Yehova’ya Temiz Ellerle Tapının

MEZMUR yazarı Davud ilham altında şöyle terennüm etti: “Suçsuzlukta ellerimi yıkadım; mezbahını böylece tavaf edeceğim, ya RAB.”—Mezmur 26:6.

Davud, bu güfteyi yazarken, dolaylı yolla İsrailli Levililerin âdetine değinmiş olabilir; onlar mezbahın basamaklarına tırmanarak kurbanlarını ateşin üzerine yerleştirirlerdi. Fakat bu tapınma eylemini yerine getirmeden önce, kâhinlerin ellerini ve ayaklarını yıkamaları gerekiyordu. Bu önemsiz bir ayrıntı değildi. Hazırlık niteliğindeki bu adımı ihmal etmek kâhinin hayatına mal olabilirdi!—Çıkış 30:18-21.

Mecazi anlamda, yıkanmak, ruhsal ve ahlaksal temizliğe yol açar. (İşaya 1:16; Efesoslular 5:25, 27) Yehova bugün bizden Kendisine hizmet ederek ‘mezbahının çevresini dolaşmamızı’ istiyor. Ancak bunu temiz ellerle, Davud’un belirttiği gibi “suçsuzlukta” yıkanmış ellerle yapmamızı talep ediyor. Bu önemsiz bir talep değildir, çünkü temiz olmayan alışkanlıklara sahip kişiler Tanrı’nın Gökteki Krallığını miras almayacaklar. (Galatyalılar 5:19-21) Tanrısal bağlılık yansıtan işlerle dolu bir yaşam ahlaksız davranışlara izin vermez. Bu nedenle Resul Pavlus şöyle yazdı: “Bedenime cefa verip onu köle ederim; ta ki, başkalara vâzettikten sonra, ben kendim merdut olmıyayım.”—I. Korintoslular 9:27.

Tanrısal onayı ve hakiki mutluluğu arayan kişiler Yehova’ya temiz ellerle hizmet etmelidir. Onlar, Davud gibi, “yürek bütünlüğü ile, ve doğrulukla” yürürler.—I. Kırallar 9:4.