โยนาห์
1 พระยะโฮวาสั่งโยนาห์*+ลูกชายของอามิททัยว่า 2 “ไปที่เมืองนีนะเวห์+และประกาศคำพิพากษาที่เมืองใหญ่นั้น เพราะเราเห็นว่าคนในเมืองนั้นชั่วมาก”
3 แต่โยนาห์หนีพระยะโฮวาไปเมืองทาร์ชิช เขาไปเมืองยัฟฟาก่อน แล้วเมื่อเจอเรือลำหนึ่งที่จะไปทาร์ชิช เขาก็จ่ายค่าโดยสาร ขึ้นเรือลำนั้นไปทาร์ชิชเพื่อจะหนีพระยะโฮวา
4 แล้วพระยะโฮวาทำให้เกิดลมแรงในทะเล มีพายุแรงมากจนเรือเกือบจะจม 5 พวกลูกเรือกลัวกันมาก ต่างคนต่างก็ขอให้พระเจ้าของตัวเองช่วย พวกเขาเอาของในเรือโยนลงทะเลเพื่อให้เรือเบาขึ้น+ ส่วนโยนาห์ลงไปนอนหลับสนิทอยู่ในที่เก็บของของเรือ*ลำนั้น 6 กัปตันเรือไปหาเขาและพูดว่า “ทำไมมาหลับอยู่ตรงนี้? ลุกขึ้น! อ้อนวอนให้พระเจ้าของคุณช่วยสิ พระเจ้าเที่ยงแท้จะได้เมตตา เราจะได้ไม่ตายกันหมด”+
7 แล้วพวกเขาก็คุยกันว่า “เรามาจับฉลากกันดีกว่า+ จะได้รู้ว่าใครทำให้เราต้องเจอภัยพิบัตินี้” พอพวกเขาจับฉลากกัน คนที่จับฉลากได้คือโยนาห์+ 8 พวกเขาถามโยนาห์ว่า “ขอบอกเราเถอะว่าใครทำให้เราต้องเจอภัยพิบัตินี้? คุณทำงานอะไร? คุณมาจากไหน? อยู่ประเทศไหน? เป็นคนชาติอะไร?”
9 เขาตอบว่า “ผมเป็นชาวฮีบรู ผมนับถือพระยะโฮวาพระเจ้าแห่งสวรรค์ ผู้สร้างทะเลและแผ่นดิน”
10 คนพวกนั้นก็ยิ่งกลัวเข้าไปใหญ่ และถามเขาว่า “ทำไมคุณทำอย่างนี้?” (เพราะโยนาห์บอกพวกเขาว่าเขาหนีพระยะโฮวามา) 11 พวกเขาถามโยนาห์ว่า “พวกเราต้องทำยังไงเพื่อให้ทะเลสงบ?” เพราะตอนนั้นพายุพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ 12 โยนาห์บอกว่า “จับผมโยนลงในทะเล แล้วทะเลจะสงบ เพราะผมรู้ว่าผมเป็นต้นเหตุให้เกิดพายุนี้” 13 พวกลูกเรือก็ยังพยายามพายเรือกลับเข้าฝั่ง แต่ทำไม่ไหว เพราะพายุพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ
14 พวกเขาจึงอ้อนวอนพระยะโฮวาว่า “พระยะโฮวา ได้โปรดเถอะ ขออย่าให้เราต้องตายเพราะโยนผู้ชายคนนี้ลงทะเล พระยะโฮวา อย่าลงโทษเราเลยที่ทำให้คนบริสุทธิ์ต้องตาย ในเมื่อพระองค์เองก็ต้องการให้เป็นอย่างนั้น” 15 แล้วพวกเขาก็จับตัวโยนาห์โยนลงทะเล ทะเลก็สงบ 16 คนพวกนั้นจึงกลัวพระยะโฮวามาก+ และถวายเครื่องบูชาให้พระยะโฮวา สาบานว่าจะรับใช้พระองค์
