Eyüp
3 Sonunda Eyüp söze başladı. Doğduğu güne lanetler yağdırarak+ 2 şunları söyledi:
4 O gün karanlığa gömülsün,
Tanrı o günü hatırlamasın,
Işık onu aydınlatmasın.
5 Zifiri karanlık o günü yutsun,
Üzerine karabulutlar çöksün,
Onu öğle vakti korkunç bir karanlık kaplasın.
6 O gece koyu karanlıklara gömülsün,+
Yılın günleri arasında yüzü gülmesin,
Ayın günleri arasına girmesin.
7 Evet, bereketsiz olsun o gece,
Sevinç haykırışları duyulmasın.
11 Neden doğarken ölmedim,
Neden ana karnından çıkarken can vermedim?+
12 Neden annem beni dizlerine yatırdı,
Neden beni emzirdi?
13 O sırada ölseydim şimdi huzur içinde yatmış,+
Uyuyor, dinleniyor olurdum;+
14 Yaptıkları yerler artık harabe olmuş*
Krallar ve danışmanlarıyla birlikte,
15 Evlerini gümüşlerle doldurmuş,
Altınlar toplamış prenslerle* birlikte dinlenirdim.
16 Ya da neden fark edilmeyen bir düşük gibi,
Hiç gün ışığı görmemiş bir bebek gibi yok olmadım?
18 Orada bütün esirler huzur içindedir,
Çünkü kimse onlara iş buyurmaz.
21 Onlar ölümü özlemle beklerken+ neden ona kavuşamaz?
Oysa define için toprağı kazanlardan daha heveslidirler,
22 Mezarı bulunca sevinirler,
Mutluluktan havalara uçarlar.
25 Korktuğum başıma geliyor,
Kâbusum gerçek oluyor.
26 Huzurum, rahatım kalmadı,
Dertlerim dinmek bilmiyor.”