Fakat eve dönerse, babasından acaba ne tür bir karşılama bekleyebilirdi? Babasının iyiliğini kötüye kullandığı bu utanç verici durumdan sonra, sıcak bir karşılamayı veya kabul edilmeyi herhalde bekleyemezdi. Bununla birlikte şu derin duygu zihnine ve yüreğine hâkimdi: Mutlaka eve dönmeliydi!

Bu genç adam, babasının kendisi için beslediği duygularını ne kadar da az anlamıştı! Eski evine yaklaştığında onu ne kadar büyük bir sürpriz bekliyordu! Gerçekten, “henüz uzakta iken, Babası onu görüp acıdı, koştu boynuna sarıldı ve öptü.”—Luka 15:20.

Müsrif oğul gibi, sen de hiç evini terk ettin mi? Babandan, yani Yehova’dan ve O’nun teşkilatından hiç uzaklaştın mı? Şimdi sen de “eve dönmek” istiyor musun?

Bu gibi kişiler, “eve dönmeye” karar verirlerse, o zaman Tanrı’nın cemaati onları karşılamak için oturup beklemez. İsa’nın meselinde, babası, “henüz uzakta iken” oğlunu karşılamak için koştu. Benzer şekilde de, Yehova’nın Şahitleri, bir zamanlar Yehova’nın teşkilatıyla beraber olanları aramayı ve geri dönmelerine yardım etmeyi kişisel bir yükümlülük olarak kabul ederler.