เอ่ยพระนามของพระเจ้าในอิสราเอล
เป็นเวลาหลายศตวรรษที่ศาสนายิวดั้งเดิมห้ามสาวกของตนเอ่ยพระนามของพระเจ้าคือ ยะโฮวา. ตามที่มิชนาห์กล่าว ผู้ใดก็ตามที่เอ่ยพระนามของพระเจ้าจะ “ไม่มีส่วนในโลกที่จะมา.”—ซันเฮดริน 10:1.a
เมื่อวันที่ 30 มกราคม 1995 อดีตหัวหน้ารับบีของพวกเซฟาร์ดิมแห่งอิสราเอลจงใจเอ่ยพระนามของพระเจ้า. เขาทำเช่นนั้นขณะกล่าวซ้ำทิกกูน หรือคำอธิษฐานขอการแก้ไขของพวกคาบาลา. มีการกล่าวคำอธิษฐานนี้เพื่อว่าพระเจ้าอาจทำให้ความกลมกลืนกลับคืนมาสู่เอกภพในระดับหนึ่ง ซึ่งตามที่พวกผู้นับถือกล่าว ความกลมกลืนนั้นถูกก่อกวนโดยพลังความชั่ว. หนังสือพิมพ์เยดีออท อาฮารอนอท ฉบับ 6 กุมภาพันธ์ 1995 กล่าวดังนี้: “นี่เป็นพิธีสวดอันทรงพลังเหลือเชื่อซึ่งถ้อยคำในคำสวดนั้นปรากฏเฉพาะแต่ในหนังสือพิเศษเล่มเล็กที่ไม่มีขายแก่สาธารณชน.” คิดกันว่าการร้องออกพระนามของพระเจ้าในคำอธิษฐานนี้ก็เพื่อทำให้คำขอร้องดังกล่าวมีพลังเป็นพิเศษ.
เป็นเรื่องน่าสนใจที่คัมภีร์ไบเบิลมีคำสั่งให้ผู้รับใช้ของพระเจ้าใช้พระนามของพระองค์คือ ยะโฮวา. (เอ็กโซโด 3:15; สุภาษิต 18:10; ยะซายา 12:4; ซะฟันยา 3:9) ในข้อความเดิมของคัมภีร์ไบเบิลในภาษาฮีบรู พระนามนี้ปรากฏอยู่เกือบ 7,000 ครั้ง. อย่างไรก็ตาม คัมภีร์ไบเบิลเตือนให้ระวังการใช้พระนามของพระเจ้าอย่างผิด ๆ. พระบัญญัติสิบประการในข้อที่สามกล่าวว่า “อย่าออกพระนามพระยะโฮวาพระเจ้าของเจ้าเปล่า ๆ; ด้วยผู้ที่ออกพระนามพระองค์เล่นเปล่า ๆ นั้น, พระยะโฮวาจะถือว่าไม่มีโทษหามิได้.” (เอ็กโซโด 20:7) อาจมีการเอ่ยพระนามของพระเจ้าเล่นเปล่า ๆ อย่างไร? คำอธิบายโดยสมาคมสิ่งพิมพ์ของชาวยิวกล่าวว่า คำภาษาฮีบรูที่ได้รับการแปลว่า “เล่นเปล่า ๆ” อาจหมายรวมถึงไม่เพียงการใช้พระนามของพระเจ้า “อย่างเล่น ๆ” เท่านั้น แต่ยังรวมถึง “การกล่าวซ้ำซากเรื่องพระพรที่ไม่จำเป็น” ด้วย.
ถ้าเช่นนั้น เราควรมองดูการอธิษฐานขอการแก้ไขของพวกคาบาลาที่เรียกว่าทิกกูนอย่างไร? คำอธิษฐานนี้มีต้นกำเนิดอย่างไร? ในศตวรรษที่ 12 และ 13 ส.ศ. ศาสนายิวแบบลึกลับที่เรียกว่าคาบาลาเริ่มได้รับความนิยม. ในศตวรรษที่ 16 รับบีคนหนึ่งชื่อไอแซ็ก ลูเรีย ได้นำเอา “ทิกกูนอิม” เข้ามาในพิธีสวดของพวกคาบาลา. มีการใช้พระนามของพระเจ้าเป็นมนตร์ลึกลับมีพลังพิเศษและการทำเช่นนี้ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในพิธีกรรมของพวกคาบาลา. คุณคิดว่านี่เป็นการใช้พระนามของพระเจ้าอย่างถูกต้องไหม?—พระบัญญัติ 18:10-12.
ไม่ว่าคุณจะตอบคำถามนี้อย่างไร คุณคงเห็นด้วยว่า การเอ่ยพระนามของพระเจ้าอย่างเปิดเผยในอิสราเอลสมัยปัจจุบันเป็นเรื่องพิเศษสุด. ถึงกระนั้น พระเจ้าเองทรงแจ้งล่วงหน้าไว้ว่า “ในวันนั้นเจ้าทั้งหลายจะกล่าวเป็นแน่ว่า ‘ประชาชนทั้งหลาย จงขอบพระคุณพระยะโฮวา! จงร้องเรียกพระนามของพระองค์. จงแจ้งให้ชนชาติต่าง ๆ รู้สิ่งที่พระองค์ทรงทำ. จงกล่าวว่าพระนามของพระองค์ได้รับการยกย่อง. จงบรรเลงเพลงถวายพระยะโฮวา เพราะพระองค์ได้ทรงทำอย่างล้ำเลิศ. เรื่องนี้มีการประกาศให้รู้ทั่วทั้งแผ่นดินโลก.’”—ยะซายา 12:4, 5, ล.ม.
น่ายินดีที่ในอิสราเอล เหมือนใน 230 กว่าดินแดนทั่วโลก พยานพระยะโฮวากำลังพยายามทุกวิถีทางเพื่อช่วยเพื่อนบ้านของเขาให้ได้รับความรู้ถ่องแท้เรื่องพระยะโฮวา. พวกเขาหวังว่ายังจะมีอีกหลายคนมาเข้าใจความหมายของข้อพระคัมภีร์ต่าง ๆ อย่างเช่น บทเพลงสรรเสริญ 91:14 (ล.ม.) ที่ว่า “เพราะเขาได้มีความรักใคร่เรา [พระยะโฮวา] เราจึงจะช่วยเขาให้รอด. เราจะป้องกันเขาไว้ เพราะว่าเขาได้มารู้จักนามของเรา.”
[เชิงอรรถ]
a มิชนาห์เป็นชุดคำอธิบายที่เสริมเข้ากับพระบัญญัติในพระคัมภีร์โดยอาศัยคำอธิบายของพวกรับบีที่เรียกว่าพวกทันนาอิม (อาจารย์). มิชนาห์ถูกเขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรในตอนปลายศตวรรษที่สองและต้นศตวรรษที่สาม ส.ศ.
[รูปภาพหน้า 28]
ที่เนเกบ ไพร่พลของพระยะโฮวาได้ทำให้พระนามและพระคำของพระองค์เป็นที่รู้จัก
[รูปภาพหน้า 29]
ป้ายแสดงพระนามของพระเจ้า