İbadetlerimizde Birbirimizle ‘Elimizdekini Paylaşalım’

Tanrı’ya sadakatle hizmet eden dünya çapındaki ‘kardeşler topluluğunun’ bir kısmı olmak ne olağanüstü bir ayrıcalık! (1. Pet. 2:17; 2. Kral. 4:13). Bu, özellikle Yehova’nın toplumunun ibadetlerinde görülmektedir. İlk Hıristiyanlar hakkında şunları okuyoruz: “Bunlar bütün zamanlarını elçilerin öğretimini dinleyerek geçiriyorlar, ellerindekini paylaşıyor . . . . dua ediyorlardı” (Elçi. 2:42).

Türkiye’de Gözcü Kulesi Tetkikine her hafta ortalama 1.879 kişinin katıldığını görmek büyük bir sevinçtir! İbadetlerimizde Tanrı’nın Sözü öğretilip açıklanıyor. Ayrıca duayla açılan ibadetlerimizde Mesih bizim aramızdadır (Mat. 18:20). Bu yüzden sonuçlar ancak olumlu olabilir. Bizler, Tanrı’nın amacını tümüyle uygulamayı ve O’nun sevgisini yüreğimizde canlı tutmayı öğreniyoruz (Elçi. 20:27).

Birbirimizle ‘elimizdekileri paylaşırken’ hasta ve yaşlı olanları görmezlikten gelmek istemiyoruz. Bu durumda olan bazı kardeşleri ibadete getirip götürmek için düzenleme yapılabilir. Bununla birlikte, bizimle beraber artık İbadet Salonuna gelemeyenler için telefon vasıtasıyla bir bağlantı kurulabilir, bu şekilde onlar ibadetleri dinleyebilirler (Kule dergisi 15 Eylül 1993 sayfa 28). Tecrübeler, böyle telefon bağlantılarıyla ibadetlere katılan kardeşlerin çok defa ellerinden geldiğince masrafların karşılanması için bağışta bulunmak istediğini gösteriyor. Bazı durumlarda böyle kişilerin telefonla bile cevap vermesi mümkün olabilir, bu şekilde hepimizin bir bedenin uzuvları olarak birbirimize ait olduğumuz hissini güçlendirmiş olacağız (Rom. 12:⁠5). Telefonla ibadeti dinleyen herkes, hazır bulunanların sayısına eklenmelidir.

‘Hep birlikte sürekli dua etmek’, ilahiler söylemek ve ruhi gıda almak Yehova’nın, güçlenmemiz ve sevinçle ilerlemeyi sürdürmemizi sağlamak için kullandığı ‘iyi hediyelerdendir’ (Elçi. 1:14; Efes. 5:19; Yak. 1:17). Bu nimetler için ne kadar minnettarız!