17 แล้วพระยะโฮวาก็ส่งปลาตัวใหญ่มากลืนโยนาห์ เขาอยู่ในท้องปลา 3 วัน 3 คืน+
2 โยนาห์อธิษฐานถึงพระยะโฮวาพระเจ้าของเขาจากท้องปลา+ 2 เขาพูดว่า
“ผมอ้อนวอนพระยะโฮวาเพราะผมเป็นทุกข์มาก และพระองค์ก็ตอบผม+
ผมร้องขอความช่วยเหลือออกมาจากก้น*หลุมศพ*+
พระองค์ก็ได้ยิน
คลื่นของพระองค์ซัดท่วมตัวผมลูกแล้วลูกเล่า+
4 ผมพูดว่า ‘พระองค์ขับไล่ผมไปให้พ้นหน้าพระองค์
ผมคงไม่ได้เห็นวิหารบริสุทธิ์ของพระองค์อีกแล้ว’
หัวผมมีสาหร่ายพันอยู่
6 ผมจมลงไปถึงก้นทะเล
แผ่นดินกำลังจะปิดประตูขังผมไว้ตลอดไป
แต่พระยะโฮวาพระเจ้าของผมเอาตัวผมขึ้นมาจากหลุม+
7 ตอนที่ผมกำลังจะตาย ผมคิดถึงพระยะโฮวา+
แล้วคำอธิษฐานของผมก็ไปถึงพระองค์ ที่วิหารบริสุทธิ์ของพระองค์+
8 คนที่กราบไหว้รูปเคารพที่ไร้ชีวิตไม่สนใจผู้ที่รักเขาอย่างมั่นคง*
9 แต่ผมจะถวายเครื่องบูชาและพูดขอบคุณพระองค์
ผมสาบานอะไรไว้ ผมจะทำตาม+
พระยะโฮวาเป็นผู้ช่วยให้รอด”+
10 แล้วพระยะโฮวาก็สั่งให้ปลาตัวนั้นคายโยนาห์ออกมาไว้บนดินแห้ง
3 แล้วพระยะโฮวาสั่งโยนาห์เป็นครั้งที่สองว่า+ 2 “ไปที่เมืองนีนะเวห์+ และประกาศข่าวที่เมืองใหญ่นั้นตามที่เราบอก”
3 โยนาห์ก็เชื่อฟังพระยะโฮวา+และไปที่เมืองนีนะเวห์+ เมืองนั้นใหญ่มาก* ถ้าจะเดินต้องใช้เวลาถึงสามวัน 4 โยนาห์เดินเข้าไปในเมืองเป็นเวลาหนึ่งวัน ประกาศว่า “อีกแค่ 40 วัน นีนะเวห์จะถูกทำลาย!”
5 ชาวเมืองนีนะเวห์ก็เชื่อพระเจ้า+ พวกเขาประกาศให้ทุกคนอดอาหารและใส่ผ้ากระสอบ ทั้งคนรวยคนจน ผู้ใหญ่และเด็ก 6 เมื่อข่าวไปถึงกษัตริย์เมืองนีนะเวห์ เขาก็ลุกขึ้นจากบัลลังก์ ถอดชุดกษัตริย์ออก ใส่ผ้ากระสอบและนั่งบนขี้เถ้า 7 เท่านั้นยังไม่พอ เขาให้ประกาศไปทั่วเมืองนีนะเวห์ว่า
“กษัตริย์และพวกขุนนางสั่งว่า ห้ามไม่ให้ทั้งคนและสัตว์กินอาหารหรือน้ำเลย 8 ให้เอาผ้ากระสอบมาคลุมตัวทั้งคนและสัตว์ ให้ทุกคนอ้อนวอนพระเจ้า เลิกทำชั่วและเลิกทำร้ายคนอื่น 9 เผื่อว่าพระเจ้าเที่ยงแท้จะหายโกรธ และเปลี่ยนใจ*ไม่ทำอย่างที่ตั้งใจไว้ เราจะได้ไม่ตายกันหมด”
