Küba’da Yehova’ya Hizmetle Geçen Yaklaşık 70 Yıl

Küçük köyümüzde huzurlu bir hayatımız vardı. Bazı akrabalarımıza yakın oturuyorduk. Örneğin halalarım, amcalarım, babaannem ve dedem yakınımızdaydı. Yeterince yiyeceğimiz vardı ve mutluyduk.

Ben yaklaşık 5 yaşındayken, annem ve babam Walton Jones isminde gayretli bir görevli vaizle Kutsal Kitap’ı incelemeye başladı. Bu kardeş, bizim köyümüze ulaşabilmek için yaklaşık 10 saat yürürdü. Geldiği her seferinde, ailemden birçok kişi babaannemin ve dedemin evine toplanıp onunla saatlerce Kutsal Kitap hakkında sohbet ederdi. Anne babam, ayrıca Pedro amcam ve Ela halam öğrendiklerini çok sevdi ve kısa süre sonra vaftiz edilerek Yehova’nın Şahidi oldular. Ela halam şu anda neredeyse 100 yaşında ve hâlâ Küba’da daimi öncü olarak hizmet ediyor.

O dönemde Yehova’nın Şahitleri Küba’da ibadet özgürlüğüne sahipti. Herkes elimizde yayın dolu çantalarla evden eve gittiğimizi bilirdi. Uzun saatler boyunca yürürdük. Henüz çok genç olduğum o “elverişli dönemde” Yehova’ya nasıl hizmet ettiğimizi mutlulukla hatırlıyorum, ama önümüzde ‘sıkıntılı bir dönem’ vardı (2. Tim. 4:2).

SIKINTILI BİR DÖNEM

Ben yaklaşık 5 yaşındayken babam ve amcam büyük bir toplantıya katılmak için adanın başka bir bölgesine seyahat etti. Ne yazık ki ikisi de bu yolculuk sırasında kirli su yüzünden tifoya yakalandı. Geri döndükten sonra amcamın saçlarını kaybettiğini hatırlıyorum, ama o hayatta kaldı, babamı ise kaybettik. O sırada babam daha 32 yaşındaydı.

Babam öldükten sonra annem Lombillo köyünde yaşayan abisinin yanına taşınmamız gerektiğine karar verdi. Bu, babaannemiz ve dedemiz de dahil çok sevdiğimiz akrabalarımızdan ayrılacağımız anlamına geliyordu. Ama ailece Yehova’ya ibadet etmeye devam ettik.

26 Ağustos 1957’de, 10 yaşındayken Lombillo yakınlarındaki bir gölette vaftiz edildim. O sırada henüz bilmiyordum ama 2 yıl içinde Küba’da Yehova’nın Şahitleri için hayat çok değişecekti. 1959’da hükümet devrildi ve komünist bir yönetim başa geçti.

Artık ülkeyi, askerlik hizmetine çok önem veren bir hükümet yönetiyordu. Bu, Yehova’nın Şahitleri için hayatı çok zorlaştırdı. Çünkü biz hangi ülkede yaşarsak yaşayalım, siyasi ve askeri konularda tarafsızlığımızı koruruz. Sonuç olarak, Küba’da uzun zamandır sahip olduğumuz ibadet özgürlüğünü yavaş yavaş kaybettik ve sonunda bütün dinsel faaliyetlerimiz yasaklandı. Yüzlerce kardeşimiz hapse atıldı. Bazı kardeşlerimiz sık sık dayak yedi ve aç bırakıldı. Bazen de gardiyanlar Kutsal Kitap’ın kan yemeyi yasakladığını bildikleri halde kardeşlerimize kanlı yiyecekler verdiler.

Onca yasağa rağmen Yehova’ya bir arada ibadet etmeye devam ettik (İbr. 10:25). Büyük toplantılarımızı ülkenin dört bir yanındaki çiftliklerde ya da başka sıra dışı yerlerde yapıyorduk. Hatta hatırlıyorum da bir keresinde bir biraderin koyunlarını tuttuğu ahırda toplanmıştık. Fakat öncesinde ne ahırı temizleyebilmiştik ne de koyunları oradan çıkarabilmiştik. Ama yine de ibadetimizi yapabildik. Hem de mecazi koyunlarla gerçek koyunların bir arada olduğu bir ibadet! (Mika 2:12).

O günlerde ruhi gıdanın bize ulaşması için canla başla çalışan kardeşlerimizi hiç unutamıyorum. Örneğin büyük toplantılardaki konuşmaların ses kaydının önceden yapılması ve bu kayıtların bulunduğu kasetlerin ülkenin farklı yerlerindeki kardeşlere ulaştırılması gerekiyordu. Bazen toplantıdaki konuşmaları hazırlama, bu konuşmaları yapma ve kaydetme işi sadece iki biradere verilirdi. Bu biraderler kayıtları gizli yerlerde yaptıkları için zaman zaman arka plandan bir horoz sesi ya da başka komik sesler gelirdi. Eğer toplantı yaptığımız yerde elektrik yoksa, bir biraderin dinamoya bağlı sabit bir bisikletin pedalını çevirmesi gerekirdi. Böylece, üretilen elektrikle kasetçaları çalıştırır ve programı dinleyebilirdik. Belki koşullarımız ideal değildi ya da başka ülkelerdeki kardeşler kadar çok yayına sahip değildik, ama hiçbir zaman ruhi gıdadan mahrum kalmadık. Birlikte Yehova’ya hizmet etmek bize gerçekten çok sevinç veriyordu! (Neh. 8:10).

