verskeie simposiums en konferensies gehou. Oplossings is voorgestel vir die ernstige probleme waarmee die mens te kampe het. ’n Resolusie is aangeneem wat ’n beroep op wetenskaplikes doen om dringend op te tree om die mensdom se probleme op te los. Die Koninkryk van God is nie eens een keer genoem nie. In teenstelling daarmee beklemtoon die boek Openbaring, in ooreenstemming met die res van die Bybel, dat God se Koninkryk in die hande van Jesus Christus die enigste oplossing vir al die mensdom se probleme is.—Openbaring 11:15-18; 12:10; 21:1-5.

Dit is geen wonder dat die Christendom nie die Bybelse hoop van die Koninkryk ernstig opneem nie. Een van die monnike van die klooster op Patmos het die heersende gesindheid weergegee deur openlik te erken: “Ons beskou Openbaring nie as ’n gesaghebbende teks nie. Dit is die soort geskrif wat nie in die kerke gelees word nie.” ’n Teoloog het in ’n soortgelyke trant gesê: “Dit is gevaarlik om Openbaring aan die geskiedenis van hierdie wêreld te koppel in die sin dat dit ’n geskrif is wat in besonderhede verduidelik wat gaan gebeur. . . . Dit is goedgelowigheid en nogal ’n gevaarlike vertolking daarvan.” Wat ’n diep geestelike slaap!

Hulle bly nie wakker nie

Die Christendom bly dus beslis nie wakker nie. In plaas van die aandag op die Woord van God en sy beloftes te vestig, was dit ’n betekenislose en nuttelose herdenking. Die toestand van die so genoemde Christelike kerke is baie dieselfde as dié van die gemeente in Laodisea, vir wie Jesus gesê het: “Jy sê: ‘Ek is ryk en het rykdom verwerf en het hoegenaamd niks nodig nie’, maar jy . . . weet [nie] dat jy ellendig en bejammerenswaardig en arm en blind en naak is nie.”—Openbaring 3:17.

Dit is interessant dat ’n getroue ondersteuner van die Ortodokse Kerk aan ’n koerant geskryf het om te kla dat Jehovah se Getuies “die enigstes was wat voordeel getrek het uit hierdie” herdenking. Waarom het hy so gevoel? Hy het verduidelik dat die openbaring aan Johannes en “die leringe van Jehovah se Getuies ’n gemeenskaplike eskatologiese grondslag het”. Ja, dit is waar dat die Getuies ywerig daarna streef om ‘aan te hou waak’ deur te let op die vervulling van God se voorneme. Hulle is ook gretig om alle opregtes van hart te help om ‘wakker te bly sodat hulle kan staan voor die Seun van die mens’, Jesus Christus.—Matteus 24:42; Lukas 21:36.

[Voetnoot]

[Lokteks op bladsy 20]

“’n Extravaganza van rykdom” en “ongeëwenaarde feestelikheid”

[Lokteks op bladsy 21]

“Mense is keelvol vir . . . patriargale seënbede”

[Foto-erkenning op bladsy 19]

Foto: Garo Nalbandian