Hilimle, bu olaydaki kralın sorumluluğundan hiç söz etmez. İsa’nın takipçileri de hükümet memurları önünde şahadette bulunurlarken, benzer şekilde takt kullanırlar.

◆ 8:17—İnsanlar nasıl “Yahudi oldular”?

Septuaginta tercümesine göre, bu Persliler “sünnet olup Yahudileştiriliyorlardı.” Karşı fermanı, Yahudilerin Tanrısı’nın yardımına bir işaret olarak kabul eden birçok Persli, Yahudi mühtedisi olur. Benzer şekilde günlerimizde de “başka koyunlar”dan oluşan bir “büyük kalabalık” meshedilmiş mütebakinin yanında duruş almıştır.—Vahiy 7:9; Yuhanna 10:16; Zekarya 8:23.

◆ 9:10, 15, 16—Yahudiler neden çapula el atmadılar?

Kralın fermanı Yahudilere çapulu almak için yetki veriyordu. Fakat onlar bunu yapmak istemediler; çünkü amaçları zengin olmak değil, kendilerini korumaktı.

BİZİM İÇİN BİR DERS: Bugün Yehova’nın Şahitleri de, Ester’in günlerindeki Yahudiler gibi, düşmanlarından korunmak için uygun tarzda hükümetlere ve mahkemelere başvuruyorlar. Özellikle II. Dünya Savaşı sırasında din adamlarının kışkırtmasıyla Tanrı’nın kavmine karşı girişilen saldırılar nedeniyle bunu yapmak gerekliydi. Yehova’nın bereketiyle birçok dava mahkeme yoluyla kazanıldı.

Ester kitabı, bugün Yehova’nın Şahitleri için ümit ve teşvik kaynağı olarak hizmet eder. Onlar, Şeytan’ın kendilerine yönelik nefretinin, yakında, kendilerini tamamen yok etmek maksadıyla giriştiği çabayla zirveye ulaşacağını biliyorlar. Onlar Yehova’nın kendilerini o zaman nasıl koruyacağını henüz bilmiyorlar. (Hezekiel 38:16-23) Fakat Ester’in günlerinde olduğu gibi, Yehova’nın şimdi de kavmini terk etmeyeceğine dair güvenleri var. O, tam zamanında gereken “yardım ve kurtuluş”u sağlayacaktır.

Tahammülle Layık Surette Yürümek

KADIN sık sık tutuklanmış ve yoğun bir sorgulamaya tabi tutulmuştu. Bir keresinde, aralarında adam öldürmek, ırza geçmek ve hırsızlıktan tutuklanan dokuz erkek mahpusla birlikte, sokaklarda yuhalayan kalabalıklar önünden geçirildi. 20 yıldan fazla bir süre hapiste yattı ve ailesinden ayrı kaldı.

İsa’yı takip eden bu kadının tecrübesi, sadece ona özgü bir şey değildir; zira pek çokları, benzer şekilde uzun müddet hapiste kalmak zorunda kaldılar. Fakat bu kadının “suçu”, kesinlikle olağanüstü bir nitelik taşıyordu. O, Yehova’nın Şahitlerinden biriydi. İmanını inkâr etseydi, hemen serbest bırakılabilirdi. Fakat belirli bir ölçüde de olsa, bu tür muameleye boyun eğmesini ve de sevincini korumasını mümkün kılan şey neydi?

Bu soruya cevap bulmak için, dinsel inancına uygun davrandığından dolayı tutuklanmış olan, İsa’nın başka sadık bir takipçisinin durumunu ele alalım. Bu kişi resul Pavlus idi. Efesos’taki cemaate şöyle yazdı: “İmdi Rabde mahpus olan ben, bütün alçakgönüllülük ve hilimle, tahammülle [sabırla], sevgide birbirinize sabrederek, selâmet (barış) kaydında Ruh birliğini tutmağa gayret ederek, davet edildiğiniz davete lâyık surette yürüyesiniz diye, size rica ederim.”—Efesoslular 4:1-3.

Efesos’taki İsa Mesih’in takipçileri, onunla birlikte gökte yaşamak üzere fevkalade bir ümide “davet” edilmişlerdi. (I. Petrus 1:3, 4) Fakat bu hayata erişmek için onlar, ona layık olduklarını kanıtlayacak şekilde “yürü”meli veya davranmalıydılar. Pavlus, bunu yapmaları için “tahammül” niteliğinin hayati olduğunu belirtti. Bununla beraber “tahammül”, sadece uzunca bir süre acıya veya rahatsızlığa katlanmaktan çok daha kapsamlı bir anlam taşıyordu. Ayağı kırılmış olan biri, çok tahammül göstermelidir, çünkü başka bir seçeneği