Mezmur
Başmüzisyene. Davut’un ilahisi.
109 Ey yücelttiğim Tanrım,+ suskun kalma.
2 Çünkü kötüler ve sahtekârlar aleyhimde konuşuyorlar.
Hakkımda yalanlar söylüyorlar.+
3 Nefret dolu sözlerle etrafımı sarıyor,
Sebepsiz yere bana saldırıyorlar.+
9 Çocukları yetim,
Karısı dul kalsın.
10 Evlatları dilenerek dolaşsın,
Harap evlerinden çıkıp yiyecek arasınlar.
16 Çünkü o adam iyilik yapmayı* unuttu,+
Hatta ezileni ve yoksulu öldürmek için,+
Kedere boğulmuş olanı yok etmek için peşine düştü.+
17 Lanet etmeyi sevdi,
Bu yüzden ettiği lanetler başına geldi,
Kimse için iyilik dilemedi,
Kendisi de iyilik görmedi.
18 Lanetleri bir giysi gibi kuşandı.
Ettiği lanetler su gibi içine sızdı,
Yağ gibi kemiklerine işledi.
Kurtar beni, çünkü vefan çok büyük.+
23 Kaybolan bir gölge gibi yok olup gidiyorum,
Giysiden silkelenip atılan çekirge gibiyim.
24 Dizlerim oruç tutmaktan titriyor,
Bir deri bir kemik kaldım, eriyip gidiyorum.
25 Başkalarına alay konusu oldum,+
Beni görünce küçümseyerek başlarını sallıyorlar.+
26 Yardım et bana ey Yehova Tanrım,
Vefandan ötürü kurtar beni.
27 Onlar da bilsin ki bu Senin elinle oldu,
Sen ey Yehova, bunu Sen yaptın.
28 Onlar lanet okuyup dursun, Sen ise bana iyilik et.
Bana karşı saldırıya geçtiklerinde utansınlar,
Bu kulun ise sevinsin.
31 Çünkü O yoksulun sağında duracak
Ve suçlayanların elinden onu kurtaracak.