10 เมื่อพระเจ้าเที่ยงแท้เห็นว่าพวกเขาเลิกทำชั่ว+ พระองค์จึงเปลี่ยนใจ*ไม่ทำลายพวกเขาอย่างที่พระองค์บอกไว้+
4 แต่เรื่องนี้ทำให้โยนาห์ไม่พอใจและโมโหมาก 2 เขาจึงอธิษฐานถึงพระยะโฮวาว่า “พระยะโฮวา เห็นไหมล่ะ ผมกลัวว่ามันจะเป็นอย่างนี้ตั้งแต่อยู่ที่ประเทศของผมแล้ว ตอนนั้นผมก็เลยพยายามหนีไปเมืองทาร์ชิช+ เพราะผมรู้ว่าพระองค์เป็นพระเจ้าที่มีความสงสาร* เมตตา ไม่โกรธง่าย รักใครก็รักมั่นคง+ และไม่อยากทำลายใคร 3 ดังนั้น พระยะโฮวา ฆ่าผมเถอะ ให้ผมตายยังจะดีกว่า”+
4 พระยะโฮวาถามเขาว่า “ถูกไหมที่เจ้าจะโกรธขนาดนี้?”
5 แล้วโยนาห์ก็ออกไปนอกเมือง ไปนั่งอยู่ทางตะวันออกของเมือง ทำเพิงแล้วนั่งอยู่ในร่ม รอดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเมืองนั้น+ 6 พระยะโฮวาพระเจ้าจึงให้ต้นน้ำเต้า*ต้นหนึ่งงอกขึ้นมาบังแดดให้โยนาห์ ทำให้เขาสบายขึ้น โยนาห์ดีใจมากที่มีต้นน้ำเต้านั้น
7 แต่เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พระเจ้าเที่ยงแท้ให้หนอนตัวหนึ่งมากินต้นน้ำเต้านั้น แล้วมันก็เหี่ยวเฉาไป 8 พอแดดออก พระเจ้าก็ให้ลมร้อนจากทิศตะวันออกพัดมา แดดก็แผดเผาโยนาห์จนเขาแทบจะเป็นลม เขาจึงขอแล้วขออีกให้ตัวเองตาย และพูดหลายครั้งว่า “ให้ผมตายยังจะดีกว่า”+
9 พระเจ้าถามโยนาห์ว่า “ถูกไหมที่เจ้าจะโกรธเรื่องต้นน้ำเต้ามากขนาดนี้?”+
เขาตอบว่า “ผมมีสิทธิ์จะโกรธ ผมโกรธมากจนอยากจะตายเลยด้วยซ้ำ” 10 แต่พระยะโฮวาพูดกับเขาว่า “แค่ต้นน้ำเต้าเจ้ายังเสียดาย ทั้งที่เจ้าไม่ได้ปลูกและไม่ได้ทำให้มันโต มันงอกขึ้นในคืนเดียวและวันเดียวมันก็ตาย 11 แล้วเมืองนีนะเวห์ เมืองใหญ่+ที่มีคนอยู่มากกว่า 120,000 คนและไม่รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด* รวมทั้งสัตว์อีกมากมาย เราจะไม่เสียดายหรือ?”+
แปลว่า “นกเขา”
หรือ “เรือที่มีดาดฟ้า”
แปลตรงตัวว่า “ท้อง”
หรืออาจแปลได้ว่า “คนพวกนั้นไม่ได้แสดงความรักอย่างมั่นคง”
แปลตรงตัวว่า “เมืองที่พระเจ้าเห็นว่าใหญ่”
หรือ “เสียใจ”
หรือ “เสียใจ”
หรือ “กรุณา”
หรืออาจแปลได้ว่า “ต้นละหุ่ง”
หรือ “ไม่รู้ว่าข้างไหนมือซ้ายข้างไหนมือขวา”