ÖNCÜLÜK VE EBEVEYNLİK

18 yaşıma basar basmaz Florida isimli şehirde daimi öncülük yapmaya başladım. Yaklaşık bir yıl sonra o bölgenin en büyük şehri olan Camagüey’e özel öncü olarak tayin edildim. Orada Santiago de Cuba’dan gelen güzel bir hemşireyle, Emilia’yla tanıştım. Çıkmaya başladık ve bir yıl içinde evlendik.

Hükümetin idaresindeki şeker fabrikalarının birinde tamgün işe başladım. Emilia ve ben artık öncülük yapamıyorduk ama yine de ruhi faaliyetlere elimizden geldiğince çok zaman ayırmak istiyorduk. Bu nedenle fabrikada gece 3’ten sabah 11’e kadar süren vardiyada çalışmak istediğimi söyledim. Aslında bu kadar erken kalkmayı sevmiyordum. Ama bu iş programı sayesinde hizmette birçok şey yapabiliyor ve karımla birlikte bütün ibadetlere katılabiliyordum.

1969 yılında ilk oğlumuz Gustavo doğdu. Daha sonra benden tamgün hizmete devam etmem ve çevre işinde çalışmam istendi. O zamanlar hem çevre gözetmeni olup hem de çocuk sahibi olmak Küba’da sık görülen bir şeydi. Böylece hayatımızın en mutlu ama aynı zamanda en yoğun dönemlerinden biri başlamış oldu. Emilia da ben de kardeşlerimize bu yolla hizmet etme fırsatına sahip olduğumuz için çok mutluyduk. Çevre hizmeti yaptığımız o dönemde oğlumuz Obed, sonra Abner ve birkaç yıl sonra da kızımız Mahely doğdu.

O yılları düşündüğümde Yehova’nın Küba’daki kardeşlere ne kadar çok nimet verdiğini hatırlayıp mutlu oluyorum. Ayrıca Yehova çocuklarımızın O’nu yürekten sevmesi için gösterdiğimiz çabaları da çok destekledi. O yıllarda çevre hizmetinde olmak bizim için nasıl bir şeydi size biraz anlatayım.

YASAK SIRASINDA ÇEVRE HİZMETİ

60’lı ve 70’li yıllarda faaliyetimize konulan yasağın etkilerini derinden hissetmeye başladık. İbadet Salonlarımız kapatıldı, görevli vaizler sınır dışı edildi. Birçok genç biraderimiz tutuklandı ve hapsedildi. Ayrıca Havana’daki büromuz kapatıldı.

Yasak nedeniyle cemaatleri sadece hafta sonları ziyaret edebiliyorduk. Dolayısıyla her cemaati üst üste iki hafta sonu ziyaret ediyorduk. Mümkün olduğunca az dikkat çekmek için az eşyayla ve genellikle bisikletle seyahat ederdik. Tabii ki yapacağımız ziyaretler ilan edilmiyordu. Sanki akrabalarımızı ziyaret ediyor gibi görünmek istiyorduk. Bunu yapmak zor değildi, çünkü kardeşlerimiz bizim ailemiz gibiydi. Hatta bazen oraya çevre ziyareti için gittiğimizi kendimize hatırlatmamız gerekiyordu (Mar. 10:29, 30). Yine de çok dikkatli olmalıydık. Polis tarafından sık sık takip edilir ve sorguya çekilirdik. Eğer yakalanırsak, yanlarında kaldığımız kardeşler de tehlikeye girebilirdi ama onlar bunu her zaman göze alıyordu (Rom. 16:4).

Bu dönemde maddi olarak çok az şeye sahip olsalar da olağanüstü bir cömertlik gösteren birçok kardeşle tanıştık. Örneğin bazı bölgelerde o kadar çok sivrisinek vardı ki sivrisineklerin sayısı insan sayısından fazlaydı; ama kardeşlerimiz rahat uyuyabilelim diye ellerindeki tek cibinliği bize verirlerdi. Başka kardeşlerimizse çok az yiyeceğe sahip olsalar da bizi evlerinde konuk etmeye hazırdı. Bu nedenle onlarla paylaşmak üzere biz de bazen yanımızda yiyecek götürürdük.

Cemaatleri ziyaret ederken bütün çocuklarımızı yanımızda götüremezdik. Bir tanesini yanımıza alır, diğerlerini evde bırakırdık, annemle kız kardeşim onlara bakardı. Aslında bebeğimizle seyahat etmek bir anlamda bizim için bir koruma sağlıyordu. Çünkü zaman zaman polis üzerimizi arardı. Ama biz yayınları, kirli bebek bezlerinin olduğu torbaya koymuş olurduk ve tabii ki polisler buraya asla bakmazdı.

