⁶ Pavlus, Titus’a ise şu sözleri yazdı: “Seni Girit’te bıraktım ki, yarım kalan işleri düzene koyup her şehirde cemaat ihtiyarlarının atanmasını sana söylediğim şekilde yapabilesin. Bunlar, suçlanacak yönü olmayan, tek kadınla evli adamlar olsun; arsız ve başına buyruk olmakla suçlanmayan, imanlı çocukları olsun. Çünkü cemaat gözetmeni, Tanrı’nın kullandığı bir kâhya olarak suçlanacak durumda olmamalı; kendini beğenmiş, çabuk öfkelenen, sarhoş olup olay çıkaran, vurup kıran, haksız kazanca düşkün biri olmamalı. Aksine, konuksever, iyiliksever, sağduyulu, doğruluktan ayrılmayan, vefalı, özdenetim sahibi biri olmalı. Öğretme sanatında Tanrı’nın güvenilir sözüne sıkıca bağlı kalmalı ki, sağlıklı öğretimle teşvik edebilsin ve karşı çıkanlara yanlışını gösterebilsin” (Titus 1:5-9).

¹¹ Gözetmen olarak atanmaya yeterli erkekler alışkanlıklarında ölçülü ve insanlarla ilişkilerinde makuldür. Tutucu değildirler, aksine dengeli ve özdenetim sahibi oldukları açıkça görülür. Yeme içme, dinlenme, hobi ve eğlenme gibi konularda ölçülüdürler. Alkol kullanımı konusunda da ölçülüdürler, böylece kimse onları sarhoşlukla ya da içkicilikle suçlayamaz. Alkol yüzünden duyuları körelen biri özdenetimini kolayca kaybeder ve böyle biri cemaatin ruhi sağlığını gözetebilecek durumda değildir.

¹⁴ Cemaatte gözetmen olmaya yeterli biri sağduyuludur. Bu da onun mantıklı, aceleyle yargıya varmayan biri olmasını gerektirir. Yehova’nın ilkelerini ve bu ilkelerin nasıl uygulanabileceğini iyice kavramıştır. Sağduyulu biri öğüt ve talimat almayı kabul eder. İkiyüzlü davranmaz.

¹⁵ Pavlus, Titus’a bir gözetmenin iyiliksever olması gerektiğini hatırlattı. Ayrıca bir gözetmen doğruluktan ayrılmayan ve vefalı biri olmalı. Bu nitelikler onun hem başkalarıyla ilişkilerinden hem de iyi ve doğru olandan yana tavır almasından belli olur. Bir gözetmen Yehova’ya ve doğruluk standartlarına bağlılık konusunda tutarlı olmalı. Mahremiyeti koruyabilmeli. Ayrıca özveride bulunmaktan ve maddi olanaklarını başkaları için kullanmaktan geri durmayan konuksever biri olmalı (Elçi. 20:33-35).