Yehova Sevinç ile Verenleri Sever

“Hüzünle yahut mecburiyetle değil, herkes yüreğinde niyet ettiği gibi versin; çünkü Allah sevinç ile vereni sever.”—II. KORİNTOSLULAR 9:7.

1. Tanrı ve Mesih nasıl sevinç ile veren kişilerdir?

YEHOVA sevinç ile veren ilk kişiydi. O, yegane tevlit edilmiş Oğluna sevinç duyarak hayat verdi ve sonra onu, melekleri ve insanı meydana getirmek üzere kullandı. (Süleymanın Meselleri 8:30, 31; Koloseliler 1:13-17) Tanrı, bize hayat, soluk ve gökten yağmurlar ve semereli mevsimler gibi gerekli tüm şeyleri vererek yüreklerimizi sevinçle doldurdu. (Resullerin İşleri 14:17; 17:25) Evet, hem Tanrı, hem de Oğlu İsa Mesih, sevinç ile veren kişilerdir. Onlar bencil olmayan bir ruhla, hoşnutluk duyarak verirler. Yehova, insan dünyasını o denli sevdi ki, “biricik Oğlunu verdi; ta ki, ona iman eden her adam helâk olmasın, ancak ebedî hayatı olsun.” Ayrıca İsa da, “bir çokları için” seve seve ‘canını fidye olarak verdi.’—Yuhanna 3:16; Matta 20:28.

2. Pavlus’a göre, Tanrı ne şekilde vereni sever?

² Bu nedenle, Tanrı ve Mesih’in hizmetçileri sevinç ile verenler olmalıdır. M.S. 55 yıllarında, resul Pavlus, İsa’nın Korintos’taki takipçilerine yazdığı ikinci mektupta onları bu şekilde vermeye teşvik etti. Özellikle İsa’nın ihtiyaçta olan Yeruşalim ve Yahuda’daki takipçilerine yardım etmek üzere gönüllü ve özel olarak yapılan para bağışına değinip, “hüzünle yahut mecburiyetle değil, herkes yüreğinde niyet ettiği gibi versin; çünkü Allah sevinç ile vereni sever” dedi. (II. Korintoslular 9:7; Romalılar 15:26; I. Korintoslular 16:1, 2; Galatyalılar 2:10) Acaba Tanrı’nın kavmi verme fırsatlarını nasıl değerlendirdi? Ve Pavlus’un verme konusundaki öğüdünden neler öğrenebiliriz?

17, 18. Pavlus, II. Korintoslular 9:7’deki sözlerle öz olarak ne der ve ‘sevinçle’ diye tercüme edilen Yunanca sözcük neye işaret eder?

¹⁷ Pavlus, İsa’nın Yahuda’daki takipçileri için yapılan yardım kampanyasıyla ilgili şunları söyledi: “Hüzünle yahut mecburiyetle değil, herkes yüreğinde niyet ettiği gibi versin; çünkü Allah sevinç ile vereni sever.” (II. Korintoslular 9:7) Resul, Septuaginta tercümesindeki, Süleymanın Meselleri 22:8 ayetinin bir kısmına değinmiş olabilir. Orada şöyle okuyoruz; “Tanrı sevinç ile vereni bereketler; ve onun işinin noksanını tamamlar”. (Charles Thomson tarafından tercümesi yapılan The Septuagint Bible) Pavlus, “bereketler” yerine “sever” sözcüğünü kullanmıştır, fakat bu iki sözcük arasında bir bağlantı vardır; çünkü bereketin bolluğu Tanrı’nın sevgisinden kaynaklanır.

¹⁸ Sevinç ile veren, gerçekten mutlu olur. II. Korintoslular 9:7’de ‘sevinçli’ olarak tercüme edilen Yunanca sözcükten, “neşeli” sözcüğü türetilir. Bilgin R. C. H. Lenski bunu belirttikten sonra şunları söyledi: “Tanrı, şen, sevinçli, mutlu olarak vereni sever . . . . başka bir verme fırsatı çıktığında, [onun] imanı yüzünün gülmesine neden olur.” Böyle sevinçli ruha sahip bir kimse, hüzünle yahut mecburiyetle değil, tüm yürekten verir. Acaba sen, Gökteki Krallığın menfaatlerini desteklemek üzere vermekten böylesine bir sevinç duyuyor musun?

19. İlk Hıristiyanların bağışları nasıldı?

¹⁹ İlk Hıristiyanlar, para toplamak üzere tabak gezdirmiyor veya dinsel amaç uğruna gelirlerinin onda birini bağışlamıyorlardı. Daha ziyade, onların bağışları tamamıyla gönüllüydü. M.S. 190 yılında Hıristiyanlığı kabul eden Tertullian şunları yazdı: “Hazine kutumuz varsa da, o, bir din sanki satılık imiş gibi, satın alma parasından oluşmuyor. Her kişi ayın belirli bir günü, eğer isterse, küçük bir bağışta bulunuyor; fakat sadece bundan zevk aldığı ve bunu yapabilecek durumda olduğu takdirde; çünkü mecburiyet yoktur; her şey gönüllüdür.”—Apology, Bölüm XXXIX.