Emilia’ya hayranım, çünkü tamgün hizmette olduğumuz yıllar boyunca hem çocuklarımızla ilgilendi hem de beni destekledi. Bense fabrikadaki işimle çevre hizmetindeki sorumluluklarımı dengelemeye çalıştım. Nasıl? Bazen hafta sonlarını boşa çıkarmak için haftada bir ya da iki kez çift vardiya çalışırdım. Ancak daha sonra işim değişti, beni bir ekibin başına tayin ettiler. Artık haftanın yedi günü çalışmam gerekiyordu. Bu işi reddedebilecek durumda değildim. Ama sonra fark ettim ki, eğer ekibime hafta sonu için yeterince iş verirsem orada olmam gerekmiyordu, böylece cemaatleri ziyaret edebiliyordum. Bildiğim kadarıyla fabrikanın yöneticileri hafta sonları orada olmadığımı hiçbir zaman fark etmediler!

DEĞİŞİME RAĞMEN SEVİNÇLİ KALMAK

1994 yılında bir gün Küba’daki sorumlu biraderler bütün çevre gözetmenlerini, 80’imizi birden Havana’da özel bir toplantıya çağırdılar. Onca yıl sonra birbirimizle ilk kez tanıştık. Bu gerçekten harikaydı! O toplantıda teşkilatlanmadaki bazı değişiklikler ele alındı. Ama sonra hepimizi şoke eden bir ilan yapıldı. Kardeşler bize bütün çevre gözetmenlerinin isimlerini yetkililere vermeyi planladıklarını söylediler. Bu nasıl olabilirdi?

Biraderler hükümetle Yehova’nın Şahitlerinin arasındaki ilişkinin düzeltilebilmesi için bir süredir yetkililerle görüşme halinde olduklarını söylediler. Yetkililer, onlardan bütün çevre gözetmenlerinin isimlerini istemişti. Biz de çevre gözetmenleri olarak bunu kabul ettik. O dönemden itibaren yetkililerle yapılan görüşmeler iyi sonuçlar verdi.

Sonunda ibadetlerimizi ve hizmetimizi özgürce yapabilmeye başlamıştık ama bir din olarak tanınmamız henüz söz konusu değildi. Ayrıca daha sonra öğrendik ki yetkililer bazı çevre gözetmenlerinin isimlerini zaten biliyormuş, kardeşlere sorarak ellerindeki isimlerden emin olmak istemişler.

1994 yılının Eylül ayında Büroyu yeniden açmamıza izin verildi. Hatta daha da güzeli, 20 yıldır kullanılmayan eski binamızı kullanmamız mümkün oldu.

1996 yılında bir telefon aldık ve Emilia’yla birlikte Beytel’de hizmet etmek üzere davet edildik. Önce çok şaşırdım. Sonra biraderlere, bakmakla yükümlü olduğum ve benimle birlikte yaşayan iki çocuğum olduğunu söyledim. Onlar benim önceliğimdi. Biraderler durumumu tekrar düşündüler ve davetlerinin yine de geçerli olduğunu söylediler. Biz de bu daveti kabul ettik ve ailece Havana’ya gitmek üzere plan yapmaya başladık.

Açıkça söylemem gerekirse, başta Beytel’de hizmet etmeyi sevmedim. Çevre hizmetinde geçirdiğim onca yıldan sonra zihnim de yüreğim de hâlâ sahadaydı. Masa başı bir iş yapmak bana zor gelmişti. Ama Beytel’de birlikte hizmet ettiğim kardeşler ve özellikle de karım Emilia bakış açımı düzeltmeme yardım etti. Zamanla sevincimi yeniden kazandım. Şimdi Beytel’de hizmet ettiğim için çok mutluyum.

Emilia ve ben artık genç değiliz. Ama bütün bu yıllar boyunca tanıştığımız ve birlikte hizmet ettiğimiz kardeşlerimizi düşünmek, içimizi sevinçle dolduruyor. Ayrıca çocuklarımızın ve torunlarımızın Yehova’ya hizmet ettiğini görmek bizi gerçekten çok sevindiriyor. Biz de şu sözleri söyleyen yaşlı Yuhanna’nın duygularını paylaşıyoruz: “Sevinmek için en büyük nedenim, çocuklarımın hakikat yolunda yürüdüklerini duymaktır” (3. Yuhn. 4).

Beytel’de yaklaşık 30 yıldır hizmet ediyoruz. Yaşlılığın ve sağlık sorunlarının getirdiği sıkıntılara rağmen Emilia da ben de elimizden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyoruz. Tüm bu yıllar boyunca bazı zorluklar yaşamış olsak da, Küba’da yaklaşık 70 yıldır ‘mutlu Tanrımıza’ hizmet edebildiğimiz için çok mutluyuz (1. Tim. 1:11; Mezm. 97:1).