ดีใจจริง ๆ ที่มีชีวิตอยู่!
“หนูดีใจจริง ๆ ที่มีชีวิตอยู่!” เป็นคำพูดที่กระตือรือร้นของเบอร์นีส เด็กหญิงวัยเก้าขวบมีสุขภาพแข็งแรง อาศัยอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเยอรมนี. เธอมีเหตุผลพิเศษที่มีความยินดีเช่นนั้น.
วันหนึ่งขณะที่เบอร์นีสกำลังเจริญเติบโตอยู่ในครรภ์ของมารดา พี่สาวของเธอเกิดป่วยขึ้นมา. เธอเป็นหัดเยอรมัน! ฝ่ายมารดาหวาดกลัวมาก เนื่องจากเชื้อหัดเยอรมันสามารถติดต่อไปถึงทารกในครรภ์ได้ และอาจทำให้ทารกมีอาการผิดปกติอย่างร้ายแรง.
หลังจากการตรวจเลือด แพทย์แสดงปฏิกิริยาทันทีโดยแนะให้ยุติการตั้งครรภ์. อาศัยผลจากการตรวจเลือดหมอไม่มีข้อสงสัยว่าทั้งมารดาและทารกในครรภ์เป็นหัดเยอรมัน. การตรวจเลือดยังชี้ให้เห็นด้วยว่าโอกาสที่ทารกจะเกิดมาพิการมีสูงมาก.
อย่างไรก็ตาม ฝ่ายบิดามารดามีความเชื่อว่าการทำแท้งผิดกฎหมายของพระเจ้า. ในฐานะที่เป็นพยานพระยะโฮวา พวกเขาปฏิเสธวิธีการเช่นนี้. ถึงกระนั้น แพทย์ยังยืนกราน โดยวาดภาพอันน่ากลัวถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นเนื่องจากการปฏิเสธคำแนะนำ. แพทย์ได้ชี้ให้เห็นปัญหาหลายอย่างเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเด็กพิการ. แต่บิดามารดามีความตั้งใจแน่วแน่ พร้อมกับอธิบายแง่คิดตามหลักพระคัมภีร์เกี่ยวกับการทำแท้ง. พวกเขาเตรียมพร้อมที่จะเผชิญทุกสถานการณ์และจะให้ความรักกับเด็กโดยไม่คำนึงว่าอะไรจะเกิดขึ้น.
แพทย์ประทับใจมาก. เขายอมรับว่าตัวเขาเองก็ไม่สนับสนุนการทำแท้ง และเชื่อว่าเป็นการกระทำที่ผิดศีลธรรม. แต่แพทย์มีหน้าที่บอกข้อเท็จจริงและผลที่จะตามมาอย่างชัดเจน.
เก้าปีต่อมา เบอร์นีสซึ่งเป็นเด็กที่ปกติและมีสุขภาพดีต้องไปพบแพทย์. ผลจากการตรวจเลือดแสดงว่าเธอไม่เคยเป็นหัดเยอรมัน. ปรากฏว่าการวินิจฉัยโรคขณะที่เธออยู่ในครรภ์นั้นผิดพลาด. น่าดีใจสักเพียงไรที่บิดามารดาในตอนนั้นมั่นคงในความเชื่อ! ไม่แปลกใจเลยที่เบอร์นีสพูดได้ว่า “หนูดีใจจริง ๆ ที่มีชีวิตอยู่!”