Yalnız Kalmaya Zaman Ayırmanın Faydaları

YEHOVA, Yeşu’ya şöyle dedi: “Bu Kanun kitabındaki sözler dilinden düşmesin. Kanunlarıma dikkatle uyabilmek için bu kitabı gece gündüz, üzerinde düşünerek oku” (Yeşu 1:8). Biz de Tanrımız Yehova’ya yaklaşmaya devam edebilmek için aynısını yapmalıyız (Yak. 4:8).

Tanrı’nın Sözünü “üzerinde düşünerek” okumalı ve bunları yaşamımızda nasıl uygulayabileceğimizi fark etmeye çalışmalıyız. Böyle derinlemesine bir inceleme ancak yalnızken yapılabilir. Eğer sessiz sakin bir ortam yaratabilirsek dikkatimiz dağılmadan okuduklarımıza odaklanabiliriz. Ayrıca bu sayede, Yehova’ya acele etmeden uzun uzun dua edebiliriz.

İSA YALNIZ KALMAYA ÖNEM VERDİ

İsa birçok kez yalnız kalabileceği yerlere gitti. Fakat bir keresinde bunu yapmaya çalıştığında kalabalık onu buldu. Peki o ne yaptı? Programını değiştirdi. Hastaları iyileştirmek ve kalabalığı doyurmak için zaman ayırdı (Mat. 14:13, 14, 19, 20).

Öyleyse İsa yalnız kalmaktan tamamen vaz mı geçmişti? Hayır. Kutsal Kitap, kalabalığı doyurduktan sonra onun ‘dua etmek için tek başına dağa çıktığını’ ve “karanlık çöktüğünde” orada yalnız olduğunu söyler. İsa öğrencilerinin yanına ancak “sabaha karşı”, yani yaklaşık üç ila altı arasında döndü (Mat. 14:23-25).

Demek ki İsa dua etmek ve babası Yehova’yla ilişkisi üzerinde derin düşünmek için yalnız kalmaya çok önem veriyordu. Tanrı’nın kusursuz Oğlu bile yalnız kalmaya ihtiyaç duyduysa buna bizim de kesinlikle çok ihtiyacımız var.

BAZILARIMIZ İÇİN YALNIZ KALMAK NEDEN ZOR OLABİLİR?

Bugün etrafımız dikkatimizi dağıtan şeylerle dolu. Tek başına olduğumuz zamanlarda bile telefonumuz ya da diğer cihazlarımız bizi meşgul edebilir. Cihazımızı kapattığımızdaysa kaygılanıp şöyle düşüncelere kapılabiliriz: “Ya biri bana ulaşmaya çalışıyorsa?” “Ya acil bir durum varsa?” “Her zaman ulaşılabilir olmam lazım.”

Yalnız kalmamızı zorlaştıran bir etken daha var. Hayatın yoğun temposu yüzünden artık birçok insan yanlarında elektronik cihazları olmadan yalnız kalmaya alışık değil. Bu yüzden de yalnız kaldıklarında kendilerini tedirgin hissediyorlar. Bazı kişiler kendilerini oyalayacak ya da dikkatlerini dağıtacak bir şey olmadan oturup sessizce düşünmekte zorlanıyor. Sosyolog Sherry Turkle şunları söylüyor: “İnsanlar düşünceleriyle birkaç dakikalığına bile olsa baş başa kaldıklarında bu onları tedirgin ediyor.” Peki tıpkı İsa gibi yalnız kalmaktan yarar görebilmek için ne yapabiliriz?

YALNIZ KALMAK İÇİN NASIL VAKİT YARATABİLİRİZ?

Daha önce değindiğimiz gibi, İsa yalnız kalmaya mutlaka zaman ayırdı. Peki bunu nasıl başardı?

Yaptığı şeylerden biri ‘kalabalığı göndermekti’ (Mat. 14:22). İsa daha çok insanı iyileştirebilir miydi? Muhtemelen. Onlara daha çok şey öğretebilir miydi? Mutlaka. İnsanlara yardım etmek için her zaman yapabileceği bir şeyler vardı. Ama o yalnız kalma ihtiyacının da farkındaydı. Sonuçta Yehova’yla ilişkisini ihmal etseydi kimseye yardım edemez duruma gelecekti.

İsa ayrıca “öğrencilerini tekneye bindirdi ve onları önden karşı yakaya yolladı” (Mat. 14:22). Bir kaynağa göre “bindirdi” olarak tercüme edilen ifade aciliyet duygusu taşır ve “zorlamak”, hatta “emretmek” anlamına gelebilir. Anlaşılan İsa bir şeyler yapmazsa asla yalnız kalamayacağını anladı. Öyle ki tek başına kalabilmek için öğrencilerini tekneye bindirip karşı kıyıya yollaması gerekti.

İsa gibi bizim de yalnız kalabilmek için kontrolü ele almamız gerekebilir. Örneğin sosyal ya da ruhi faaliyetler nedeniyle programımız çok doluysa yalnız kalıp dua etmeye ve derin düşünmeye vakit ayıramayabiliriz. Böyle bir durumda İsa gibi biz de harekete geçelim. Her daveti kabul etmek zorunda olduğumuzu düşünmeyelim ya da herkesin yardımına koşamadığımız için kendimizi suçlu hissetmeyelim. Bazen nazikçe hayır dememiz gerekebilir.

İsa gibi bizim de yalnız kalmaya ihtiyacımız var. Çünkü bunu yapıp Tanrı’nın Sözünü okuduğumuzda ve üzerinde derin düşündüğümüzde hayatımızdaki en önemli kişi olan Yehova’ya vakit ayırırız ve O’nunla dostluğumuzu güçlendiririz. Öyleyse “daha önemli” şeylere vakit ayırmak için elimizden geleni yapalım (Filip. 1:10).